Blogia
En el río pasan ahogados todos los espejos del pasado

Música

GUIÓN DEL MUSICAL "MOULIN ROUGE", HECHO POR PEDRO TABOADA (1º BACH)

GUIÓN DEL MUSICAL "MOULIN ROUGE", HECHO POR PEDRO TABOADA (1º BACH)

MOULIN ROUGE

 

ACTO 1º EL MOULIN ROUGE

 

Escena nº 1

 

(Telón bajado, un hombre escribe con ansia en su máquina de escribir, como si la vida le fuera en ello. Su nombre, Christian.)

 

-Vine a París hace un año dispuesto a triunfar como escritor, inventar maravillas para deleitar a los ojos, los oídos, los sentidos de la gente... Pero la mayor historia que podré escribir será la mía propia: cómo un escritor se enamora perdidamente de una pobre bailarina, y cómo ésta... desaparece para siempre. La conocí un día y me enamoré... Los días se convirtieron en semanas, las semanas en meses y entonces un día no precisamente especial cogí mi máquina de escribir, me senté y escribí nuestra historia: una historia sobre una época, sobre un lugar, sobre una gente, pero por encima de todo una historia sobre el amor, un amor que vivirá para siempre. No hay nada más grandioso que amar y ser correspondido. Bienvenidos al Moulin Rouge.

 

Escena nº 2

 

 (Se abre el telón y las chicas de la canción Lady Marmalade están preparadas para hacer su baile, el de las boas)

 

Escena nº 3

 

 (El decorado de interior del Moulin Rouge, una pequeña buhardilla, al acabar fuera del escenario, se encuentran tres personajes: un enano excéntrico, un argentino narcoléptico y un hombre con pintas de loco)

 

-Argentino: No servís para el trabajo, vos no tenés ni idea del arte moderno. (se cae dormido)

-Loco: Me critica y aun encima se duerme, si no podemos hacer la obra es porque el protagonista es la bella durmiente.

-Enano: Pues yo... yo creo que (tímido al hablar)

-Loco: Tú a callar, medio metro, si quiero escuchar a enanos voy a un jardín.

-Argentino: (se despierta gritando como un loco) ¡Y yo nunca he dicho que...! Eh, boludos, ¿qué hago yo aquí?

-Enano: Otra vez a explicarle todo...

(Llaman a la puerta)

-Christian: Perdón, el casero me había dicho que en esta habitación no había más que ratas.

-Loco: ¡Oh, malvado casero, que no entiende más que de dinero, si al menos alguien le dijese “te quiero”, no se metería con estos pobres teatreros!

-Christian: Eh, yo también soy un Bohemio.

-Enano: ¿Sabes escribir? ¿sabes actuar?

-Christian: ¡Claro que sé!

-Argentino: Pues esta será la misión para vos, ¡¡Shakespeare!! enamorá a Satine para que nos consiga el permiso para presentar nuestra obra: Spectacular, spectacular.

 

Escena nº 4

 

(Los Bohemios invitan a beber a Christian en su buhardilla, se colocan con absenta y cantan The lemon tree)

 

Escena nº 5

 

(Se abre el escenario, y aparecen las bailarinas de las sillas con Satine y Zidler en primer plano, hablando)

 

-Zidler: Satine, prepárate, esta noche viene un importante Duque que nos sacará de la ruína. En el baile se acercará a ti para bailar, encandílalo, como tú sabes, pequeña: necesitamos su dinero.

-Satine: No hay problema, querido Zidler, ¿cuándo un hombre se me ha resistido?

 

(Se ríen, y empieza a sonar la música, y las bailarinas se preparan para bailar, Burlesque sillas, en medio del baile, los tres de la compañía de teatro empujan a Christian a bailar con Satine; el Duque aparece también en escena pero se produce un equívoco)

 

Escena nº 6

 

(Al acabar el baile Satine y Christian hablan)

 

-Satine. No me esperaba a alguien tan joven y apuesto como usted, querido Duque, dígame, ¿a qué se dedica?

-Christian: Soy escritor, entre otras cosas.

-Satine: Un hombre rico y culto, como a mí me gustan... Lo siento, tengo que irme, tenemos ensayo, como ve, joven Duque, realizamos muchas actuaciones... Somos gente trabajadora. (Se va)

-Christian: Pero pero... Creo que se ha equivocado...

 

Escena nº 7

 

(Todos se van del escenario, Christian, ahora solo, se pone a cantar Come What May... antes de irse acaba)

 

-Christian: Nunca supe que pudiera llegar a sentir esto, como si nunca antes hubiera visto el cielo...

 

Escena nº 8

 

(Christian se sienta en una mesa, cabizbajo. El Burdel prosigue con normalidad, y ahora interpretan Piano Man de Billie Joel en versión española un coro de chicas y un pianista. Se fija en el pianista y se da cuenta de que no son tan diferentes después de todo)

 

Escena nº 9

 

(En otra sala, las bailarinas se toman un descanso y beben un poco con otros artistas y clientes. Incluídos algunos de los bohemios. Roxanne canta la Habanera y critica a Satine)

 

Escena nº 10

 

(Se cierra el telón y fuera del Moulin Rouge aparecen los tres Bohemios con unas prostitutas e interpretan Chicas Guapas)

 

ACTO 2º EL AMOR QUE ES CORRESPONDIDO

 

Escena nº 1

 

-Satine: (Fuera del escenario) Ya he hablado con el Duque.

-Zilder: Oh rosita, no... él me ha dicho que no logró localizarte.

-Satine: ¿Y ese joven quién era?

-Zilder. ¿No será... el poeta?

 

(Satine comienza a toser sangre)

 

-Zidler: Oh no, otra vez no... Ven a descansar, bonita.. Tanto movimiento te acabará matando.

 

Escena nº 2

 

(Se van, y a telón cerrado Christian interpreta Complainte De La Butte, al principio solo, pero al final de la canción se abre el telón y aparece un coro de enamorados cantándole a la luna, se cierra el telón.)

 

Escena nº 3

 

(Al abrirse el telón aparece Christian en el suelo escribiendo algo, y aparece Satine)

 

-Christian: Satine, espera, tengo que hablar contigo.

- Satine: ¿qué es lo que quieres, poeta? Sabes que sin dinero no haces más que perder el tiempo, y a mí no me gusta perder el tiempo.

-Christian: Te quiero, estoy terriblemente enamorado de ti.

- Satine: Lo siento, yo no puedo enamorarme...

-Christian: ¿Cómo que no puedes enamorarte? La vida sin amor es horrible.

- Satine: Vivir en la calle, eso es horrible.

-Christian: ¡El amor, el amor, creo en el amor por encima de todo, el amor es como el oxígeno, el amor es algo esplendoroso, el amor nos eleva a nuestra esencia, todo lo que necesitas es amor!

 

Escena nº 4

 

(Comienzan a cantar el Elephant Love Song Medley, y al acabar, están los dos abrazados)

 

- Satine: Me tengo que ir, tengo negocios.

 

Escena nº 5

 

(Enano en escena; en frente, todos los actores del musical Spectacular Spectacular)

-Enano: Vamos chicos, colocaros. (Nadie le hace caso) Venga, actores, a sus puestos...

-Argentino: (Gritando) ¡¿Acaso no saben lo que es estar callados?!

(Por fin para el alboroto y)

-Enano: Gracias, bien, sigamos, en el musical Spectacular Spectacular, se enseña el amor imposible, platónico, idealizado entre dos dos... Eh, ¿y Satine?

(En la otra parte del escenario lejos del centro de atención)

-Satine: Anda, Bohemio, loco poeta tenías que ser.

-Christian: ¿Acaso no es poeta todo aquel que de una forma u otra se enamora?

-Satine: Solo un loco como tú puede ser poeta.

-Loco: Tortolitos, siento interrumpir, pero el medio metro estaba intentando organizar a estos inútiles... Lo digo por si a lo mejor queréis hacer algo útil con vuestras vidas y tal.

-Enano: Bien, como intentaba decir antes de que me interrumpiesen, Spectacular Spectacular... (es interrumpido por el Duque, que entra en la sala)

-Duque: Spectacular Spectacular no va a continuar.

-Loco: ¿qué? ¿Cómo no? El espectáculo es una forma de vida, sin ella moriríamos.

-Duque: Por mí que se mueran, yo no estaré pagando para que Satine se lo pase bien con el poeta.

-Zidler: No, noooo, querido Duque, Satine no coquetea con el escritor, él es nuestro director, solo ensayan, y practican y y...

-Duque: ¿Se cree que soy idiota?

-Zidler: Al contrario, querido Duque, usted es una persona encantadora, inteligente, lista. Seguro que Satine estará encantada de concertar una cena con usted esta noche... En la Torre.

-Satine: Encantada, querido Duque, para usted siempre estaré preparada.

-Duque: Bien, nos vemos esta noche (se va)

-Zidler: Locos, locos, ¿queréis arruinarme? Más os vale no crear más sospechas. (se va)

-Enano: Bueno, vamos a ensayar que el amor en el teatro (Se va más gente) y la belleza (se va más gente) y... y...

-Loco: Tranquilo medio metro, no se van porque no quieran escucharte, tú tranquilo.

-Enano: ¿Seguro?

-Loco: Sí, más bien se van porque no son capaces de verte gnomo. (Se va)

 

Escena nº 6

 

(En un escenario, está un hombre de aspecto Argentino, hablando con unas prostitutas, entre ellas Roxanne, borracha, y se dirige a Christian, fuera del escenario. La canción que interpreta es el Tango de Roxanne, que será bailada por un número determinado de parejas)

 

-Argentino: (bailando) En los burdeles de Buenos Aires, cuenta la historia de una prostituta y un hombre, que se enamora... Primero hay deseo. Luego pasión. Luego la sospecha... Celos. Ira. Traición. Cuando el amor es para el mejor postor no se puede confiar. (y ahora gritando) Y sin confianza no hay amor. Los celos... ¡¡¡los celos te volverán loco!!!

 

(La escena se realizará lo más fielmente posible al original en la película, y una vez acabado)

 

Escena nº 7

(En una habitación con una gran cena se ve a Satine hablando con el Duque)

-Duque: Ya verás querida, mientras estés conmigo serás una gran artista, todo París conocerá tu nombre, y todos los hombres querrán tenerte, pero siempre serás mía. (Le pone un collar y le dice al oído) Considéralo como un regalo del marajá para su cortesana.

- Satine: Siempre tuya, mi Duque. (Satine mira al cielo, en el balcón de la Torre. El Duque se acerca a ella y la abraza por detrás)

 

Escena nº 8

 

(Christian los ve abrazados en el balcón de la Torre, y dice para sí, en voz alta)

-Christian: Creía que no serías capaz de vender también tu amor al mejor postor.

(Satine lo ve de lejos, se aparta del Duque, pero Christian ya no está)

-Satine: Yo yo.... (Se va Christian) yo te quiero. (Comienza a toser de forma más marcada aún que la anterior, pero continúa)

 

(Canta sola One day I’ll fly away, lamentándose por no ser capaz de quererle; al acabar se cierra el telón, y cuando se vuelve a abrir aparece Christian, viendo por la ventana de su buhardilla, diciéndole a Satine)

 

-Christian: Gracias por curar mi ridícula obsesión por el amor.

 

ACTO 3º EL SHOW DEBE CONTINUAR

 

Escena nº 1

 

(Se enfoca a todas las prostitutas del Moulin rouge y cantan a coro Somewhere over the rainbow, con una iluminación diferente, llena de esperanza) 

 

Escena nº 2

 

(Satine queda llorando, y aparece Zidler.)

 

-Zidler: El espectáculo debe continuar, Satine. Somos hijos de los bajos fondos. No podemos permitirnos amar. Venga, bomboncito, que tenemos que ensayar.

 

(Cantan Zidler y los demás del Moulin rouge The show must go on)

 

Escena nº 3

 

(Se van, y al abrir el telón aparece una chica explicándoles cómo bailar, se forma un poco de escándalo y de pronto sale Zidler a organizarlo todo, se cierra el telón y una vez organizados comienzan a ensayar: Spectacular, Spectacular: danza del vientre, divirtiéndose, como si nada variase desde el principio)

 

Escena nº 4

 

(Al acabar la canción aparece desde la puerta de entrada del salón Christian, y se queda mirando, todos los del escenario se detienen, y Satine comienza a cantar Come What May antes de que Christian se vaya. Le dice que le quiere, y él contesta cantando. Intentar copiar el original.)

 

Escena nº 5

 

(Al acabar de cantar, Satine comienza a toser de forma descontrolada, por el corsé)

 

-Christian: Satine, Satine, ¿qué te pasa? Contesta, por favor.

-Satine: La vida de excesos es muy mala, y ya te dije que vivir en la calle era un horror.

-Christian: No te vayas, por favor.. No ahora (La abraza fuertemente y se tumba junto ella)

-Satine: "Si muriera en este mismo instante no temería, porque jamás había conocido la perfección de estar aquí, envuelta en tu calor, amando cada respiración tuya. ¿Por qué vivir de sueño en sueño? Maldito el día en el que el sueño terminó".

 

Escena nº 6

 

(Todos lloran su muerte, y suena una guitarra tocando Forevermore de Whitesnake, la despedida de Christian a su amor, se cierra el telón.)

 

-Christian: Así es como mi amada desapareció de este mundo, mas las luces del Moulin Rouge continúan brillando, y el dinero circulando... Nadie se da cuenta de que una estrella deja de brillar... Pero para mí, esa estrella era el sol... Escribo esto para que... cada vez que miréis al cielo brillante de la noche oscura sintáis pena por la estrellas que ya han dejado de brillar. Escribo esto para que cuando miréis por primera, por segunda o por última vez a los ojos de aquellos a quienes amáis, sepáis que no hay nada más grandioso que amar y ser correspondido. Y desde los barrios bajos de París, donde los desechos humanos se juntan, un escritor os dice que... Que nadie os quite la ridícula obsesión por el amor.

 

Escena nº 7

(Se abre el telón, todos bailan el Cancan)

Vídeos de las coreografías de Iria

Vídeo de presentación de Iria.

Vídeo de las sillas: por delantepor detrás.

Vídeo de las boas: cabaret.

Vídeo de las boas con boas.

Trabajos para esta 2ª evaluación, para mis alumnos de "Música"

Trabajos para esta 2ª evaluación, para mis alumnos de "Música"

Tema 1: Enemigos hasta la muerte

a) Historia: el Diablo y Yahvé. Planteamiento bíblico del bien y el mal. Denominaciones del Diablo y atributos. Yahvé en el Antiguo Testamento y en el Nuevo Testamento. Comparativa.

b) Ejemplos literarios: Sherlock Holmes y Moriarti, Los tres mosqueteros y el cardenal Richelieu. 

c) Versiones cinematográficas: Batman y el Joker, Superman y Lex Luthor, Popeye y Bruto.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: El secreto de la pirámide, Batman: el caballero oscuro, Dogma, analiza una escena de cada una de estas tres películas para ejemplificar los elementos invariables, prestando especial atención a la música.

Tema 2: Hay miradas que matan

a) Historia: el basilisco y las tres gorgonas en la mitología griega. Orígenes y atributos de Medusa. 

b) Ejemplos de anime y de manga: Los caballeros del zodíaco (caps. 27 y 28), Los Thundercats (cap. 78), One piece (caps. 410-412). 

c) Versiones cinematográficas: La leyenda de Vandorf, Furia de titanes (2010), Percy Jackson y el ladrón del rayo.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza una escena de cada serie (3) y una escena de cada película (3), aplicando la teoría vista y prestando especial atención a la banda sonora.

Tema 3: Renaciendo de las cenizas

a) Historia: el ave fénix en la mitología. Atributos.

b) Ejemplos literarios: Heródoto, Ovidio, Plinio el Viejo, el Papa Clemente de Roma.

c) Versiones cinematográficas: Los caballeros del zodíaco (caps. 6-7, 15, 54, 72), One piece (cap. 485), Harry Potter y la cámara secreta.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza el mito en las dos series propuestas y en dos escenas de la película, comparando las circunstancias que ocasionan la muerte con las que favorecen la resurrección.

Tema 4: El talón de Aquiles

a) Historia: todo héroe tiene un punto débil: Aquiles y Sigfrido.

b) Ejemplos literarios: la Ilíada (Homero) y el Cantar de los nibelungos.

c) Versiones cinematográficas: Los caballeros del zodíaco (caps. 95-96), Troya (2004).

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza dos escenas de cada título manejado, prestando especial atención a la música.

Tema 5: Preguntas que matan

a) Historia: la Esfinge de Tebas, Gollum y la terrible Turandot.

b) Ejemplos literarios: Edipo rey (Esquilo), El hobbit (Tolkien).

c) Versiones cinematográficas: Edipo rey, El hobbit, Turandot

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza dos escenas de cada título (3) prestando especial atención a la banda sonora.

Tema 6: Penélope y su espera

a) Historia: Penélope esperando por Ulises en la Antigua Grecia.

b) Ejemplos literarios: letras Penélope (Serrat), El muelle de San Blas (Maná) y Naturaleza muerta (Mecano).

c) Versiones cinematográficas: La Odisea Madame Butterfly.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza las tres letras comparando la figura de Penélope y analiza dos escenas de cada título (2), prestando especial atención a la música.

Tema 7: Orfeo y el rescate fallido de Eurídice

a) Historia: Lot y la destrucción de las ciudades de Sodoma y Gomorra (la prohibición de mirar atrás). Orfeo y Eurídice: el rescate del Inframundo.

b) Ejemplos literarios: Monteverdi, Gluck. Primeras óperas con ese argumento. Manuscrito hallado en un bolsillo (Cortázar).

c) Versiones cinematográficas: Orfeo negro, Orfeo y Eurídice (ópera de Gluck), Los caballeros del zodiaco (cap. 127).

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza dos escenas de cada ejemplo (3), prestando especial atención a la banda sonora.

Tema 8: La música calma a las bestias

a) Historia: Orfeo y su música en la Antigua Grecia, el flautista de Hammelin (Hermanos Grimm).

b) Ejemplos literarios: El flautista de Hammelin (Hermanos Grimm), Égloga 1ª (Garcilaso de la Vega).

c) Versiones cinematográficas: Caballeros del zodiaco (caps. 84-86), One piece (cap. 380), La flauta mágica (Mozart).

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza los ejemplos literarios y dos escenas de cada título (3) prestando especial atención a la música.

Tema 9: Cassandra o la verdad que nadie escucha 

a) Historia: el mito de Cassandra y Apolo.

b) Ejemplos literarios: Troilo y Crésida (Chaucer), La antorcha (Marion Zimmer Bradley), letra Cassandra (ABBA).

c) Versiones cinematográficas: Doce monos, Poderosa Afrodita.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza la letra, comenta los dos libros y analiza dos escenas de cada película (2) en las que se vea a Cassandra, comentando la banda sonora.

Tema 10: Los gemelos

a) Historia: los gemelos como fuente de equívocos en el arte.

b) Ejemplos literarios: Los Menecmos (Plauto), La comedia de las equivocaciones (Shakespeare), El príncipe y el mendigo (Marc Twain).

c) Versiones cinematográficas: Los caballeros del zodiaco (caps. 44-45, 72-73, 91-94, 111-112), Tú a Boston y yo a California, El hombre de la máscara de hierro, El gran dictador, El premio.   

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: comenta los ejemplos literarios (3), identifica los gemelos de la serie (1) y analiza una escena de cada película (4), prestando especial atención a la banda sonora.

Una clase magistral, a cargo de mis alumnos

Una clase magistral, a cargo de mis alumnos

Ayer tuve la última clase de esta primera evaluación con mis alumnos de 1º bachillerato. Tras sonar el primer timbre del recreo estaba esperando yo en el piano cuando de repente escuché un "tschhhhhh, tschhhhhh" tras el que entraron mis fantásticos alumnos de 1º bachillerato, tocando la guitarra y cantando una canción que me dedicaron.

Fue muy emocionante, pero la cosa no quedó ahí: Patricia me leyó un precioso texto (que el rubor me impide compartir en este blog) y luego me regalaron una formidable clase magistral en la que ellos, los alumnos, compartieron conmigo y con sus compañeros su pasión por la música.

Cada uno nos habló del instrumento que tocaba, y fue muy bonito escuchar a Pedro (gaiteiro) explicándonos junto a Nayim (pianista) cómo funcionan la guitarra electroacústica y la eléctrica. Dos apasionados por la música que además comparten con nosotros, sin temor al ridículo ni al error, sus primeros pasos con estos instrumentos.

Luego Andrea y Nerea nos explicaron cómo "funciona" el violín: nos enseñaron sus partes, el funcionamiento del arco y de las cuerdas, y finalmente tocaron uno de los temas de Los chicos del coro a dos voces. En este caso el mérito es mayor, ya que lo que compartieron no fueron sus primeros pasos con el violín, sino que lo "retomaron" del baúl de los recuerdos, ya que hacía mucho tiempo que no tocaban ya. Fueron muy valientes y generosas.

Después le llegó el turno a la gaita: Marta y Pedro nos contaron cómo se tocaba, nos enseñaron sus partes y finalmente interpretaron varios temas, finalizando su intervención con la famosísima Muñeira de Lugo, en la que Ana los acompañó con la pandereta, instrumento que ella tocaba hace tiempo. Me encantó.

Finalmente (porque el timbre acaba tocando tarde o temprano y nada entiende de días especiales), Nayim tocó en el piano una maravillosa pieza de Albéniz.

La de ayer fue una clase maravillosa en la que, una vez más, los alumnos nos demuestran a los profesores que tienen mucho que compartir, muchísimo, que su palabra vale tanto como la nuestra, que su juventud es una herramienta llena de posibilidades y que, si bien los medievales hablaban del poder igualador de la muerte, yo prefiero plantearme la vida en términos más esperanzadores: el poder igualador de la ilusión y, en última instancia, de la música.

A todos vosotros (Paula, Andrea B., Marta F., Nayim, Andrea P., Marta R., Pedro, Marlene, María, Nerea, Rosalía, Sofía, Diana, Alba, Noemí, Ana, Patricia), muchísimas gracias por este regalo. Realmente momentos como este hacen que la ilusión y el amor hacia esta profesión se renueven.

Polémica en Luar, el pasado viernes 13 de diciembre

El pasado viernes pudimos asistir a un linchamiento público: Denís Rodríguez, gaiteiro verinés que se presentó con una gaita de tres roncos a un concurso de gaiteiros de la TVG que forma parte de Luar, interpretó dos piezas musicales.

El jurado, compuesto por Susana Seivane, Lorena Freijeiro y Cristian Silva, aprovechó la intervención del joven para hacer un ataque frontal a Xose Luis Foxo (bueno, lo de frontal entre muchas comillas, ya que no se atrevieron a nombrarlo).

Sin entrar en el meollo de la cuestión (que no es otro que el ya enquistado choque de intereses entre la gaita gallega tradicional y la gaita de tres roncos que utilizan muchas bandas en Galicia), sin entrar a tomar parte de una postura o de la otra, considero que ninguno de los tres miembros del jurado estuvo a la altura de las circunstancias.

Lejos de valorar musical y técnicamente la intervención de Denís, se cebaron con cuestiones estilísticas, políticas y económicas. Me parece lamentable que se machacara de ese modo al gaiteiro solo porque la gaita que trae no es la que vendemos.

Tan solo Lorena hizo alguna matización sobre adornos y alguna nota errónea, pero ni siquiera ella dio razones de peso para un injustificado 4.

Susana Seivane atacó duramente al joven, como queriendo culparlo de esa "plaga de gaitas pseudogallegas que tanto daño hicieron a la gaita galega". Me encantaría saber que ella tampoco tiene intereses económicos en el asunto. 

Leo opiniones cegadas por la pasión nacionalista (tan respetables como la que más) que obvian el hecho de que un chaval que ha tocado bastante bien fue juzgado sin tener en cuenta la música que hizo, sino la escuela a la que pertenece. Eso se llama discriminación, y, tal como dijo Gayoso repetidas veces, en las bases del concurso no se especificaba el tipo de gaita requerido para participar.

Si lo que querían era una polémica televisiva para ganar audiencia, bravo.

Si lo que querían era defender la cultura gallega, esa no es la forma, ni el lugar, ni el momento.

Y, ante todo, Denís no es el objetivo. El caso es si se tienen los huevos de ir a por quien se quiere ir o si nos entretenemos con aquellos sobre quienes creemos que tenemos algo de poder.

De Cristian excuso decir nada más que una cosa: él critica la anterior interpretación de Denís porque la considera un plagio. Quizá deberíamos matizar que, en música tradicional, donde muy a menudo se aprende a base de imitación directa de algo que se escucha, y no sólo a partir de partituras, la idea de copiar no es un error, sino una herramienta para mejorar, perfeccionar y buscar un estilo propio. Decir que un alumno de gaita de la edad de Denís no tiene estilo porque imita a la perfección al original de una composición es tan absurdo como negarle el mérito de haber aprendido correctamente esa canción.

El plagio como algo negativo tiene que ver con falsear la creación de otros haciéndola pasar por la propia, no con decir que "esto es de otro y yo lo imito así."

Y, hablando de plagio, no sé a qué polémico miembro del jurado de otros concursos (OT, Tú sí que vales) me recuerda él, solo que con la mitad de clase y el doble de ganas de chupar cámara.

Mucho ánimo, Denís. 

Proyecto del curso 2012-2013: El musical Los miserables

Este es el archivo de PDF en el que explico las actividades realizadas durante el curso pasado y el comienzo de este en la elaboración del musical de "Los miserables". Hay materiales, actividades temporalizadas, vídeos, partituras, textos... En fin, un compendio de materiales que te pueden ayudar a prepararlo, si estás interesado.

EFEMÉRIDES, poema para el día de Santa Cecilia

EFEMÉRIDES, poema para el día de Santa Cecilia

EFEMÉRIDES
Absurdos que recuerdan en el calendario
recados que hay que hacer para ser correctos,
fechas que son solo sellos que otros ponen
en los sobres huecos que son para muchos las semanas.
Obligados a saberse de corrido
que ayer fue el día de este u otro santo,
que mañana será, de nuevo, sanloquequieran
los que mandan, dictan mucho y leen poco.
¿No es absurdo dedicar un día a algo
y olvidarlo todo el año, hasta que vuelva?
¿o será que, en el fondo, algunos quieren
que se guarde en las conservas de lo muerto
aquello que para muchos es el alfa de la vida,
y que sin ella todo es nada?
Caen las hojas de publicidad, lunas y santos,
como mondas de naranja fuera del cubo de la basura,
como pieles de patatas mal peladas,
como copos de nieve de ayer y nunca.
Se solapan en el charco que hoy humilla
zapatillas rotas, pero cómodas (¡y cuánto!),
forman grietas espejadas donde flotan
fotos que ya están en sepia y son mañana,
porque el que lo escribe para saber que existe
no es ni sabio, ni precavido, triste,
hombre huraño que agoniza sin descanso.
Hoy es viernes, 22 de noviembre, 
un día que para otros solo es uno más,
que para unos pocos es Santa Cecilia,
la patrona de los músicos, coitada,
no sabe la guerra que tiene por delante.
Para otros hoy es viernes, uno más,
el principio del penúltimo fin de semana
de un noviembre facha y gris, oscuro,
pePPero, agorero de una pobreza
que, confiados, creímos superada,
a ella nos llevan de la mano,
con los votos en la boca
y el bocata en la mochila,
hacinados, en los buses de un imserso
en el que hay críos de veintipocos
con el corazón tan hueco
como la cabeza,
eso sí, los bolsillos llenos,
el pelo engominado
y la tarjeta de aquel médico amigo que hace abortos
a buen precio en el extranjero.
Seamos felices, hoy es día de los músicos,
fecha entrañable colindante con otra fecha
con un poco más de actualidad: el 25 de noviembre,
día contra la violencia con la mujer.
Es triste pero este país
sabe mucho más de esto que de aquello,
de pegar que de educar en música,
digo,
que luego algunos leen y no lo entienden.
Porque el calendario está lleno de tachones,
garabatos, 
de recados y mensajes,
como el móvil, pita que pita,
un bebé insolidario que hace padre al más solitario
y lo ata a un sinfín de necesidades innecesarias:
cárgame la batería, súbeme el volumen,
me quedé sin datos: busca wifi,
estoy petado de mensajes: borra unos cuantos,
hoy me apago cuando me sale de los puertos USB
y tienes que ponerme otro biberón
y no duermas sin torcerte el cuello diez veces para ver quién te mandó
el último wasap...
Pero hoy es día de Santa Cecilia,
abracemos con esmero al músico que más cerca tengamos
y sintámonos parte de algo para el recuerdo,
aunque el resto del año la música siga siendo un hobbie,
una inversión sin futuro,
un lujo para ricos,
una tontería para poner de florero ante las visitas
y cantar en misa los domingos.
La pregunta que me hago,
sabiendo que mi vida está dedicada enteramente a ella,
a la música,
es ¿qué se puede hacer hoy para conmemorarla?
¿Un concierto?
¿Una actividad musical que libere a otros profes 
de tener que dar sus clases,
para alborozo de alumnos
y reprimenda de políticos?
No, gracias,
seguiré como hasta ahora:
abrazado a su cuello cuando menos se lo espere,
recostado contándole cosas al oído,
buscando aquel lobo en el fa de la tercera cuerda,
escapando del de la segunda,
echando sin resignación la resina que aún resiste
en un arco sin cerdas casi,
pero aún con flechas.
Hoy están de santo aquellos que se han aventurado 
en la difícil empresa de hacer suyo un instrumento,
una disciplina musical,
un estudio.
Aquellos que están hartos de morderse la lengua
al escuchar el mantra ese del "¿y qué más estudias?"
después de haber respondido "violín", o "chelo", o "tuputamadremeadepié".
Aquellos que miden sus días en compases de espera,
en ensayos, en audiciones, en partituras digitadas
y con arcos y con anotaciones.
Aquellos que madrugan para acostarse tarde y robarle al día 
diez minutos más para acercarse solo un poco
a aquella versión que escuchan mientras van en bus
al conservatorio.
Aquellos que sabrían responder con mil frases diferentes
a la absurda pregunta de "¿para qué sirve estudiar música?"
pero ya no lo intentan porque quien hace esa pregunta
demuestra de facto la incapacidad de comprender la respuesta.
Aquellos que saben cómo suena la música de su vida,
y que cada día se descubren a sí mismos tarareando
lo intarareable.
Aquellos que ven los pasos de cebra como pentagramas incompletos,
que sienten que en la vida solo hay soledad cuando
se crean silencios,
aquellos que escuchan el cansancio detrás de cada respiro,
en cada silencio con calderón.
Aquellos que adivinan horas de ensayo tras minutos de interpretación.
Aquellos que tuvieron que esquivar
una y mil veces
los meteoritos de los reproches de tantos profesores
frustrados que se escaqueaban en clase en los conservatorios,
y que atesoraron entre sus brazos cada palabra de aliento.
Pero también es el día de todos aquellos que supieron
qué canción querían para cada momento,
qué verso les llenaba en instantes de incertidumbre,
dolor o intranquilidad.
Aquellos que escuchan mil veces al mes la misma canción
y siguen descubriendo cosas nuevas.
Aquellos que aman a la música por encima de los mercados,
de las modas, de los egos que a veces entorpecen el camino
de la Belleza.
Aquellos que siguen emocionándose al recordar 
su primera actuación en público,
o la primera canción de nana que les cantaba su madre,
o la canción de su primer amor,
o la canción que ahora mismo los acompaña.
La música se celebra viviendo,
haciendo música,
compartiendo música,
llenando de vida los compases de espera,
esperando sin prisa el inicio del siguiente movimiento,
acompañándose de personas que aman lo mismo.
Porque celebrar con desconocidos aquello que es lo más íntimo
muchas veces es un regalo,
otras es un atrevimiento,
y todas, absolutamente todas las demás,
es perder el tiempo
aireando tus vísceras
ante una piara de comebellotas.
Porque eso es lo que alimenta vivir enfundado en una cuadrícula
de calendario:
la zafiedad, el absurdo infinito de que hay algo que celebrar.
Si no pones música en tu vida todos los días
para ti hoy solo es víspera de feria.

Modelo de examen para mis alumnos de 1º Bachillerato con "Música", 1ª evaluación

IES Xesús Taboada Chivite – Departamento de Música – Curso 2013-2014

 

MODELO DE EXAME – 1ª AVALIACIÓN

“MÚSICA 1º BACHARELATO”

 

Nome e apelidos: _______________________________

Curso e Grupo: ______

 

TEORÍA (6 puntos)

 

1º.- O aparato fonador: responde as seguintes preguntas:

 

a) Fai un debuxo coas súas partes máis importantes. (0, 25 ptos)

b) Explica o proceso de FONACIÓN. (0, 25 ptos)

­_______________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

c) Explica os tres tipos de respiración. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

d) Principais afeccións do aparato fonador. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

2º.- O aparato auditivo: responde as seguintes preguntas:

 

a) Fai un debuxo coas súas partes máis importantes. (0, 25 ptos)

b) Explica o proceso de AUDICIÓN. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

c) Que é o OÍDO ABSOLUTO? Explícao. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

d) Principais afeccións do aparato auditivo. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

3º.- Tipos vocais: explica os seguintes tipos vocais e pon un exemplo de cada: (0, 75 puntos)

 

TENOR LÍRICO ___________________________________________

________________________________________________________

BARÍTONO VERDI ________________________________________

________________________________________________________

SOPRANO SPINTO ________________________________________

________________________________________________________

BAIXO PROFUNDO _________________________________________

_________________________________________________________

CONTRATENOR ___________________________________________

_________________________________________________________

 

4º.- O pop-rock español nos anos 60: responde as seguintes preguntas:

 

a) Explica a relación entre Los cinco latinos e The platters. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

b) Cal foi a relevancia do Dúo dinámico? (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

c) Desenvolve o capítulo 3: “A febre dos grupos”. Pon exemplos. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

d) Que era un SILBADOR? Explica o seu lugar no proceso de creación. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

e) Quen eran ELS SETZE JUTGES? Explica a relevancia do seu movemento. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

f) Nomea a seis CHICAS YEYÉ. (0, 25 ptos)

________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

g) Cando gañamos Eurovisión? Quen o fixo? Con que cancións? (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

5º.- A música popular tradicional americana: responde as seguintes preguntas:

 

a) Clasifica estes instrumentos e di de que país son típicos: (0, 5 ptos)

 

QUENA _________________________________________________

OCARINA________________________________________________

CHARANGO ____________________________________________­_

GÜIRO ­­­­­­­­__________________________________________________

CONCERTINA ___________________________________________

 

b) Enche os ocos deste cadro sinóptico: (1 punto)

 

Xénero

País de orixe

Características musicais

Indumentaria típica

Mambo

 

 

 

 

Danzón

 

 

 

 

Bolero

 

 

 

 

Guaracha

 

 

 

 

Bossa nova

 

 

 

 

 

PRÁCTICA (4 puntos)


 6º.- Audicións:

 

a) Identifica as seguintes 4 cancións do pop-rock español dos 60. (0, 75 ptos)

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

 

b) Identifica a seguinte audición, vista en clase, e coméntaa. (0, 25 ptos)

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

 

c) Analiza estrutural e timbricamente a seguinte audición. (0, 5 ptos)

 

 

 

 

 

 

 

 

7º.- Analiza a seguinte letra: (0, 5 ptos)

 

Tengo miedo del encuentro
con el pasado que vuelve
a enfrentarse con mi vida.
Tengo miedo de las noches
que, pobladas de recuerdos,
encadenen mi soñar.
Pero el viajero que huye,
tarde o temprano detiene su andar.
Y aunque el olvido, que todo destruye,
haya matado mi vieja ilusión,
guardo escondida una esperanza humilde,
que es toda la fortuna de mi corazón.

 

 

8º.- Analiza a partitura adxunta, respondendo as seguintes preguntas:

 

a) En que tonalidades pode estar segundo a súa armadura? En cal está? (0, 25 ptos)

_______________________________________________________

 

b) Identifica as frases musicais na partitura. (0, 25 ptos)

 

c) Cal é a textura predominante? Xustifica a resposta. (0, 25 ptos)

_______________________________________________________

_______________________________________________________

 

9º.- Dictado melódico: representa gráficamente o movemento melódico das 4 notas deste arpexio. (0, 5 ptos)

 

a)

 

 

b)

 

 

c)

 

 

d)

 

 

 

10º.- Compón unha melodía segundo o seguinte patrón: oito compases de 4/4, en RE MAIOR, estrutura harmónica I-V-VI-III-IV-I-IV-V, non se pode repetir o ritmo nos compases. (0, 75 ptos)

 

 

 

 

 

PREGUNTAS DE REGALO (1 punto)

 

11º.- Escribe a armadura de SI BEMOL MAIOR e de do sostido menor. (0, 5 ptos)

 

 

12º.- Relaciona este texto coa teoría vista en clase: (0, 5 ptos)

 

Eu cría que lles ía ensinar Shakespeare a eses rapaces que querían ser mecánicos e que eles o apreciarían. Pero non o recibían. Voltaba a casa chorando noite tras noite.”

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________ 

Concierto: Dúo Violín-Chelo en el Culture of sound, jueves 5 de diciembre a las 00:00h

Concierto: Dúo Violín-Chelo en el Culture of sound, jueves 5 de diciembre a las 00:00h

El JUEVES 5 de Diciembre, víspera de festivo, Héctor (Violín) y yo (Chelo) daremos un concierto en el "CULTURE OF SOUND", por cortesía de Fran, a las 00:00h.

PROGRAMA: Breve recorrido por la historia del rock + Algún tema de cine

Nuestra intención es tocar esta selección de temas, muy conocidos
Smoke on the water (Deep purple)
Black is black (Los Bravos)
Yesterday (The Beatles)
Hey Jude (The Beatles)
Three little birds (Bob Marley)
Whole lotta love (Led Zeppelin)
Stairway to heaven (Led Zeppelin)
The final countdown (Europe)
I will survive (Gloria Gaynor)
Smooth criminal (Michael Jackson)
Billy Jean (Michael Jackson)
Every breath you take (The Police)
Creep (Radiohead)
More than words (Extreme)
We are the champions (Queen)
Bohemian Rhapsodie (Queen)
Mamma mia (Abba)
Zombie (The Cranberries)
Mix: Amelie, Piratas del Caribe, El señor de los anillos
Otherside (Red hot chili peppers)
Californication (Red hot chili peppers)
Fiesta pagana (Mago de Oz)
The unforgiven (Metallica)
Nothing else matters (Metallica)
Master of puppets (Metallica)
Viva la vida (Coldplay)
Wake me up when september ends (Greenday)
Missirlou (Pulp fiction)

Allí os esperamos. No faltéis!!!

Modelo de examen para mis alumnos de 4º ESO con "Música", 1ª evaluación

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2013-2014

MODELO DE EXAMEN: Música 4º ESO

Nombre y apellidos: _____________________________

Curso y Grupo: _____

TEORÍA (6 puntos)

1º.- Funciones de la banda sonora en una película: explica tres ejemplos diferentes. (0,75 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

2º.- Responde a las siguientes preguntas relacionadas con la historia del cine:

a) ¿Qué relevancia histórica tuvieron las siguientes fechas? (0,25 puntos)

1919    ______________________________________________

1929    ______________________________________________

b) Dime 2 directores de cine destacados de cada una de estas décadas. (0,75 puntos)

Años 20   _____________________________________________

Años 40   _____________________________________________

Años 60   _____________________________________________

c) Sitúa estos títulos en su década. (0, 75 puntos)

Nosferatu  __________      Centauros del desierto ____________

Bienvenido Mr Marshall _____     Un perro andaluz __________

El mago de Oz _______     Casablanca ______________

d) Explica cómo empezó a utilizarse música en la proyección de películas. (0, 5 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

e) ¿Qué sabes de los géneros cinematográficos de los años 30? (0, 75 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

3º.- Historia de los sistemas de reproducción y grabación de sonido. Di a qué tipo pertenecen los siguientes aparatos y ordénalos cronológicamente, explicando la novedad que supuso cada uno con respecto a los demás. (0, 75 puntos)

DVD – GRAMÓNOFO – CASETTE – FONÓGRAFO – TOCADISCOS – MAGNETÓFONO

Sistemas de reproducción de sonido

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

Sistemas de grabación de sonido

________________________________________________________

_______________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

4º.- La música popular tradicional en Asia: describe y clasifica los siguientes instrumentos musicales, indicando de qué país son típicos. (0, 75 puntos)

KOTO – DILRUBA – SITAR – SHAMISHEN – ERHU – SHAKUHACHI  

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

5º.- Comenta el siguiente texto, relacionándolo con la teoría vista en clase: (0, 75 puntos)

“El barbero y Schultz escapan del campo disfrazados con uniformes de Tomainia. Los guardias fronterizos confunden al barbero con Hynkel, con quien tiene una apariencia casi idéntica. Mientras, Hynkel es confundido con el barbero y detenido por error por sus propias tropas. El barbero, bajo la identidad de Hynkel, es conducido a la capital de Osterlich para dar un discurso sobre el inicio de la conquista del mundo.”

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

PRÁCTICA (4 puntos)

6º.- Analiza la banda sonora de la siguiente escena cinematográfica y di su función. (1 punto)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

7º.- Analiza estructural y tímbricamente la siguiente audición. (0,75 puntos)

 

 

 

 

 

 

 

8º.- Analiza la siguiente letra, respondiendo a las siguientes preguntas: (1 punto)

Que las persianas corrijan la aurora, 
que gane el quiero la guerra del puedo, 
que los que esperan no cuenten las horas, 
que los que matan se mueran de miedo. 

a) Identifica la canción a la que pertenece (título y autor).

_______________________________________________________

b) Comenta el significado del primer verso.

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

c) ¿Qué figura retórica destaca en estos cuatro versos? Explica su función.

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 d) Hay o puede haber una lectura política en los versos 3º y 4º. Explícala.

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

9º.- Analiza la partitura adjunta, respondiendo a las preguntas que siguen: (0,75 puntos)

a) Tonalidades posibles, según la armadura, y tonalidad definitiva, según la melodía.

________________________________________________________

b) ¿Cuántas frases musicales hay? Señálalas en la partitura.

c) ¿Qué textura predomina? Explícala.

________________________________________________________

________________________________________________________

10º.- Identifica la siguiente audición, vista en clase, y coméntala. (0,5 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

DOS PREGUNTAS DE REGALO (1 punto)

11º.- Escribe las armaduras de SI MAYOR y fa menor. (0,5 puntos)

 

 

12º.- Teniendo en cuenta las diferencias que hay entre la armadura de DO MAYOR y do menor, explica la relación que hay entre las armaduras de RE MAYOR y re menor. (0,5 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________ 

Reflexión sobre la gira "Los miserables 2013"

Reflexión sobre la gira "Los miserables 2013"

Ya ha terminado.

Comenzó como una de esas locuras que no sabes cuánto pueden llegar a dar de sí, y que poco a poco se desarrollan, se expanden y llenan de alegría y entusiasmo cada rincón de ti y de muchos de los que te rodean.

Nuestro queridísimo musical de Los miserables se ha acabado.

Lo extrañaremos mucho, no me cabe la menor duda.

Con él aprendimos muchas cosas: exploramos nuevos mundos, pusimos a prueba nuestra capacidad de cooperación, nuestra generosidad y (en algunas ocasiones) nuestra paciencia. Elaboramos con todo nuestro cariño un producto artístico lleno de entusiasmo y energía, dando nuestra visión de cada tema, de cada canción, de cada personaje, comprendiéndolos: sufrimos con el sacrificio de Fantine, reímos con el desenfado de los Thernardier, lloramos con la muerte de los jóvenes rebeldes, comprendimos el sufrimiento  inhumano de Javert entre la espada y la pared, se nos agarrotó el estómago con la mudez de Eponín ante un Marius ciego, nos encantó la ternura de la temerosa Cosette, y sobre todo nos cautivó la inabarcable humanidad de Jean Valjean y el valor de los caídos en la barricada regresando al final.

Fue mucho más que un proyecto de aula: fue una oportunidad de oro para que cada alumno intentase conocer sus propios límites, comprobar que era realmente capaz de dar SIEMPRE un paso más, ver que la ilusión es siempre el mejor carburante para ir adelante, comprender que siempre hay personas capaces de dar más que otras pero que todos somos valiosos y únicos.

La gira nació y murió en Verín: el estreno del musical fue en la Casa de la cultura, donde intentamos "meter" a 116 alumnos en un miniescenario, y el éxito fue tan explosivo que nos dio fuerzas para querer repetirlo y agrandarlo.

En el salón de actos de nuestro centro hicimos dos actuaciones en días consecutivos: la tarde para los padres y familiares, la mañana siguiente para despedir el curso ante profesores y alumnos.

De este modo, quedó asentado el espectáculo que querríamos llevar a otros centros educativos de Galicia a comienzos del curso siguiente.

El verano sirvió para descansar y reponer fuerzas tras tanto ensayo. Y en septiembre retomamos todo donde lo dejamos.

Los alumnos (68 en este caso, ya que no todos siguieron con nosotros este curso) se lo tomaron en serio, muy en serio, aprendiéndose unos las letras de otros (con tan sólo escucharlos ensayar, exactamente igual que los profesionales), hasta tal punto que en Vigo, al interpretar como bis (a petición del público) "Amo del mesón", TODOS cantaron de memoria los papeles solistas.

Nuestra gira comenzó en Xinzo de Limia la mañana del lunes 21 de octubre, donde tuvimos la oportunidad de actuar para los fantásticos alumnos de Antonia del IES Cidade de Antioquía. Antonia es una mujer llena de belleza, ilusión y verdad que, además de haber sido compañera nuestra en el Chivite años atrás, es y será por siempre una amiga única, especial, verdadera y sensible con quien siempre colaboraremos en todos nuestros proyectos. Unos alumnos que escucharon nuestras canciones y que, al finalizar el concierto, nos obsequiaron con una Pantalla de Entroido, todo un símbolo de su cultura. Allí, contamos con un escenario enorme, muy profundo, con muchos focos y un equipo de sonido maravilloso, que Alfonso nos ayudó a manejar. Allí Felisa se hizo toda una experta en iluminación, telones y otros utensilios. Isabel probó a usar nuevos fondos sobre la pared, dando una mayor belleza a cada acto. Marita me ayudó enormemente a coordinar los movimientos de los alumnos, que entraban y salían de escena continuamente.

Después de esta actuación, fuimos la semana siguiente a Vigo (por la mañana) y a Porriño (por la tarde), el martes 29 de octubre. Fue una jornada muy emotiva e intensa por varios motivos: en primer lugar, porque al hacer doblete tuvimos que pegarnos un tremendo madrugón (nos levantamos a las 5h para coger el bus a las 6h, llegar a Vigo a las 8:15h, ensayar a las 8:30h y actuar a las 10:30h) y no paramos ni un segundo (terminamos a las 12:30h, fuimos a Porriño y montamos todo a las 13:30h, comimos a las 14:30h y actuamos a las 16h, para regresar a las 18h y llegar a Verín antes de las 21h). 

En segundo lugar, fue una experiencia muy intensa porque el centro de Vigo fue mi instituto (el IES República Oriental do Uruguai, en Teis, donde estuve como alumno los cursos 1995-99, donde hice las prácticas del CAP en el curso 2003-2004 y donde trabajé como profesor de Música mi primer año el curso 2004-2005; es un centro educativo en el que viví muchos momentos fantásticos de mi vida de estudiante y donde comencé mi andadura como profesor, y tengo muchísimo cariño a muchos de los profesores que aún estaban allí).

En tercer lugar, el centro de la tarde (IES Ribeira do Louro) es otro centro amigo donde tenemos a muy buenos amigos: Virginia (profesora de filosofía) es una gran mujer, una gran pensadora y una formidable amiga cuyas ideas arrojan luz sobre temas de lo más variopinto. Tiene una fuerza capaz de mover montañas y su discurso es ágil y lleno de sensatez. Dio clases en el Chivite hace años. Victor (profesor de plástica) es un gran amigo nuestro, que fue profesor en el Chivite durante siete cursos, y que forma parte esencial de nuestro proyecto con su tela (una tela que utilizamos en la escenografía a petición de los propios alumnos, y que fue elaborada durante siete cursos la semana de la violencia de género, con el apoyo voluntario de todo aquel que trajese un cuadrado para coser en señal de repulsa hacia la violencia). Delio (profesor de lingua galega), David (profesor de música) y otros amigos también estuvieron allí con nosotros. A todos ellos, mil gracias.

Los alumnos de Vigo fueron muy receptivos, y aunque al principio me obligaron a salir para darles un toque de atención, luego fueron muy agradecidos y cariñosos con nuestros artistas: les pidieron varios bises, se animaron a cantar con ellos varias canciones, y no sé cómo agradecerles por ello tanta gratitud. Fue una mañana mágica.

Los alumnos de Porriño también fueron muy activos durante nuestra representación, participaron cantando "A canción do pobo al final", y nos regalaron sus mejores aplausos en momentos tan emotivos como "Sálvalo" o "A little fall of rain".

El cierre de nuestra gira tuvo lugar hoy, jueves 7 de noviembre, en nuestro propio instituto, actuando para nuestros vecinos de Queizás (del IES Castro de Baronceli), por mediación de Israel (profesor de lengua castellana) y Sofía (profesora de francés). La representación incorporó novedades como otros fondos, una puesta en escena un poco más sobria (los alumnos no se maquillaron la cara de blanco en determinados números) y los cambios de escena se realizaron con una mayor velocidad.

Fue una actuación ágil, bella, llena de fuerza y apasionamiento. Los alumnos del Baronceli nos obsequieron con una hucha con dinero para colaborar en la recaudación de nuestro querido alumno Jose Manuel Jorge González, accidentado en verano y siguiendo un tratamiento muy caro para recuperarse.

Para mí, como compañero de mis compañeros (Marita, Isabel, Felisa, que vinieron en la gira, pero también Elisa, Carmen Rivero, Belén, Eloi, Javier, que no pudieron venir aunque siempre nos acompañaron, y Víctor, Antonia, Virginia, que nos recibieron), ha sido un orgullo indescriptible haber hecho realidad este sueño. Hemos tenido que hacer compras de última hora en casi todas las vísperas de cada actuación (velas, que siempre faltaban pero al final hay mil), hemos tenido que hacer fotocopias, hemos tenido que... Pero de eso se trata, el que hace, prepara, hace y siempre deja algo por hacer o tiene algo que mejorar. ¿O no? A todos vosotros, muchísimas gracias.

Para mí, como profesor de música, ha sido un auténtico placer disfrutar de estos cantantes, de su compromiso, de su capacidad de sacrificio a la hora de pegarse madrugones y de preparar temas. He aprendido muchísimo de todos y cada uno de los alumnos que participaron en este proyecto, sé que a muchos les dará pena terminarlo y que a otros ya les apetecía cambiar de musical, pero tengo muy claro que todos hemos descubierto muchas cosas en este viaje.

Un viaje que nos ha expuesto: hemos tenido que cantar ante otros compañeros en los ensayos, ante desconocidos en los conciertos, hemos bailado mientras otros cantaban, hemos cantado en voz baja las canciones de otros porque todas tienen algo especial y único.

Hemos reído, (por qué no decirlo) llorado, temblado de nervios o emoción o entusiasmo, se nos han llenado los ojos de lágrimas al acabar definitivamente y se nos ha llenado la cabeza de dudas justo antes de empezar.

Hemos tenido momentos de riesgo (flexos cuyas bombillas estallaron, papeles que desaparecían, pelucas que ya no estban, gabardinas que nadie había visto...), momentos de satisfacción (al recibir aplausos, abrazos, al ver lágrimas en los ojos del público, al verlos ponerse de pie y cantar con nosotros), hemos compartido.

Esa es la palabra: COMPARTIR.

Porque la música es una celebración de la vida. Celebramos que estamos aquí y ahora COMPARTIENDO frases, ideas, emociones. Nos reconocemos en los demás, en quienes nos rodean, y bebemos de la misma botella a morro, sin pasar la mano ni antes ni después, porque todos somos tiempo.

Como ser humano que vive, respira, se oxida a cada segundo que transcurre porque estamos siempre expuestos al barranco de la muerte, siento la necesidad de agradecer con todas las letras a todas estas personas todo el esfuerzo que han invertido en la elaboración de nuestro particular musical.

Hay quien se plantea, cuadrícula en mano, qué casillas se pueden cubrir para MEDIR, PESAR, VALORAR, JUZGAR, EVALUAR la conveniencia, el éxito, la viabilidad de este proyecto.

Yo creo que, en los proyectos artísticos que fluyen como el aire, sin seguir un guión previo, sino reaccionando ante cada impulso, sobran las cuadrículas, sobran las etiquetas, y hay un momento a partir del cual el concepto EVALUADOR/EVALUADO se diluyen en un todo ante quien debe decir algo es, únicamente, el público.

Trabajar con alumnos adolescentes es un trabajo complicado, difícil, lleno de trabas y desencuentros. Por eso hay tantos profesionales de la enseñanza que cargan las tintas contra aquellos compañeros que no necesitan utilizar tanto la vara de mimbre o las sanciones como ellos.

A veces, sólo a veces, los alumnos se convierten en auténticas fuentes de sabiduría: no por lo que almacenan en sus cabezas, no por las listas de datos que pueden vomitar, sino por los procesos humanos que viven y provocan en los demás.

Ver a un público emocionado es algo que, normalmente, consiguen los profesionales. Pues eso han conseguido en casi todas las actuaciones nuestros "miserables".

Los alumnos han estado mucho más que a la altura, han sobrepasado los límites de lo que se les podía pedir. Tienen un potencial que se desarrolla y expande por momentos, en cuanto les das un estímulo lo aprovechan.

No siempre, pero a veces ocurre.

Y cuando ocurre es lo más enriquecedor que te puedes esperar como profesor.

Porque de ser profesor te libra la jubilación, pero de ser alumno solo te libra la muerte. Y el que no lo tenga claro es que ya se ha ido.

Información de interés sobre la Gira 2013

Información de interés sobre la Gira 2013

Musical poético, Os miserables: Xira 2013

Actuacións:

Luns 21 ás 11:30h no Auditorio do Concello de Xinzo

Martes 29: ás 10:30h no IES ROU (Vigo)

Ás 16h no IES Ribeira do Louro (O Porriño)

Calendario final de ensaios no Salón de actos

Recreos: días 17, 18, 22, 23, 24, 25, 28

Tardes: Venres 18, de 16 a 19h

Mércores 23, de 19 a 21h

Trabajos para la 1ª Evaluación, alumnos con "Música" en 4º ESO y 1º Bachillerato

Trabajos para la 1ª Evaluación, alumnos con "Música" en 4º ESO y 1º Bachillerato

TEMAS DE LOS TRABAJOS PARA LOS ALUMNOS DE “MÚSICA” 4º ESO

- Tema nº 1: El mito del conde Drácula. 

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.

a) Base histórica del mito: Vlad Dracul (Tepes, el Empalador) y Elizabeth Bathory
b) La versión de Bram Stoker
c) Versiones cinematográficas: Nosferatu (1922, Murnau), Drácula de Bram Stoker (1992, Coppola), Blade (1998, Stephen Norrington). Compáralas.

d) Construcción del mito: elementos característicos del mito de drácula (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada película, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 2: El mito de Frankenstein.


1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: Prometeo
b) La versión de Mary Shelley: Frankenstein o el moderno Prometeo
c) Versiones cinematográficas: elige tres versiones cinematográficas MUY diferentes entre sí y compáralas.

d) Construcción del mito: elementos característicos del mito de Frankenstein (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada película, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 3: El rey mono y Dragon ball.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del personaje: el rey mono (Sun Wokung).
b) La versión del anime: Son Goku.
c) Versión del anime japonés: Dragon Ball (primera saga, cuando es pequeño). Compáralo con el personaje mitológico chino.

d) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite?)

2º)) PRÁCTICA: Analiza cinco escenas de la serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 4: Eva mitocondrial, Lucy y Elfen lied.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: Eva mitocondrial, Lucy (el austrolopithecus más antiguo)
b) La versión del anime: Elfen lied
c) Versiones cinematográficas: Elfen lied (anime de 13 capítulos). Compáralas y analiza el papel de la canción de la cabecera en la historia.

d) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza cinco escenas de la serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 5: La bella dama sin piedad, o el amor con espinas.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.

a) Base histórica del mito: la bella dama sin piedad de Keats
b) Las versiones literarias: La dama de las camelias y el capítulo del Principito y la rosa

c) Las versiones musicales: el lied de Schubert Rosa de zarza, la ópera de Verdi La traviata, la canción de Mecano Una rosa es una rosa y la canción de Sting Roxanne 
d) La versión cinematográfica: Pretty woman y Moulin rouge

e) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en to

dos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada película, el lied de Schubert y la letra de Mecano.

- Tema nº 6: La bella y la bestia, o el amor que no entiende de prejuicios.


1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: Afrodita y Hefesto
b) Las versiones literarias: la historia de Eros y Psyque en El asno de oro (de Apuleyo), El jorobado de Notre Dame (Víctor Hugo)

c) Las versiones cinematográficas: La bella y la bestia y Shrek
d) Construcción del mito: elementos característicos del mito (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza dos escenas de cada película, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 7: El viejo avaro o el tesoro al final del arco iris.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: los leprechaun irlandeses y el origen bíblico del arco iris. b) Versiones literarias: La aulularia (Plauto), El celoso extremeño (Cervantes) y El mercader de Venecia (Shakespeare).

c) Versión cinematográfica: el tío Gilito en Patoaventuras (Disney) y el señor Burns en Los Simpson. 
d) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza dos escenas de cada serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 8: Casándose en "buffet libre".

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: el baile para que el príncipe escoja esposa en la tradición europea.

b) Versión literaria: La Cenicienta (Perrault)

c) Versión musical: El lago de los cisnes (Tchaikovsky)

d) Versiones cinematográficas: el anime de El lago de los cisnes.
e) Construcción del mito: elementos característicos de la situación (¿qué es lo que se repite en todos?)

2º)) PRÁCTICA: Analiza la escena del baile en todas las versiones, prestando especial atención a la banda sonora cuando sea posible.

- Tema nº 9: Las Parcas que hilan, tejen y cortan nuestras vidas.


1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: las parcas, moiras y los shinigami japoneses
b) La versión literaria: las parcas en las Metamorfosis de Ovidio

c) La versión del anime: Death note (anime de 37 capítulos)
d) Versiones cinematográficas: Death note (anime de 37 capítulos). Compara los shinigamis japoneses con las parcas griegas.

e) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza cinco escenas de la serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 10: La venganza a cualquier precio.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: las Furias de la tragedia griega, la historia de Medea y Jasón

b) Versiones literarias: las Euménides (de Esquilo, pertenecientes a la Orestíada) y Medea (Eurípides)

c) Versión cinematográfica: Así es la vida.

d) Versión musical: la ópera Medea (Cherubini).

e) Versiones del anime: Jigoku Shoujo y Death note.

f) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada versión, prestando especial atención a la banda sonora cuando sea posible.

TEMAS DOS TRABALLOS PARA OS ALUMNOS DE “MÚSICA” 1º BACHARELATO

UNIDADE 1

- Enfermidades relacionadas co aparato fonador. Prevención. Hábitos saudables.

- Enfermidades relacionadas co aparato auditivo. Prevención. Hábitos saudables.

- Tipos vocais pouco habituais: o contratenor, o sub-baixo, o barítono Verdi e a soprano Spinto.

UNIDADE 2

- A música nacional que se escoitaba en España nos anos 50. Folklóricas, boleros…

- Chegada das cancións en inglés nos 50-60. As traducións ó español e as versións.

- Relevancia do Dúo dinámico na década dos 50-60.

- Grandes voces dos 60-70 en España: Nino Bravo.

- Os cantautores e a canción protesta en España nos 70.

- Eurovisión: historia do festival.

UNIDADE 3

- A música instrumental en América do N / Central / do S: organoloxía, agrupacións.

- A música vocal en América do N / Central / do S: tipos vocais, agrupacións, repertorio.

- As danzas en América do N / Central / do S: agrupacións, funcións, exemplos.

UNIDADE 4

-  Xéneros vocais nacionais: a música chamada culta no s XIX. Zarzuela. Xénero chico.

- O musical en España: xénero de masas no s. XX. Características, exemplos.

- O teatro musical en Galicia: a zarzuela desde o s. XIX. Características e exemplos.

UNIDADE 5

- Historia do cinema español (I): das orixes ós anos 50.

- Historia do cinema español (II): anos 60 e 70.

- Historia do cinema español (III): anos 80.

- Historia do cinema español (IV): anos 90.

- O cinema nacional de autor. Características, exemplos.

- O cinema de Almodóvar. Características, exemplos.

- O cinema de Amenábar. Características, exemplos.

- O cinema nacional comercial: características.

- O cinema político: os documentais.

- O cinema histórico: as sagas, a Guerra civil española, etc.

- O cinema cómico nacional: Torrente, El milagro de P Tinto, Airbag…

- As series de crítica social: Siete vidas, Aida, Aquí no hay quien viva…

Atención educativa: Hora de lectura como Alternativa a la religión

Atención educativa: Hora de lectura como Alternativa a la religión

Este será el trayecto que haré con mis alumnos de 3º y 4º ESO, leyendo artículos relacionados con temas de actualidad, que están relaiconados a su vez con la serie ONE PIECE, para que vean cómo una serie de dibujos animados puede tocar de un modo encubierto y con un formato ficcional, temas de gran interés:

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2013-14

 

ATENCIÓN EDUCATIVA 3º / 4º ESO

Hora de lectura

 

SAGAS / TEMAS DE ACTUALIDAD

 

A) La discriminación de minorías étnicas (tritones/gitanos)

- Arlong y Nami (caps. 31-44)

 

B) La familia uniparental

- Bellemere y sus hijas adoptadas (caps. 35-36)

 

C) Animales en peligro de extinción (dragones/ballenas…)

- Apis y el dragón milenario (caps. 55-60)

 

D) Abandonar mascotas (Laboon/ perros)

- Laboon (caps. 62-63) y Brook (caps. 379-381)

 

E) Enfrentamientos bélicos “heredados” (gigantes/naciones)

- Los gigantes Dorry y Broggy (caps. 71-77)

 

F) Medicina para todos o medicina para los ricos

- Nami y el país de Chopper (caps. 78-91)

 

G) El problema del agua en los desiertos

- Arabasta, conflicto entre el rey y los rebeldes (caps. 93-126)

 

H) El problema de Dios: ¿existe?

- Skypea (caps. 154-195)

 

I) La inmigración ilegal

- La puerta del Paraíso y las leyes que prohíben todo (caps. 153-157)

 

J) La tecnología que cambia el mundo y a las personas

- Los diales de Skypea (caps. 157-158)

 

K) El juego, las apuestas

- El pirata Fox y el Davy back (caps. 208-219)

 

L) La memoria y su pérdida

- El ladrón de memorias (caps. 220-224)

 

M) El poder de la información y los intereses creados para desinformar

- El pueblo de Ohara y el siglo perdido (caps. 275-279)

 

N) La despedida del barco (la eutanasia)

- Merry (cap. 312)

 

O) La medicina sin escrúpulos

- El doctor llamado genio, Hogback (caps. 340-343)

 

P) La tiranía, las desigualdades sociales llevadas al extremo

- Los Tenryübito (cap. 391)

 

Q) El comercio de esclavos, las pujas

- La sirena en venta (caps. 393-400) y las gorgonas (cap. 415)

 

R) Sociedades femeninas (amazonas)

- Amazon Lily (caps. 408-414)

 

R) Las cárceles que son infiernos

- Impel down (caps. 422-425, 430-437)

 

S) La pena capital

- Ace será ejecutado (cap. 416) y el opening de la serie

 

T) La transexualidad, el travestismo y la identidad sexual

- El nivel 5,5 de Impel down (caps. 438-440)

Grabación de nuestra versión del musical "Los miserables"

En el vídeo que está encabezando este artículo podréis acceder al musical "Los miserables", en nuestra versión de julio.

Son diez canciones representadas en escena, y entre canción y canción se recita en romance el resumen de la acción.

Espero que disfrutéis con el talento de nuestros alumnos de 3º y 4º ESO.

Modelos de examen de "Música 3º ESO" y "Música 4º ESO", 3ª Evaluación

Modelos de examen de "Música 3º ESO" y "Música 4º ESO", 3ª Evaluación

"MÚSICA 3º ESO"

1º.- TEORÍA (5 puntos)

a) A música vocal no Romanticismo: a ópera. (1, 25 puntos)

b) A música no Nacionalismo: Rusia, Centroeuropa e países nórdicos. (1, 25 puntos)

c) A música a finais do século XIX: Impresionismo, Expresionismo e Neoclasicismo. (1, 25 puntos)

d) Define: música estocástica, serie dodecafónica invertida, música concreta, música textural, serialismo integral. (1, 25 puntos)

2º.- PRÁCTICA (5 puntos)

a) Compón un BLUES tendo en conta a súa estrutura. (1 punto)

b) Analiza estrutural e timbricamente esta audición. (1 punto)

c) Analiza a letra desta canción: (2 puntos)

Para mí él siempre va conmigo, hago ver que andamos hasta el alba
No existe y siento que me abraza, a veces voy perdida, yo le llamo y él me encuentra
Al llover las calles son de plata y la luz es niebla sobre el río

Por la noche los sauces son estrellas y solo estamos él y yo perdidos para siempre

d) Fai unha serie dodecafónica e a súa retrogradación. (1 punto)

"MÚSICA 4º ESO"

1º.- TEORÍA (5 puntos)

a) La música y la publicidad: elementos y funciones. (1, 25 puntos)

b) La música y los videojuegos: funciones. (1, 25 puntos)

c) La música popular urbana en los 70. (1, 5 puntos)

d) Define: GLAM ROCK, GROOVE, GRUNGE, ROCKABILLY. (1 punto)

2º.- PRÁCTICA (5 puntos)

a) Compón un BLUES teniendo en cuenta su estructura. (1 punto)

b) Analiza estructural y tímbricamente esta audición. (1 punto)

c) Analiza la letra de esta canción: (2 puntos)

Para mí él siempre va conmigo, hago ver que andamos hasta el alba
No existe y siento que me abraza, a veces voy perdida, yo le llamo y él me encuentra
Al llover las calles son de plata y la luz es niebla sobre el río

Por la noche los sauces son estrellas y solo estamos él y yo perdidos para siempre

Ya lo sé, qué fácil es soñar, hablo solo para mí, no para él
Aun así, no dejo de pensar que tal vez en algún lugar…
Le quiero y cuando rompe el día, él se va y el río es solo un río
Sin noches no hay luces en mi vida, se queda sin colores y yo vuelvo a estar perdida

Le quiero y sin embargo entiendo que por él mi vida es un engaño

No existo y él sigue con su vida, feliz en ese mundo que jamás conoceré

Le quiero, le quiero, pero eso es solo para mí

d) Inventa una escena cinematográfica en la que la música sea diegética, integrada, divergente y de primer plano. (1 punto)

Escenografía de nuestra versión poética del musical

Escenografía de nuestra versión poética del musical

NÚMERO 1: "OTRO DÍA SE VA"

- En escena hay: tres mesas alargadas con operarias trabajando mientras cantan, el capataz husmeando entre ellas, Fantine y dos trabajadoras que se meten con ella y el alcalde Magdalena que irrumpe en una pelea entre dos. El resto del coro se queda al fondo de la escena y tan sólo interviene en el primer tutti (tres primeras estrofas) desapareciendo después.

- Objetos: tres mesas alargadas (ya las tenemos, falta hacerles un mantel adecuado), abalorios (pulseras, colgantes, etc) que hacen las operarias, una carta (que tiene Fantine mal escondida y acaban robándole).

- Indumentaria: operarias (con pañuelo blanco recogiendo el pelo, camisa blanca, falda y mandil), capataz (vestido elegante), alcalde (muy elegante, con sombrero alargado y bastón).

NÚMERO 2: "SOÑÉ UNA VIDA"

- En escena hay: un grupo de prostitutas y la recién llegada Fantine, cantando amargamente su infortunio.

- Objetos: no hace falta ningún objeto, todo el interés está en la letra que cantan.

- Indumentaria: variada (unas pueden ir con harapos y sucias, otras pueden ir de cabaretera venida a menos, una debe ir como Fantine recién salida de la fábrica, con la ropa sucia y sin pelo ni dientes - para esto debe pintar de negro dos dientes de delante).

NÚMERO 3: "CASTLE ON A CLOUD"

- En escena hay: Cossette de niña, yendo a por agua al pozo, y encontrándose con sus fantasmas mientras piensa en su fantasioso castillo en las nubes.

- Objetos: un pozo (que ya tenemos), una escoba y un cubo (que lleva Cossette), un fondo en el que se vea un castillo sobre una nube, y una misteriosa mujer de blanco que mece entre sus brazos a una niña, rodeada de juguetes. También hay unos fantasmas cubiertos con sábanas y portando velas encendidas.

- Indumentaria: Cossette (harapienta, con un pañuelo sucio en la cabeza y descalza), los fantasmas (cubiertos con unas sábanas y llevando unas velas), la extraña mujer (vestida de blanco, arrullando a un bebé, en una sala llena de juguetes, al fondo del escenario).

NÚMERO 4: "AMO DEL MESÓN"

- En escena hay: un mesonero que disfruta rodeado de sus rufianes y prostitutas, en un local cochambroso donde despluma a todos. Entran dos clientes y eso permite ver sus tretas sociales. Su mujer, realmente, está harta de él.

- Objetos: tres mesas (las tenemos), banquetas y sillas (tenemos), varias barajas francesas de naipes (tréboles...), juegos de dados, jarras de cerveza y copas, algún animal (un perro o algo así), un maletín pesado que trae el segundo cliente (que está ciego, y que deberá llevar gafas de sol y bastón, además de sombrero y gabardina), una jaula con un peluche de loro dentro (es el animal que trae el ciego, que le robará el mesonero y que finalmente acuchillará madamme Thernardier.

- Indumentaria: además de lo dicho antes, el mesonero debe aparentar sucio y desaliñado, la Thernardier debe ser corpulenta y hombruna (una gran falda, una peluca enorme y deslabazada, un mandil grande y sucio...), las prostitutas de este local deben parecer cabareteras (con boas de pelusa, falda y polisón, etc). Todos los clientes son hombres y van sucios y de cualquier manera.

NÚMERO 5: "ESTRELLAS"

- En escena: Javert contempla un cielo estrellado que le permite reflexionar sobre su deber para con el mundo y la justicia.

- Objetos: un fondo con estrellas, o unas luces que hagan de estrellas en el momento que Javert se dirija a ellas. Como va a haber dos personas encarnando a Javert, habrá un obstáculo en medio que permita que se cambien: podemos hacer una columna muy gruesa, o una farola, o algo así.

- Indumentaria: Javert va muy elegante, con gabardina cerrada hasta arriba y barba y patillas de la época. Puede llevar un arma o no.

NÚMERO 6: "ON MY OWN"

- En escena: Eponine se queda sola en la calle, rodeada de espejos y dialogando consigo misma sobre su situación amorosa.

- Objetos e indumentaria: varios marcos enormes de cartón aparentando ser espejos. A ambos lados de cada uno, dos chicas vestidas igual (se supone que son una sola reflejada). Son todas Eponín, y van harapientas, con falda, mandil y camisa sucia. Pelo largo negro suelto.

NÚMERO 7: "BRINDO POR"

- En escena: una enorme barricada divide en dos el escenario, atravesándolo en diagonal. A un lado, cerca del espectador, un grupo de jóvenes luchadores sentados, bebiendo, brindando por todo lo que pueden dejar atrás si sale todo mal. Van armados como hombres pero en el fondo aún son adolescentes. Al otro lado de la barricada, después de empezada la canción y entre luces que sugieren una ensoñación (pueden usar velas o similares), aparecen las chicas en quienes piensan, portando rosas, y cantando tras ellos.

- Objetos: una enorme barricada (estamos haciéndola con los cartones que nos traéis tan amablemente, y sobre ella irá la tela de Víctor), botellas de vino, armas (escopetas), velas y rosas (para las apariciones).

- Indumentaria: los chicos van con camisa blanca, pantalón vaquero oscuro, una insignia que los vincula a su revolución y que cuelga en su pecho como una placa, botas o zapatos negros. Las chicas van muy guapas, con faldas, camisas y sombreros. Pueden llevar algún pequeño paraguas de estos que se llevaban en la época. Deben destacarse entre todos los personajes siguientes: Marius y Enjolras (debe ser rubio).

NÚMERO 8: "SÁLVALO"

- En escena: los mismos de la barricada de antes, pero dormidos, y Valjean cantándole a Dios, al lado de un Marius dormido. Marius debe estar abrazado a una carta de Cossette, como soñando con ella. Valjean canta mirando sucesivamente al joven y al cielo, como pidiendo algo por él. Al final de la canción se pone de cuclillas, enfrente a él, y pone sus manos sobre su frente (sin tocarlo).

- Objetos: los anteriores, pero sin movimiento, y una carta que Marius abraza en sueños.

- Indumentaria: Valjean va vestido como un soldado del ejército francés de la época (1830). Los demás van como antes.

NÚMERO 9: "SILLAS Y MESAS VACÍAS"

- En escena: Marius entra en el ABC, cafetería donde se reunía antes con sus amigos revolucionarios, y la encuentra vacía. Todos han muerto. En mitad de su lamento se le aparecen sus sombras.

- Objetos: tres mesas (ya las tenemos), sillas, varias copas vacías, trozos de pan y restos. Todo está desordenado, caído y muerto. Luego aparecen los jóvenes de la barricada, pero con las caras pintadas de blanco y portando una vela cada uno. Vuelven desarmados.

- Indumentaria: Marius vuelve bien vestido y cojeando, con un bastón, ropa elegante y la mirada triste.

NÚMERO 10: "LA CANCIÓN DEL PUEBLO"

- En escena: aparecen unos pocos personajes anónimos muertos, con la cara pintada de blanco y portando velas, cantando al ritmo de un tambor el himno de esta lucha desigual. Poco a poco se van añadiendo más y más espectros. Al final de la canción, desde el escenario pero rodeando al público, todos los personajes del musical vuelven, muertos, su atención al espectador, cantando y portando las banderas de los derrotados.

- Objetos: uno o varios tambores, un par de banderas medianas, una bandera grande (las banderas aparecen en las últimas tres estrofas, gradualmente).

LOS MISERABLES, VERSIÓN POÉTICA DEL MUSICAL EN TRES ACTOS / ROMANCES

LOS MISERABLES, VERSIÓN POÉTICA DEL MUSICAL EN TRES ACTOS / ROMANCES

MUSICAL “LOS MISERABLES”, ROMANCE EN TRES ACTOS

 

ACTO Nº 1 - ROMANCE DE FANTINE Y COSSETTE

 

1º.- PRÓLOGO

 

Cuenta cierta bella historia

hecha con humano empeño

que no ha´ mucho hubo problemas

duros, fieros, ¡un infierno!

donde ciertos pobres hombres

con temor a crueles cercos

habitaron con crudeza

el peor de los desiertos:

no aquel en el que respiran

la sequía, hombres muertos,

o las yermas tierras secas,

ni los ecos de mil rezos

que resbalan entre lloros,

que arden como intentos huecos;

sin dudarlo, no olvidéis,

el peor de todos ellos,

aquel en el que no crecen

la esperanza, ni los sueños,

aquel en el que aún al vivo

se le trata peor que al muerto,

aquel en el que no pesan

ni la dignidad del cuerdo

ni la humanidad del loco,

ni el futuro del que es preso,

ni el presente del que es libre,

aquí sólo importa el "ego",

apellidos son honores,

es la sangre el mayor mérito,

no confía en sus semejantes

ni el infame ni el que es lego,

el poder sobre las almas

siempre lo ha tenido el clero,

no necesitan palabras,

todo lo demás: solo hechos.

 

Un obispo, muy buen hombre,

que era de un humor sincero,

hombre docto de la Iglesia, 

no ambicionaba dinero

ayudó no hace mucho

a aquel pobre hombre preso,

Jean Valjean, que estuvo tantos

años encerrado, reo

que por dar pan a los suyos

marchitaron veinte inviernos

entre rejas, trabajando

sin descanso, sin asueto,

al que le llegó el descanso,

que él creyó llegado a tiempo,

libertad condicional,

otro modo de tormento

con el que castigar pobres,

con el que atar a hombres buenos,

distinguiendo sin lo humano

lo divino y lo terreno.

 

Jean Valjean durmió en la casa

de este obispo tan sereno,

le robó toda la plata

que pudo cogerle, en sueños,

mas las sombras lo acechaban:

el pobre no llegó lejos,

tras sus pasos caminaban,

y los guardas lo cogieron

devolviendo su tesoro

al obispo que, mintiendo,

protegió al fugitivo

regalándole, risueño,

una nueva vida, libre,

una fe, un nuevo invento,

la esperanza de vivir

sin vengarse de aquellos

que robaron juventud

al que no tenía alimento,

que apartaron de la luz

al que sólo ansiaba el eco

de las voces que acompañan

en sus sueños al remero

que no necesita velas

para ver cumplir sus sueños.

Este obispo selló un trato

con Valjean, aventurero,

olvidando lo robado,

perdonando aquellos hechos,

escuchando la promesa

de que fuese un hombre nuevo.

 

Muerto el preso, queda el fénix,

renaciendo de sus restos,

abre sus alas y crece,

Jean Valjean cumple su reto.

Pasan años, no aparece,

policías al acecho,

buscan por todas las calles

dónde se metió este preso

que hace tanto rompió un pacto

con la ley y el mundo cuerdo.

Mientras tanto, en otra parte,

aparece un hombre bueno,

el alcalde Magdalena,

con su fábrica y su tiempo,

trae riqueza, trae trabajo, 

es amigo del silencio,

lo protege su gran fama,

en un mundo pendenciero.

Las mujeres que fabrican

los abalorios de negro

que vende desde su empresa

deben ser de ver honesto,

deben tener vidas sanas,

trabajando con esfuerzo,

no perderse entre los vicios

mereciendo su respeto.

 

Entre todas se destaca

la belleza del silencio

que rodea a Fantín,

mujercita de buen cuerpo,

a quien todas hoy envidian

por ser, entre grajos, ciervo,

por tener dos ojos firmes

y un mirar de cisne esbelto,

vuelve loco al capataz

mientras cela a todo el resto,

gallinitas envidiosas

que quieren ver muerto al ciervo.

Veamos cómo empieza el día,

veamos cómo empieza esto:

 

 

2º.- OTRO DÍA SE VA

 

Tras perder así su empleo

la pobre Fantín no sabe

cómo resolver el pago

que le piden, ¡miserables!,

mesoneros Thernardier,

personajes execrables,

que le mienten inventando

mil excusas por saquearle,

desde hace más de seis años

siempre con el mismo baile,

siempre enferma, o mala, o coja,

siempre padeciendo males,

¡poco sabe aquí Fantín

qué buen partido le sale

cuidar de su hija Cossette

a estos cacos indignantes!

 

No teniendo un trabajo,

la pobre se echa a la calle,

donde le piden cabellos

para tratos deleznables.

No lo duda, vende el pelo,

el dinero es lo importante,

debe reunir diez francos

pa´ pagar enfermedades,

porque así lo piden ellos,

porque así sigue adelante.

También le piden sus dientes

y le ofrecen cantidades,

ya renuncia a su belleza

nada más le es relevante.

Finalmente la ven sola

callejeando en triste baile,

con la mirada lejana,

con los sueños, reciclables,

sin su pelo, sin sus dientes,

sin su dignidad y donaire.

Terminó por dar su boca,

no a buen precio, y su carne,

vendiendo todo lo suyo

a cambio del mentir infame

de dos crueles mesoneros

más perdida que en la calle.

Tras venderse entera, triste,

canta a solas, casi en trance:

 

3º.- SOÑÉ UNA VIDA

 

Así recuerda Fantín,

estremecida entre llantos,

los dolores de su vida,

con sus duelos y quebrantos,

todo lo que le fue ajeno,

todo lo demás, quitado,

sola, enferma, entre la nieve,

de un París sordo y malvado,

sin oídos para putas,

sin abrazos para mancos,

sin los besos de un Dios justo,

con cadenas y milagros,

con condenas y castigos,

con papeles y olvidados.

Así la halla Magdalena,

sola y triste, a lento paso,

así se la lleva lejos,

a hospitales, de buen grado,

allí la cuidan y serenan,

ella sufre por su encargo:

debe ir a ver a Cossette,

traerla aquí, a sus brazos,

Magdalena le promete

ser de su voz emisario,

encontrar a Thernardier,

verla crecer a su lado,

dar la paz que quitó el hombre

a la niña de su encanto.

 

No muy lejos, Thernardier,

posaderos entre tantos,

rufianes sin caridad,

miserables, ¡dan espanto!,

maltratan sin compasión

a Cossette, ser simple y llano,

niña bella, muy sensible,

y le dan duros encargos:

debe ir a por el pozo

que se esconde entre los cantos

de la pobre, asustada,

cada noche, ¡no hay regato!

Aquí os dejo oírlo, amigos,

mejor así que en relato:

 

4º.- CASTLE ON A CLOUD

 

Como ya habéis escuchado

llora triste la criatura,

sabe que no hay paz cerca,

está sola, no la cuidan,

sueña con su madre, buena,

con juguetes, sin torturas,

llora su desdicha eterna,

presa del miedo que empuja

a seguir cada orden nueva

con la prisa del que apura

cada hecho por no ver

qué hay detrás de su figura.

Aquí llega un hombre extraño

que se deja ver a oscuras,

se aproxima, ¡es Magdalena!

Jean Valjean, un alma pura,

que obedece su promesa

y viene a por Cossette, ¡segura!,

ella va con él a "casa",

Thernardier así saludan,

con descaro y con provecho

intentan ver si lo despluman,

él paga sin dar rodeos,

se la lleva, ¡no es locura!

Fantín se murió escuchando

que vendría con premura.

Lo prometido así es deuda,

Magdalena así asegura

el futuro prometido,

su perdón y no hay más dudas.

 

 

2º ACTO - ROMANCE DE LA PERSECUCIÓN

 

5º.- AMO DEL MESÓN

 

Tan terrible es su descaro

que hasta logra ser querido,

hombre sin palabra, loco,

Thernardier, un malnacido,

aprovechado truhán,

un ladrón muy protegido,

con su esposa que lo quiere

y sus hijos, tan perdidos,

habitantes de las calles

donde roban lo vendido,

donde compran lo robado,

donde pierden lo querido.

Estos seres miserables

son quienes saquean heridos

en las guerras donde yacen

cuerpos de hombres vencidos,

como el padre de aquel joven, 

Marius Pont Mercí, querido

por Eponín, hermanastra

de Cossette en aquel sitio

hasta que llegó Valjean

y alejó ese precipicio

de la niña, ahora mujer,

a quien él prestó servicio.

 

No muy lejos, una sombra,

pisa sus huellas, en vilo,

humillando su existencia,

deshaciendo su camino:

es el inspector Javert,

brazo inquebrantable, amigo

de que se cumpla la ley,

de toda estafa enemigo,

un castigador sin lloros,

hombre firme, un felino.

Custodiaba a Jean Valjean

cuando estuvo en aquel sitio,

esa cárcel de Toulon

donde trabajó sin tino,

donde no había mañana,

y cada ayer era el destino.

Vio cómo se evaporaba

Jean Valjean, su favorito,

preso de una enorme fuerza,

forastero sin amigos.

Lo siguió hasta Magdalena,

el misterioso hombre rico

que abrió una próspera fábrica

y que, ocho años tras lo dicho,

agarró entre sus brazos

aquel carro que el destino

hizo caer sobre aquel hombre

y lo salvó sin escatimo.

Tras el caso de Fantín,

la mujer muerta en hospicio,

no se vio más al alcalde,

que se fue, siguiendo el vicio,

junto a los Thernardier,

donde se fue con sigilo.

 

6º.- ESTRELLAS

 

Es Javert un hombre recto

que promete en cada acto

no dar un paso sin tiento,

no errar, no ser esclavo.

No comprende que los hombres

cambian, y que eso no es malo,

considera que lo firme

es mejor, es más exacto.

Para él un preso nace

y muere preso, es su hado,

no hay perdón, misericordia,

ni capacidad de cambio.

Cuando sospechó del jefe,

que era Magdalena, y trajo

la verdad de su inocencia

no pudo con tal mal trago:

suplicó la dimisión,

la renuncia a todo cargo,

ante aquel a quien denuncias

fueron, de su parte, el pago.

Magdalena, generoso,

le perdona, es humano,

le pregunta cómo sabe

que no es él Valjean, el malo.

Le responde el inspector

que ayer mismo lo apresaron,

que será juzgado pronto,

que lamenta su descaro.

 

Pero entonces cae la sombra

de la culpa, del enfado,

sobre el pobre Magdalena,

que debe escoger, en tanto,

si se agarra al silencio

que lo mantendrá a salvo

o si rompe ese espejismo

dando la cara, ¡qué espanto!,

regresar a aquella cárcel,

renunciar a tanto encanto.

Las dudas azotan fuerte,

su cordura no está a salvo,

sabe que será valiente,

no aceptará ese trato.

Interrumpe en el juicio

salva al mísero del cazo,

no lo apresan, no lo creen,

marcha con el pelo blanco.

Jean Valjean o Magdalena, 

ya son sombras del pasado,

os perseguirá Javert

sin piedad, no acepta cambios.

 

No muy lejos, reunidos,

estudiantes piden cambios, 

no quieren que el rey los pise,

y Lamarc está enfermando.

Marius encabeza el grupo

junto con Enjolras, ¡bravo!

Fieros jóvenes valientes

que ahora apuestan por los carros.

Creen que el pueblo debe unirse,

rescatar al machacado,

demostrarle su valía

no quedándose sentado.

Una chica enamorada

de este joven se ha quedado,

Eponín, ese es su nombre,

hija de Thernardier... ¡oh, hado!

Con Cossette cuando era niña

recibió muchos cuidados,

Cenicienta y hermanastra

con crueldad y con encargos.

Pero Marius tiene ojos

sólo para aquel cuello largo

que Cossette cobró de aquella

que sin pelo huyó del fango.

Eponín, abandonada,

llora deseando ser algo

para Marius, joven ciego,

desconocedor del llanto

que se escurre por sus ojos,

que la sume entre los barros,

que la acecha entre las sombras

de la noche en que hace algo.

Así llora aquí la joven,

desdichada en triste canto:

 

7º.- ON MY OWN

 

La soledad la acompaña,

la persigue, la amordaza,

sus huellas se alejan solas,

sus voces van estancadas,

ella sola, sin decirlo,

poco a poco así se mata,

apretándose las tuercas,

acercándose a la balsa

que la alejará de aquí, 

donde su amigo no la ama,

donde debe ser cartera

del amor que a otra arrebata.

Se aproxima el tiempo loco

con sus cambios y patadas,

la batalla clama lejos,

Eponín ya se prepara.

 

3º ACTO - ROMANCE DE LAS BARRICADAS

 

Caen las sillas calle abajo,

ciudadanos con ideales,

quieren ayudar a aquellos

que lucharán contra males,

creando barricadas fieras

donde caigan bombas, sables,

donde el hierro parta vidas

y seamos animales,

pero donde quede clara 

la voluntad de las clases

que trabajan para nada, 

que aunque luchan tienen hambre,

que quieren que se oiga el llanto

de sus voces, ¡son capaces

de alcanzar con sus rodillas

a la nube que más se alce!

Si con ello logran algo,

si con ello se va el hambre.

Entre todos estos chicos,

Marius lucha, ¡y no en balde!,

deja huir a su amada

Cossette con su padre,

matará si hace falta

por lograr que esto cuaje,

no habrá sido todo en vano,

¡no son unos miserables!

 

Reunida la barricada,

cae la noche, duerme el sable,

tantos jóvenes aún beben

celebrando su donaire,

así cantan, así brindan.

siegan sus voces la calle: 

 

8º.- BRINDO POR

 

Pero no todos son fieles

a la causa de su enfado:

entre ellos reconocen

a un Javert bien camuflado,

que pretende confundirlos

dándoles, por liebre, gato.

 

Mensajeándose con cartas

Eponín pone en contacto

a los dos, Cossette y Marius,

y viendo que no hay engaños,

Jean Valjean ayuda al dúo

intentándolo traer sano

de la fiera barricada.

Se escabuye entre soldados

Jean Valjean, se adentra entre ellos,

los muchachos, desconfiados,

ven llegar a otro espía,

no lo creen muy de su bando,

todos ven en él malicia,

lo detienen por si acaso,

mas al fin le ven valía,

les demuestra que es escaso

el valor de tal sospecha,

y a ellos pide al rehén,

a Javert, el despiadado,

que sin temor se le enfrenta

creyéndose apuñalado,

mas lo salva y perdona

Jean Valjean, que no es malvado,

lo hace libre y se le entrega

si de ahí no va al cadalso.

 

Mientras tanto, en la batalla,

esperan todos los soldados,

desigual guerra se libra,

la noche no ha terminado,

larga espera sume en sueños

jóvenes que han aguantado.

 

Jean Valjean no cierra ojo

mientras los demás, cansados,

roncan bajo lunas rotas,

gruñen bajo sueños calmos.

Ve a Marius todo quieto,

tan tranquilo, tan humano,

sólo puede pedir paz

para asegurar su mano

a la joven por quien vive,

a su hija Cossette, ¡padrazo!

Y así reza su oración

pidiendo por él al Alto:

 

9º.- SÁLVALO

 

La batalla siega vidas, 

extermina a los muchachos,

todos caen de un modo u otro,

sin cañones no hay cuidado.

Jean Valjean escapa pronto,

rescatando al pobre Mario,

atraviesan bajo tierra

todo el alcantarillado.

Un París esconde a otro,

deja atrás tantos soldados,

se cruza con Thernardier

asaltando entre el fango,

marcha para la salida,

quiere hacer a Marius sano,

no hace caso de Javert

quien lo quiere apresado,

y dejándolo tras él

marcha con aquel en brazos.

 

Javert sufre enormemente,

de su esquema es esclavo:

no se puede estar a medias,

o eres bueno o eres malo.

Siempre odió a Jean Valjean

y ahora lo ha perdonado,

no puede vivir así,

de la caridad de un capo.

No se permite seguir

con la vida en tal estado,

necesita ya morir,

no puede aguantar el trago. 

Sube al puente, se despide,

hoy su vida ha acabado.

Cae al agua, no hay estrellas,

no hay Javert, no hay bueno o malo.

Sólo hombre que perdonan,

se equivocan, o han errado.

 

Desde este conflicto yermo

pasa un tiempo endemoniado,

Marius cura sus heridas,

su alma sufre con cruel manto.

Busca huellas de los suyos,

todos muertos, no hay quebranto

que permita dobles vueltas.

Llega al bar donde quedaban

y planeaban sus asaltos,

ABC, un referente

de valientes, no villanos.

Ve las sillas tan vacías

con las huellas de sus cantos,

llora el pobre, sin consuelo,

escuchémoslo entre tanto:

 

10º.- SILLAS Y MESAS VACÍAS

 

Una vez que pasó el tiempo,

se casaron los dos chicos,

Cosette, tan dulce y hermosa,

Marius, tan comprometido,

tan sólo quedó una cosa:

ver si el sueño se ha cumplido,

si Valjean tiene la rosa

de la paz que ha perseguido,

si el Señor quiere acogerle

con los suyos, los vencidos,

si la paz que tienen tantos

para él también ha sido.

Escuchemos a los bravos,

los guerreros convencidos,

quienes dieron ya sus vidas,

ya sus voces, ya sus bríos,

quienes aman a los suyos

como si fueran distintos,

quienes fueron miserables

y aman a quienes lo han sido.

 

11º.- LA CANCIÓN DEL PUEBLO

Calendario provisional de ensayos para el concierto del 31 de mayo

Calendario provisional de ensayos para el concierto del 31 de mayo

Ya veremos si podéis o no, y ya lo hablaremos en clase, pero en principio los ensayos que haremos fuera de horario lectivo para reforzar la actuación del viernes 31 de mayo son estos:

ENSAYO DE DANZAS DEL MUNDO Y DANZAS HISTÓRICAS:

Jueves 23: todos los grupos, de 16 a 17:30h

ENSAYOS DEL MUSICAL "LOS MISERABLES":

Primer ensayo: Miércoles 15, "Estrellas" de 16 a 16:20h

                                     "Sillas y mesas vacías" de 16:20 a 16:40h

                                     "On my own" de 16:40 a 17h

                                     "Soñé una vida para mí" de 17 a 17:20h

                                     "Castle on a cloud" de 17:20 a 17:40h

                                     "Otro día se va" de 17:40 a 18:20h

                                     "Amo del mesón" de 18:20 a 19h

                                     "Brindo por" de 19 a 19:20h

                                     "La canción del pueblo" de 19:20 a 19:40

Segundo ensayo: Jueves 23, todos los grupos, con vestuario y atrezzo preparado, con la puesta en escena terminada, de 17:30 a 19h. Haremos este ensayo en la casa de la cultura.

ENSAYOS DE LÁMINAS:

Primer ensayo Miércoles 22, alumnos de 3º ESO de 16 a 17:30h

                                       alumnos de 4º ESO de 17:30 a 19h

Segundo ensayo Martes 28, alumnos de 4º ESO de 16 a 17:30h

                                       alumnos de 3º ESO de 17:30 a 19h

GRAN ENSAYO GENERAL:

Viernes 31 de mayo (día de la actuación):

de 16 a 16:20, láminas de 3º A y 3º B

de 16:20 a 16:40, láminas de 3º C y 4º B

de 16:40 a 17h, láminas de 4º A y 4º C/D

de 17 a 17:30, musical (ensayo general)

de 17:30 a 17:45, danzas del mundo y danzas históricas (ensayo general)

¡¡¡¡Venga, mucho ánimo que va a salir genial!!!!

Respuestas de ejemplo para el examen de recuperación de Música de 3º ESO

Respuestas de ejemplo para el examen de recuperación de Música de 3º ESO

NO RESPONDÍ A TODAS, SINO A UNA SELECCIÓN QUE SIRVA DE EJEMPLO DE LO QUE SE ESPERA DE VOSOTROS:

1º.- A música na Antigüidade clásica grecolatina: escolle unha pregunta:

a) A música e os deuses gregos: Apolo e Dionisio. As musas e as artes. (1 punto)

Na cultura grecolatina o deus Apolo representa a orde, o equilibrio, a luz e o racional. Pola súa parte, Dionisio era o deus da fecundiade da terra (do viño), do caos, do visceral e apaixoado, do caótico.

De aí extráense os concepto "apolíneo" e "dionisíaco", que aplicados ós distintos períodos artísticos terían esta correlación: o apolíneo tería que ver coa Antigüidade clásica, co Renacemento (séculos XV e XVI), co Clasicismo (de 1750 a 1830) e co Neoclasicismo. Nestes períodos prevalece o ideal da simetría, da austeridade e sinxeleza das formas, da claridade e do racional.

O dionisíaco tería que ver coa Idade Media, o Barroco e o Romanticismo. Nestes períodos xa non interesan aqueles aspectos racionais e ordeados.

As nove musas eran fillas de Apolo e de Mnemosyne (a Memoria), e cada unha delas custodiaba un arte diferente:

  • Calíope (Καλλιόπη, ‘a da bela voz’); musa da elocuencia, beleza e poesía épica (canción narrativa).
  • Clío (Κλειώ, ‘a que ofrece gloria’); musa da Historia (epopea).
  • Erato (Ἐρατώ, ‘a amorosa’); musa da poesía lírica-amorosa (canción amatoria).
  • Euterpe (Ευτέρπη, ‘a moi placenteira’); musa da música, especialmente do arte de tocar a frauta.
  • Melpómene (Μελπομένη, ‘a melodiosa’); musa da traxedia.
  • Polimnia (Πολυμνία, ‘la muchos himnos’); musa dos cantos sagrados e da poesía sacra (himnos).
  • Talía (Θάλεια o Θαλία, ‘a festiva’); musa da comedia e da poesía bucólica.
  • Terpsícore (Τερψιχόρη, ‘a que deleita na danza’); musa da danza e poesía coral.
  • Urania (Ουρανία, ‘a celestial’) musa da astronomía, poesía didáctica e das ciencias exactas.

2º.- A música na Idade Media: elixe tres preguntas:

a) O canto gregoriano: características. (1 punto)

O canto gregoriano recibe este nome do Papa Gregorio o Magno, que foi quen recopilou e sistematizou o seu repertorio.

Consiste no canto chá (monódico) da Igrexa católica, xorde como un refinamento da liturxia e ten as seguintes características musicais:

- canto a capella, sen acompañamento instrumental

- coro masculino

- textura monódica

- texto en latín

- función social litúrxica, como parte integrante da celebración da misa

- escritura adiastemática (in campo aperto, é dicir, sen referencias concretas de altura)

- tipos de canto segundo as notas por sílaba (silábico: 1 nota/ 1 sílaba; pneumático: 2 ou 3 notas / 1 sílaba; melismático: máis de 3 notas / 1 sílaba)

- tipos de canto segundo as intervencións dos cantantes (directo: todos cantan todo; antifonal: alternancia entre solista e coro; responsorial: alternancia entre dous coros ou dous solistas)

- tipos de canto segundo a súa liña melódica (psalmódico: hai unha nota principal, chamada tenor ou corda de recitado, entorno a cal discorre a melodía; himnódico: repítese unha frase musical mentres cambia o texto)

- canto modal complexo con oito modos diferentes (octoechos latino)

- ritmo libre, non medido

b) Formas paralitúrxicas: tropos e secuencias. (1 punto)

Son formas que non pertencen á celebración da misa pero que son relixiosas.

Nacen coma engadidos (tropos) de texto a un melisma para facilitar a súa memorización. Despois xorden os engadidos de música a textos previos. Finalmente están os engadidos de música e texto.

A secuencia nace como un tropo do aleluia. Houbo moitas, e fixéronse moi populares, polo que no Concilio de Trento foron prohibidas (agás cinco)

d) Tipos de canción segundo o seu contido. (1 punto)

- Canción de amor: canción na que un eu poético masculino louba as perfeccións da amada dacordo co código do amor cortés (o amor é unha enfermidade, a dama debe recibir un servicio para aceptar ó galán; é un amor adúltero e segredo, cunhas normas e con catro graos na escala do namorado, desde fenhedor, precador, entendedor e drutz)

- Pastorela: canción na que os namorados son pastores nun emprazamento bucólico (locus amoenus) pero seguindo as normas do amor cortés

- Sirventés: canción de temática política

- Pranto: canción de lamento pola perda dun ser querido

- Tensó: canción na que dous trobadores se enfrontan para ver quen é mellor no seu arte

- Alborada ou alba: canción na que os namorados se despiden coa chegada da mañá

- Cantiga de amigo: canción de amor na que un eu poético feminino se lamenta cun confidente (a nai, a irmá, o mar, a natureza, Deus...) da ausencia do amado

- Cantiga de escarnio: canción de crítica suave contra unha persoa

- Cantiga de maldizer: canción de crítica feroz contra unha persoa

- Cantiga de Santa María: canción de loubanza á Virxe

3º.- A música no Renacemento: elixe unha pregunta:

a) A música instrumental no Renacemento. (1 punto)

A música instrumental neste período vive unha evolución enorme, que podemos resumir nestes catro apartados:

- formas baseadas en modelos vocais: seguindo a estrutura da chanson francesa, na que había seccións contrastantes, aparecen a canzona e o ricercare

- variacións sobre baixos de danza: utilizando baixos fixos repetidos fanse variacións, e poden ser ruggieros, romanescas, folias, chaconas, passacaglias, etc

- danzas: utilizando as danzas máis coñecidas e agrupándoas por pares (binaria-ternaria, lenta-rápida, de pasos-de saltos) obtemos o par pavana-gallarda

- formas improvisatorias: composicións instrumentais nas que se repiten deseños melódicos.

4º.- A música no Barroco: elixe dúas preguntas:

b) Novas formas instrumentais: O concerto e a fuga. (1 punto)

O concerto xorde no Barroco como unha forma instrumental na que se desenvolve o estilo concertato (aquel que fai "colaborar" e "oporse" simultaneamente a varios instrumentos).

Segundo o número de solistas hai tres tipos de concerto:

- concerto policoral: todos os intérpretes son solistas. Exemplo: o Concerto de Brandenburgo nº 3 de Bach.

- concerto grosso: hai un grupo reducido de solistas (normalmente tres ou catro) e un conxunto (tutti ou rippieno, "recheo"). Exemplo: o Concerto de Brandenburgo nº 2 de Bach.

- concerto solista: hai un único solista e o tutti. Exemplo: O inverno, de Vivaldi.

A fuga é unha forma evolucionada a partires do ricercare polifónico. Nela hai un suxeito (ou tema, chamado cabeza ou "comes") que dá lugar a un número indefinido de repeticións, imitacións e xogos contrapuntísticos. Non hai dúas fugas iguais, pero normalmente teñen varias seccións e van entrando as voces dunha nunha. É común que a fuga vaia acompañando a outra forma musical, por exemplo "Preludio e fuga", ou como segunda parte dunha obertura francesa.

c) A música vocal protestante: cantata, oratorio, paixón. (1 punto)

Trala ruptura que supuxeron as teses de Lutero apareceu o Protestantismo, e no eido musical tivo como principal repercusión o xurdimento de formas musicais adaptadas á súa liturxia.

A cantata é unha composición vocal e instrumental na que hai a alternancia entre arias e recitativos, con corais e partes instrumentais. Soe tratar temas sacros.

O oratorio é semellante á ópera, posto que hai personaxes, arias e recitativos, pero non hai representación escénica. No seu lugar hai un narrador (chamado "testo") que explica os acontecementos.

A paixón é unha cantata centrada especificamente na paixón e morte de Cristo.

Johann Sebastian Bach foi un dos máis destacados compositores destes tipos de música sacra. 

5º.- A música no Clasicismo: elixe unha pregunta:

b) A ópera seria e a súa reforma. Gluck. (1 punto)

A ópera foi un dos xéneros máis revolucionarios no eido da música culta. Conseguiu o éxito das masas ó entrar a formar parte dos espectáculos ós que se podía acceder mediante o pago dunha entrada, e nela había a posibilidade de dar as costas á cruda realidade.

O éxito dos castrati (cantantes masculinos que foran castrados antes de pubertad coa intención de manter o seu rexistro agudo intacto e combinalo coa potencia pulmonar dun home adulto, idónea para todo tipo de ornamentacións e dificultades técnicas) levou a que os seus caprichos se impuxeran ás intencións dos compositores, dando lugar á óperas pastiches (composicións nas que se sucedían arias pertencentes a óperas diferentes, coa única idea de ofrecer ó público unha sucesión de arias difíciles nas que lucir as dotes musicais do divo de turno, a pesar de que non houbera un fío argumental que xustificase a súa continuidade).

Glück, compositor de moito éxito no Clasicismo, propuxo unha reforma profunda na ópera seria, algunhas de cuxas aprotacións son as seguintes: as arias deben estar xustificadas nunha sucesió argumental crible e cun texto de calidade; os números de ballet sen xustificación argumental sobran; elimínase a antinarrativa aria da capo; a música debe servir ó texto, que é o máis importante do espectáculo teatral-musical.

6º.- A música no Romanticismo: elixe unha pregunta:

a) O nacionalismo musical: nacionalismo ruso, nacionalismo nórdico. (1 punto)

A finais do movemento romántico xorde un interese hacia todo o que define a música e identidade cultural dunha poboación concreta.

Os compositores rusos foron moi importantes neste intento de recuperación do acervo musical, incorporándoo ó estilo da música chamada culta.

Destacamos ó grupo dos cinco (Balakirev, César Cui, Borodin, Mussorgsky e Rimski-Korsakov), incansables compositores de San Petersburgo, e a compositores como Tchaikovsky (gran revolucionador do mundo do ballet cos ballets El lago de los cisnes, La bella durmiente e Cascanueces).

O nacionalismo nórdico deixa a súa pegada en países como Noruega (Eduard Grieg) ou Finlandia (Jean Sibelius). Compositores que se serven da mitoloxía nórdica, das súas paisaxes e de todo o imaxinario cultural que lles ofrecen os seus bosques.

7º.- Define cinco dos seguintes termos musicais e indica o seu período: (1 punto)

Baixo continuo: concentración do ritmo harmónico na liña melódica do baixo. Normalmente interpretábano un mínimo de dous intérpretes no período barroco: un tocaba un instrumento monódico grave (o violonchelo, o contrabaixo, o fagot, o violón...) e un instrumento polifónico (o clave).

Blues: estilo musical de orixe negra nos EEUU, na época dos inicios do jazz. Trata o tema do sufrimento, tanto por cuestión de desamor como polas inxusticias da vida. Normalmente ten unha estrutura de tres versos: un pareado (de catro compases de 4/4 cada un coa estrutura harmónica I-I-I-I, IV-IV-I-I) e un estribillo (de catro compases coa estrutura V-IV-I-I). Utiliza notas alteradas descendentemente (blue notes).

Grunge: estilo musical dos anos 90, cunha actitude derrotista ante as adversidades do mundo contemporáneo. A resposta que dá é furiosa pero ineficiente: non se pode vencer unha partida perdida desde o comezo. Voces rasgadas, estruturas moi sinxelas, pouca calidade vocal e moita crítica. O grupo máis representativo é Nirvana.

Leit motif: motivo recurrente, ou idea que se repite. Utilizouno Wagner na súa tetraloxía El anillo de los Nibelungos, e empregaba un tema musical diferente para cada personaxe, tema ou situación. Serve para dar unidade, cohesión e sentido profundo á ópera.

Ritornello: cada un dos "estribillos" que se repite nunha peza barroca na que hai unha alternancia entre unha sección repetida (pero modificada, xa que se fose exacta sería un estribillo; o ritornello normalmente volve, "ritorna", na dominante, na subdominante, no relativo menor, etc, pero non se repite idéntico)