Blogia

En el río pasan ahogados todos los espejos del pasado

Crónica de una CHULETA anunciada

Crónica de una CHULETA anunciada

En el mundo del estudio, los apuntes, los exámenes y las listas de clasificación / catalogación / etiquetado de alumnos, hay un oficio tan atávico como connatural a la práctica del estudio: copiar.

Desde que el mundo es mundo siempre ha habido (y habrá) personas que, ya sea por desesperación, nervios, una incapacidad manifiesta hacia una determinada asignatura o simplemente por encontrar un atajo, copian, dan el cambiazo o intercambian información con otras personas durante un examen.

Tengamos en cuenta que muchos currículos brillantes se han forjado al calor de una chuleta (con lo que se desmiente que sóo los alumnos mediocres copian: hay muchas personas cuya ambición supera con creces su esfuerzo y capacidad de sacrificio, y no dudan en usar las herramientas de aquellos que "se conforman" con salvar el obstáculo conquistando el ansiado cinco).

Como profesor tengo poco que objetar, más allá del famoso "si te pillo copiando no habrá nada que hacer" o del "te estás engañando a ti mismo, no a mí".

Ahora bien, como exalumno que siempre estudié y nunca hice chuletas ni copié, tengo un par de objeciones que aportar.

En primer lugar, el tiempo es un bien preciadísimo, no solo para los que salen de marcha y se lo pasan en grande, sino también para quienes estudian. Por ello, la falta de respeto que supone un alumno copiando mientras el de al lado se mató a estudiar es considerable.

En segundo lugar, y esto sí que me repatea, hay que ser persona, ser discreto, no ensañarse con un éxito tan despreciable como el de haber sido capaz de copiar.

En los últimos años he conocido alumnos que, a toro pasado, me pedían que vigilase más y mejor en mis exámenes ya que ellos habían copiado sin problema. En un ataque de condescendencia que rozaba la insolencia llegaron a pedirme que avisara a otros compañeros para que los vigilaran mejor y así evitara que pudieran volver a copiar.

Cuando un profesor orienta a sus alumnos haciéndoles saber el tipo de preguntas que caerán en el examen, o diciéndoles los temas de los que va a tratar la redacción, los alumnos que quieran copiar tienen a su disposición una información muy valiosa para "delinquir". Hasta ahí lo comprendo. Lo que no es ni medio normal es que te vengan con esas chorradas o que se las den de sofisticados solo porque les ha sonado la flauta.

Pero lo que ocurrió la semana pasada es ya otro nivel de desafío: que creen hagstags en twitter o que publiquen fotos en instagram con las chuletas que van a utilizar el día siguiente es un acto de insolencia sin precedentes. Una cosa es que copies por las razones que sean y lo guardes en un prudente secreto; otra muy diferente es anunciarlo por internet a los cuatro vientos. Es como si yo llamo al cuartel de la guardia civil y les digo: "mi matrícula es *******, saldré mañana a tal hora de tal sitio, iré borracho y me saltaré todas las señales. Pasen un buen día".

Afortunadamente, nos dio tiempo a reaccionar, y pudimos preparar el salón de actos para que los 20 y pico alumnos de ese grupo realizaran el examen bajo la atenta vigilancia de cuatro profesores. Personalmente se me hizo muy desagradable, entre otras cosas porque cuando era alumno me ponía muy nervioso al levantar la cabeza del papel y notar una mirada inquisitorial rastreando intentos de copia. Y en ese sentido pido disculpas a los alumnos trabajadores e inocentes que ese día tuvieron que aguantar mis miradas desconfiadas, pero aquellos que saben que iban preparados para copiar necesitaban sentirse vigilados para no liarla, así que fue un mal necesario. Habrá una diferencia de al menos dos puntos y pico entre la primera evaluación y esta, y eso que aún falta otro examen.

Chicos, a ver, despertad: los profes también tenemos internet, al salir del instituto algunos nos llevamos bien y quedamos para tomar un café o una caña o unas copas, y hablamos de muchas cosas, entre algunos de nuestros temas de interés están, por supuesto, los alumnos que tenemos, y si un bombazo como este se sabe no dudéis que lo comentaremos.

Lo que hicisteis la semana pasada fue muy ofensivo para con vuestra profesora, que además de facilitaros las cosas con el modelo de examen que hace sabéis que es generosa puntuando y os da facilidades para aprobar. Lo que hicisteis fue una cagada con todas las letras, y si yo fuera ella estaría de muy mala hostia con vosotros. Es más, no volvería a orientaros en el tipo de examen, para que aquellos que realmente tengan cojones para copiar lo intenten a ciegas.

Creo que todos cometemos errores, pero cuando conviertes una virtud (el ser generosa) en un motivo de chiste y te aprovechas de ese modo consigues que el mundo sea un lugar más gris. Y sois demasiado jóvenes como para permitir eso.

Sacar más o menos nota en un examen es algo accidental, puntual, que no dice nada revelador de nosotros mismos. Ahora bien, hacer lo que hicisteis la semana pasada sin pedir disculpas es indicativo de muchas cosas horribles que nadie os va a preguntar nunca pero con las que tendréis que vivir, y es que ser mala persona tiene que ser horrible.

Música 4º ESO. Unidad 5: La música y los videojuegos

Música 4º ESO. Unidad 5: La música y los videojuegos

 

1º.- Historia de los videojuegos:

a) Historia
b) Videos (1, 2, 3)
c) Breve resumen
2º.- La música en los videojuegos:
a) Teoría
b) Ejemplos
c) Compositores

 

 

Modelo de examen para mis alumnos de "Música 4º ESO", 2ª evaluación

Modelo de examen para mis alumnos de "Música 4º ESO", 2ª evaluación

IES Xesús Taboada Chivite – Departamento de Música – Curso 2013-2014

EXAMEN DE “MÚSICA 4º ESO” 2ª EVALUACIÓN

Nombre y apellidos: ___________________________________________

Curso y grupo: ______________

A) TEORÍA (5 /10 puntos)

1º.- Escoge UNA de estas preguntas: (0,5 puntos)

a) Principales procedimientos compositivos. Nombra los cuatro que vimos en clase y pon un ejemplo de cada.

b) Compara la música popular urbana y la música popular tradicional.

2º.- Explica los orígenes de la música popular urbana en EEUU y los diferentes estilos y géneros musicales hasta la aparición del jazz. (1 punto)

3º.- Explica y pon ejemplos de las distintas tendencias dentro de la música popular urbana en los años 60 en Reino Unido. (1 punto)

4º.- Completa el siguiente cuadro: (1,5 puntos)

Características

Lugar

Estilo

Grupo

 

 

 

The Who

 

Reino Unido

Beat

 

 

EEUU

 

Bob Dylan

Experimentación

 

Rock progresivo

 

 

 

 

Rolling stones

 

 

Soul

 

 

5º.- La música en los  videojuegos: tipos, funciones, historia. Pon ejemplos. (1 punto) 

B) PRÁCTICA (5 /10 puntos)

6º.- Audición: (2,5 puntos)

a) Identifica los instrumentos de la orquesta que intervienen en estas dos audiciones y clasifícalos.

b) Identifica esta variación de la Guía para jóvenes de orquesta de Benjamin Britten, indicando para qué instrumento(s) está compuesta y clasifícalo(s).

c) Analiza estructural y tímbricamente la siguiente audición.

d) Dictado melódico: representa gráficamente la línea melódica de las siguientes dos audiciones.

7º.- Análisis de letras: lee esta letra y responde a DOS de las siguientes preguntas: (0, 5 puntos)

Llevaba el mismo vestido
y por si él volviera no se fuera a equivocar.
Los cangrejos le mordían
su ropaje, su tristeza y su ilusión.
Y el tiempo se escurrió
y sus ojos se le llenaron de amaneceres
y del mar se enamoró
y su cuerpo se enraizó
en el muelle.

a) ¿Con qué famoso personaje de la Odisea se parece? Explica tu respuesta.

b) Explica una figura retórica que tenga relevancia en este fragmento.

c) Explica la figura retórica del fragmento en negrita.

9º.- Lenguaje musical: (2 puntos)

a) Identifica las tonalidades mayores y menores correspondientes a las siguientes armaduras: 3 sostenidos, 4 bemoles.

b) Escribe la armadura de las siguientes tonalidades: la bemol mayor, fa sostenido menor.

c) Escribe en un pentagrama los siguientes intervalos melódicos descendentes: la bemol-re, si-fa, do-mi bemol, si bemol-fa sostenido.

d) Construye los siguientes intervalos, escribiendo la segunda nota a partir de MI (1ª línea): melódicos (5ª justa ascendente, 4ª aumentada ascendente), armónicos (6ª menor ascendente, 7ª mayor ascendente).

Modelo de examen para mis alumnos de "Música 1º Bachillerato", 2ª evaluación

Modelo de examen para mis alumnos de "Música 1º Bachillerato", 2ª evaluación

Sé que el examen es laaaaaaargo, pero tenéis hasta 2 horas para realizarlo, así que no os preocupéis. Inlcuso podríamos ampliar un poco más el tiempo si os veis apurados.

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2013-2014

EXAME DE “MÚSICA 1º BACHARELATO” 2ª AVALIACIÓN

Nome e apelidos: ________________________________________

Curso e Grupo: __________

A) TEORÍA (15/50 puntos)

1º.- Fundamentos compositivos: explica os catro principais e pon un exemplo de cada. (2 puntos)

2º.- Compara: (2 puntos)

a) Música popular e música chamada culta (1 punto)

b) Música popular tradicional e música popular urbana (1 punto)

3º.- Define os conceptos “apolíneo” e “dionisíaco”. Relaciónaos cos diferentes períodos da historia das artes, ordeándoos cronoloxicamente. Menciona un gran compositor de cada período. (3 puntos)

4º.- Define, pon un exemplo de cada e sitúa na súa época os seguintes xéneros vocais: ensalada, “género chico”, secuencia, madrigal, motete isorrítmico, oratorio, villancico e opereta. (4 puntos)

5º.-  Escolle dúas destas preguntas e explícaas polo miúdo, con exemplos: (4 puntos)

a) O cinema español na década dos 20. Luis Buñuel e as vangardas.

b) O cinema español durante a ditadura franquista.

c) O cinema español nos 80. Pedro Almodóvar e a movida madrileña.

B) PRÁCTICA (35/50 puntos)

6º.- Audición: (11 puntos)

a) Identifica o procedemento compositivo que vertebra esta audición, así como a súa forma musical. (2 puntos)

b) Identifica o ritmo das seguintes dúas audicións, indicando se se trata de bachata, salsa ou merengue. (1 punto)

c) Identifica os instrumentos da orquesta que interveñen en cada unha destas catro audicións, clasificándoos na súa familia orquestal. (2 puntos)

d) Identifica as dúas seguintes variacións da Guía de orquesta para xoves de Benjamin Britten. Para que instrumento(s) está dedicada? (2 puntos)

e) Identifica os dous seguintes instrumentos, pouco comúns, vistos en clase, e di o que saibas deles. (1 puntos)

f) Analiza estrutural e tímbricamente a seguinte audición. (2 puntos)

g) Dictado melódico: representa graficamente as seguintes catro liñas melódicas. (1 punto)

7º.- Análise: na partitura adxunta, identifica os seguintes aspectos: (6 puntos)

a) Frases musicais: inicios e finais de frase. (2 puntos)

b) Tonalidades posibles e tonalidade que ten. (2 puntos)

c) Textura. (2 puntos)

8º.- Composición: escolle unha destas dúas opcións: (3 puntos)

a) unha PASSACCAGLIA: en sol menor, 4/4, dous ciclos de oito compases cada un, con ritmos diferentes e a estrutura harmónica I-IV-VII-III-VI-II-V-I;

b) una FOLIA: en re menor, ¾, tres ciclos de oito compases cada un, con ritmos diferentes e a estrutura harmónica I-V-I-VII-III-VII-I-V.

9º.- Análise de letras: le esta letra e responde as seguintes cuestións: (3 puntos)

Como en cualquier amor
el primer mes fue el bueno
y pronto, pronto desapareció el placer.
Tu solo nombre avivaba en mí el deseo
que alimentabas con un agujero nuevo.

Pero después aquel temblor
bañado por el agua del sudor
mil veces intenté aguantar,
mil veces más te tuve que buscar.


Te encontré en los callejones
y en los lúgubres rincones
de mi ciudad.

a) Cal é o tema desta letra? Xustifica a túa resposta. (1 punto)

b) Estrutura métrica da letra: rima e cómputo silábico. (1 punto)

c) Explica e identifica a figura retórica do fragmento en negriña.  (1 punto)

10º.- Linguaxe musical: (12 puntos)

a) Identifica as seguintes tonalidades maiores e menores das seguintes armaduras: 2 sostidos, 3 bemoles, 5 sostidos, 6 bemoles. (4 puntos)

b) Escribe a armadura das seguintes tonalidades: re bemol maior, si menor, fa maior, la sostido menor. (2 puntos)

c) Escribe nun pentagrama e identifica os seguintes intervalos melódicos ascendentes: fa-si, do-mi bemol, re-la sostido, si bemol-fa. (2 puntos)

d) Constrúe os seguintes intervalos, escribindo a segunda nota a partir de RE (4ª liña): melódicos (4ª xusta descendente, 6ª menor descendente) e harmónicos (8ª disminuída descendente, 7ª maior descendente). (4 puntos)

La Consellería de Educación vuelve a metérnosla doblada y aquí nadie dice nada

La Consellería de Educación vuelve a metérnosla doblada y aquí nadie dice nada

Una vez más la Consellería de Educación nos mete un gol a los profesores, ya sabéis: esa chusma gorrona, vaga y maleante que tiene más vacaciones de las que merece pero que, ojo al dato, somos autoridad por obra y gracia de Esperanza Aguirre.

Primero nos metieron el gol de las "guardias de autobús", también denominadas "guardias de pastoreo". Con este invento los profesores tenemos que recibir a los alumnos media hora antes de que empiece la jornada escolar, asumiendo la responsabilidad de todo aquello que acontezca en ese período. Con esta norma se producen situaciones tan absurdas como que un alumno de 18 años que venga en autobús debe entrar en el recinto escolar a la fuerza mientras otro alumno de 12 años, por ejemplo, se puede quedar fuera del mismo, fumando o haciendo lo que quiera, si vino andando desde casa.

Lógicamente, el profesorado ha sentido como una bajada de pantalones la aceptación de esta norma tan denigrante, pero como algunos padres sienten más protegidos a sus hijos sabiendo que habrá profesores esperándolos al bajar del autobús, pues listo. Los funcionarios lo son no solo para cobrar en verano, sino también para acatar las leyes, sean lo injustas que sean. Ese es el sistema. Y a nadie parece joderle lo suficiente como para mover ficha.

Afortunadamente, muchos son los que se dan cuenta del retraso que suponen normas de este tipo. El mecanismo es siempre el mismo: algo funciona o puede funcionar mal, entonces buscamos una medida que nos libere de la responsabilidad para que en caso de desgracia sea otro el que apechugue, y aunque con esta medida surjan problemas nuevos ya hemos arreglado lo que teníamos mal.

Lo grave de estas guardias es que parten de una sospecha ("los alumnos no saben gestionar su tiempo libre"), convierten una solución en un problema, criminalizan la libertad y ponen vallas al monte: ahora los alumnos estarán controlados desde que su pie toque el suela al bajar del bus. Con eso los convertimos en seres heterónomos, incapaces de dominar su tiempo libre, acostumbrados a que los controlen, limiten y tomen decisiones por ellos. Cuando el día de mañana puedan tomar decisiones no sabrán cómo hacerlo, aunque bueno: quizá se trate de eso. Que sean tontitos controlables que sepan a quién obedecer a la hora de votar, ¿no?

No mucho después, con motivo de las ciclogénesis explosivas, la Consellería volvió a lavarse las manos: decidió que dependía de cada director decidir si se daban clases o no. Esto pone entre la espada y la pared a los profesionales de la enseñanza, que deben valorar en la balanza de futuribles y posibles los riesgos reales que hay. No es nada fácil decidir que "mañana no hay clase", y que luego no haga un tiempo terrible. Los padres viven como algo disruptivo en su día a día el tener que atender a sus hijos un día de semana: tienen que trabajar, no tienen con quién dejarlos... Además, el rencor social hace pensar que los profesores nos lavamos las manos siempre que podemos, y realmente para nosotros es un marrón que el tiempo impida dar clases (tenemos que redistribuir los contenidos, temporalizar las actividades, suprimir algunas, etc). Si por el contrario, en un ataque de optimismo, un equipo directivo se aventura a dar clases con la sombra de la meteorología adversa sobrevolando su centro, puede ocurrir la desgracia de que algo pase, de que a algún alumno le suceda algo, y que todo el peso de la ley caiga sobre sus hombros, para respiro de la Consellería.

¿Nos parece normal algo de todo esto? Supongo que a muchos se la suda ampliamente.

La siguiente norma que la Consellería ha adoptado consiste en obligarnos a enviar mensualmente un documento a los padres con las faltas de sus hijos. Vamos a aclararlo porque el asunto tiene traca: ya habíamos llegado al extremo de avisar por móvil a los padres de las faltas de asistencia de sus hijos, lo cual convierte a los docentes en burócratas que están buena parte de su jornada laboral metiendo datos absurdos en la aplicación informática creada a tal efecto.

Esta mierda tendría algo de sentido argumentando el ahorro de papel y otras basuras argumentales para justificar lo injustificable, pero es que ahora tenemos que mandar a los padres MENSUALMENTE un documento con todas las faltas de sus hijos. Lo más grave de todo esto es que ahora son los padres los que justifican las faltas, no el profesor. Hasta ahora era el profesor, pero a partir de ahora (para regocijo de muchos, y pesar de casi todos los demás) ya no. No solo se duplican esfuerzos vanos, sino que además se vuelve a delegar la responsabilidad con la siguiente espada de Damocles: "profesor, si algo le sucede a algún alumno durante la hora lectiva que supuestamente pasaba contigo, como no hayas introducido esa falta en tiempo real y se la hayas enviado a los padres mensualmente, se te cae el pelo, porque esta Consellería solo tiene ojos para fotografías oficiales, inauguraciones, actos políticos y sacar dinero de lo público para lo privado. ¿Entendido?"

Todo lo demás recae en esos parásitos que son los profesores.

Y en esas estamos, jodiendo a los que enseñan, para hacer del rencor social y del menosprecio del saber un arma arrojadiza, susceptible de ser heredada y contagiada.

Yo solo digo una cosa: cuando hayamos retirado toda responsabilidad de las manos de nuestros alumnos, y cuando la Consellería pueda decir "me lavo las manos pase lo que pase", entonces podremos decir que somos una sociedad totalmente borreguil, gobernada por mediocres y beatas, dominados por la incapacidad de pensar y crear, solo satisfechos por todo aquello que venga en el manual: saber a quién echar la culpa, qué castigo aplicar y por cuánto tiempo. Que nada se salga del guión.

Nuestro siguiente proyecto: el musical Moulin rouge. Planificación inicial del trabajo

Nuestro siguiente proyecto: el musical Moulin rouge. Planificación inicial del trabajo

Después de habernos reunido este jueves y hoy mismo en el recreo, los grupos de trabajo quedan como sigue:

A) GRUPOS TÉCNICOS

1º.- Diseño de escenarios, decorados, atrezzo: Alba F., David, Yaiza, Mercedes (4º ESO A), los 14 alumnos de 4º ESO C (tienen Plástica); Pedro y Rosa (1º BACH).

2º.- Maquillaje y vestuario: Alba F. (4º ESO A); Isa, Lucía, Cris N. (4º ESO C).

3º.- Iluminación y sonido: Sergio, Isa, Eduardo, Adrián, Abel (4º ESO C); Jordi, David (4º ESO D); Natalia, Joaquín, Lucía P., Carlos, Javier, Esteban y Pablo N. (4º ESO A); Daniel y Carlos (4º ESO D); Alejandra y Lucía Díaz (1º BACH).

B) GRUPO TEATRAL

4º.- Protagonistas: Christian (Pedro T., 1º BACH), Satine (Marlene, 1º BACH), Zidler (Fernando P., 4º ESO B), Duque (Luis, 4º ESO B). 

5º.- Secundarios bohemios: Argentino narcoléptico (Jose Antonio Z., 4º ESO B; Arcadio, 4º ESO C), Loco (David, Joseba, 4º ESO A; Jossua, 3º ESO C), Enano-Sitar (Carlos, 4º ESO A), Poeta bohemio (Pablo D., 4º ESO A), Putero (Jordi, 4º ESO D).

6º.- Secundarios burdel/muelles: Chulo (Kevin, 4º ESO A), Dos marineros (VACANTES), Fantine (Nerea B., 4º ESO C), Prostitutas (Isa, 4º ESO C; Andrea P., Marta F., 1º BACH), Roxanne (Cris N., 4º ESO C), Madama (Lucía, 4º ESO C), Negro guardaespaldas (David, 4º ESO A).

C) GRUPOS MUSICALES

7º.- Banda-orquesta:

Saxofón soprano (Sabela, 4º ESO A),

Saxofón alto (Joaquín, 4º ESO A),

Saxofón tenor (Daniel y Benito, 4º ESO B),

Trompeta (Luis Antonio, 2º BACH),

Piano (Nayim, 1º BACH; Belén, 4º ESO A),

Violín (Nerea J. y Andrea P., 1º BACH; Alba R., 4º ESO B),

Flauta travesera (María R., 4º ESO B),

Guitarra española (María R., 4º ESO B),

Clarinete (Daniel, 4º ESO B),

Tambores (Jorge, 4º ESO A),

Pandereta (Sabela, Natalia, 4º ESO A),

Ukelele (Nayim, 1º BACH)

Armónica (VACANTE).

8º.- Bailarines:

DANZA DEL VIENTRE (Alba F., 4º ESO A);

BAILE DE LAS SILLAS 12 (Paula, Shaila, Cris G., Esther, Andrea P., Marta R., 1º BACH.; Nerea B., Isa, María, Lucía, Cris N., 4º ESO C; Natalia, 4º ESO A);

BAILE DE LA BOA 14 (Marta F., Marlén, Alba, Ana, Patricia, Nerea J., 1º BACH; Cris S., Alba R., María R., 4º ESO B; Cris C., Eva, 4º ESO C; Alba P., Marta C., Mercedes, Belén, 4º ESO A);

TANGO DE ROXANNE: 11 PAREJAS: CHICAS (Cris N., 4º ESO C; Victoria Pérez, 2º BACH; Mónica, Lucía P., Iria, María, 4ºESO A; Andrea B., Andrea P., Noemí, Paula, Diana, 1º BACH) y CHICOS (Nayim, 1º BACH; Alejandro N., 2º BACH; Adrián, Arcadio, Manuel, 4º ESO C; David, Carlos, 4º ESO A; Luis, Antonio, Jose Antonio, Daniel, 4º ESO B).

9º.- Cantantes solistas:

COME WHAT MAY (T) (Marta G., 2º BACH; Pedro T., 1º BACH.),

FOREVERMORE (T) (Jorge, 4º ESO A),

ONE DAY I´LL FLY AWAY (T) (María R., 4º ESO B; Nerea J., 1º BACH)

TANGO DE ROXANNE (T+G) (Christian: Ismael, 4º ESO B; cover Christian: Nerea 1º BACH; Sabela, 4º ESO A; Argentino: Jorge y Pablo D., 4º ESO A),

EL HOMBRE DEL PIANO (T) (Patricia P., Nerea J, Paula, Andrea P., María, 1º BACH; Alba P., Belén, Mónica)

HABANERA (T) (Esther, 1º BACH),

THE SHOW MUST GO ON (G) (Jorge, Joaquín, 4º ESO A; María Romero, 4º ESO B)

ELEPHANT LOVE MEDLEY (G) (Patricia P., Nerea J., 1º BACH; Joaquín, 4º ESO A; Lucía, 4º ESO C; Sabela, 4º ESO A; Pedro, 1º BACH).

10º.- Cantantes de coro:

EL HOMBRE DEL PIANO (T) (Marlén, Paula, Andrea P., María G., Marta C., Sofía, Shaila, Noemí, Diana, Ana, Alba P., Marta F., Andrea B., Marta R., 1º BACH.; Jose Antonio, Luis, Ismael, Antonio, Cris S., 4º ESO B; Isa, Cris N., Lucía, María, Cris C., 4º ESO C; Natalia, Belén, Alba P., Iria, Andrea A., Mónica, Marta C., Mercedes, Marta A., Kevin, Carlos, Javier, Pablo D., Joseba, Pablo N., Esteban, Joaquín, Sabela, Andrea L., 4º ESO A; Jossua, 3º ESO C; Lucía, José, Sara, Melanie, 3º ESO D),

SOMEWHERE OVER THE RAINBOW (T) (Nerea, Isa, Cris N., Lucía, María, Cris C, 4º ESO C; Cris S., 4º ESO B; Sara, 3º ESO D; Andrea P., Marta R., Paula, Patricia P., Nerea J., Marta F., María G., Ana, Alba P., 1º BACH; Alba P., Iria, Belén, Mercedes, Marta C., Andrea L, 4º ESO A),

THE LEMON TREE (T) (Alba F., Alba P., Belén, Iria, Sabela, Natalia, Marta C., Andrea L., Mónica, Marta A., Andrea A., Lucía P., María, 4º ESO A; todos los de 4º ESO B; Cris G., Esther, Paula, María, Andrea P., Patricia P., Marta R., 1º BACH; Jossua, 3º ESO C; Isa, Cris C., María, Eva, Lucía, Nerea, Cris N., Adrián, Sergio, Arcadio, Laura, Manuel, Abel, 4º ESO C; Jordi, Manuel, Jéssica, Nadine, Hui Qi, 4º ESO D; Sara, 3º ESO D),

THE SHOW MUST GO ON (G) (Ana, Alba P., Patricia P., Nerea J., Noemí, Sofía, 1º BACH; Adrián, Arcadio, Isa, Cris C., Cris N., María, Manuel, Sergio, Eva, Abel, Nerea, Manuel, 4º ESO C; Jordi, Manuel A., 4º ESO D; Luis, María, Alba R., Jose Antonio, Ismael, Antonio, 4º ESO B; Alba P., Belén, Andrea A., Natalia, Iria, Sabela, Marta C., Andrea L., Alba F., Mercedes, Marta A., María, Mónica, David, 4º ESO A; Jossua , 3º ESO C; Jose, Sara, Melanie, 3º ESO D),

LOS MUELLES (G) (Nerea J., Ana, Alba P., Noemí, Patricia P., Sofía, Diana, Paula, María, Marta C., Shaila, Nayim, Andrea P., Marta R., Marta F., Marlene, Andrea B., 1º BACH; Nerea, Isa, Laura, Eva, María, Cris C., Lucía, Cris N., 4º ESO C; Alba P., Iria, Belén, Marta C., Andrea L., 4º ESO A; Luis, Antonio, Jose Antonio, Daniel, Cris S., 4º ESO B; Jossua, 3º ESO C; Lucía, 3º ESO D),

HABANERA (T) (Cris C., 4º ESO C; Alba P., Javier, Pablo N., Carlos, Joseba, Kevin, Belén, Marta C., Andrea L., Esteban, 4º ESO A; María R., Cris S., 4º ESO B).

GUIÓN DEL MUSICAL "MOULIN ROUGE", HECHO POR PEDRO TABOADA (1º BACH)

GUIÓN DEL MUSICAL "MOULIN ROUGE", HECHO POR PEDRO TABOADA (1º BACH)

MOULIN ROUGE

 

ACTO 1º EL MOULIN ROUGE

 

Escena nº 1

 

(Telón bajado, un hombre escribe con ansia en su máquina de escribir, como si la vida le fuera en ello. Su nombre, Christian.)

 

-Vine a París hace un año dispuesto a triunfar como escritor, inventar maravillas para deleitar a los ojos, los oídos, los sentidos de la gente... Pero la mayor historia que podré escribir será la mía propia: cómo un escritor se enamora perdidamente de una pobre bailarina, y cómo ésta... desaparece para siempre. La conocí un día y me enamoré... Los días se convirtieron en semanas, las semanas en meses y entonces un día no precisamente especial cogí mi máquina de escribir, me senté y escribí nuestra historia: una historia sobre una época, sobre un lugar, sobre una gente, pero por encima de todo una historia sobre el amor, un amor que vivirá para siempre. No hay nada más grandioso que amar y ser correspondido. Bienvenidos al Moulin Rouge.

 

Escena nº 2

 

 (Se abre el telón y las chicas de la canción Lady Marmalade están preparadas para hacer su baile, el de las boas)

 

Escena nº 3

 

 (El decorado de interior del Moulin Rouge, una pequeña buhardilla, al acabar fuera del escenario, se encuentran tres personajes: un enano excéntrico, un argentino narcoléptico y un hombre con pintas de loco)

 

-Argentino: No servís para el trabajo, vos no tenés ni idea del arte moderno. (se cae dormido)

-Loco: Me critica y aun encima se duerme, si no podemos hacer la obra es porque el protagonista es la bella durmiente.

-Enano: Pues yo... yo creo que (tímido al hablar)

-Loco: Tú a callar, medio metro, si quiero escuchar a enanos voy a un jardín.

-Argentino: (se despierta gritando como un loco) ¡Y yo nunca he dicho que...! Eh, boludos, ¿qué hago yo aquí?

-Enano: Otra vez a explicarle todo...

(Llaman a la puerta)

-Christian: Perdón, el casero me había dicho que en esta habitación no había más que ratas.

-Loco: ¡Oh, malvado casero, que no entiende más que de dinero, si al menos alguien le dijese “te quiero”, no se metería con estos pobres teatreros!

-Christian: Eh, yo también soy un Bohemio.

-Enano: ¿Sabes escribir? ¿sabes actuar?

-Christian: ¡Claro que sé!

-Argentino: Pues esta será la misión para vos, ¡¡Shakespeare!! enamorá a Satine para que nos consiga el permiso para presentar nuestra obra: Spectacular, spectacular.

 

Escena nº 4

 

(Los Bohemios invitan a beber a Christian en su buhardilla, se colocan con absenta y cantan The lemon tree)

 

Escena nº 5

 

(Se abre el escenario, y aparecen las bailarinas de las sillas con Satine y Zidler en primer plano, hablando)

 

-Zidler: Satine, prepárate, esta noche viene un importante Duque que nos sacará de la ruína. En el baile se acercará a ti para bailar, encandílalo, como tú sabes, pequeña: necesitamos su dinero.

-Satine: No hay problema, querido Zidler, ¿cuándo un hombre se me ha resistido?

 

(Se ríen, y empieza a sonar la música, y las bailarinas se preparan para bailar, Burlesque sillas, en medio del baile, los tres de la compañía de teatro empujan a Christian a bailar con Satine; el Duque aparece también en escena pero se produce un equívoco)

 

Escena nº 6

 

(Al acabar el baile Satine y Christian hablan)

 

-Satine. No me esperaba a alguien tan joven y apuesto como usted, querido Duque, dígame, ¿a qué se dedica?

-Christian: Soy escritor, entre otras cosas.

-Satine: Un hombre rico y culto, como a mí me gustan... Lo siento, tengo que irme, tenemos ensayo, como ve, joven Duque, realizamos muchas actuaciones... Somos gente trabajadora. (Se va)

-Christian: Pero pero... Creo que se ha equivocado...

 

Escena nº 7

 

(Todos se van del escenario, Christian, ahora solo, se pone a cantar Come What May... antes de irse acaba)

 

-Christian: Nunca supe que pudiera llegar a sentir esto, como si nunca antes hubiera visto el cielo...

 

Escena nº 8

 

(Christian se sienta en una mesa, cabizbajo. El Burdel prosigue con normalidad, y ahora interpretan Piano Man de Billie Joel en versión española un coro de chicas y un pianista. Se fija en el pianista y se da cuenta de que no son tan diferentes después de todo)

 

Escena nº 9

 

(En otra sala, las bailarinas se toman un descanso y beben un poco con otros artistas y clientes. Incluídos algunos de los bohemios. Roxanne canta la Habanera y critica a Satine)

 

Escena nº 10

 

(Se cierra el telón y fuera del Moulin Rouge aparecen los tres Bohemios con unas prostitutas e interpretan Chicas Guapas)

 

ACTO 2º EL AMOR QUE ES CORRESPONDIDO

 

Escena nº 1

 

-Satine: (Fuera del escenario) Ya he hablado con el Duque.

-Zilder: Oh rosita, no... él me ha dicho que no logró localizarte.

-Satine: ¿Y ese joven quién era?

-Zilder. ¿No será... el poeta?

 

(Satine comienza a toser sangre)

 

-Zidler: Oh no, otra vez no... Ven a descansar, bonita.. Tanto movimiento te acabará matando.

 

Escena nº 2

 

(Se van, y a telón cerrado Christian interpreta Complainte De La Butte, al principio solo, pero al final de la canción se abre el telón y aparece un coro de enamorados cantándole a la luna, se cierra el telón.)

 

Escena nº 3

 

(Al abrirse el telón aparece Christian en el suelo escribiendo algo, y aparece Satine)

 

-Christian: Satine, espera, tengo que hablar contigo.

- Satine: ¿qué es lo que quieres, poeta? Sabes que sin dinero no haces más que perder el tiempo, y a mí no me gusta perder el tiempo.

-Christian: Te quiero, estoy terriblemente enamorado de ti.

- Satine: Lo siento, yo no puedo enamorarme...

-Christian: ¿Cómo que no puedes enamorarte? La vida sin amor es horrible.

- Satine: Vivir en la calle, eso es horrible.

-Christian: ¡El amor, el amor, creo en el amor por encima de todo, el amor es como el oxígeno, el amor es algo esplendoroso, el amor nos eleva a nuestra esencia, todo lo que necesitas es amor!

 

Escena nº 4

 

(Comienzan a cantar el Elephant Love Song Medley, y al acabar, están los dos abrazados)

 

- Satine: Me tengo que ir, tengo negocios.

 

Escena nº 5

 

(Enano en escena; en frente, todos los actores del musical Spectacular Spectacular)

-Enano: Vamos chicos, colocaros. (Nadie le hace caso) Venga, actores, a sus puestos...

-Argentino: (Gritando) ¡¿Acaso no saben lo que es estar callados?!

(Por fin para el alboroto y)

-Enano: Gracias, bien, sigamos, en el musical Spectacular Spectacular, se enseña el amor imposible, platónico, idealizado entre dos dos... Eh, ¿y Satine?

(En la otra parte del escenario lejos del centro de atención)

-Satine: Anda, Bohemio, loco poeta tenías que ser.

-Christian: ¿Acaso no es poeta todo aquel que de una forma u otra se enamora?

-Satine: Solo un loco como tú puede ser poeta.

-Loco: Tortolitos, siento interrumpir, pero el medio metro estaba intentando organizar a estos inútiles... Lo digo por si a lo mejor queréis hacer algo útil con vuestras vidas y tal.

-Enano: Bien, como intentaba decir antes de que me interrumpiesen, Spectacular Spectacular... (es interrumpido por el Duque, que entra en la sala)

-Duque: Spectacular Spectacular no va a continuar.

-Loco: ¿qué? ¿Cómo no? El espectáculo es una forma de vida, sin ella moriríamos.

-Duque: Por mí que se mueran, yo no estaré pagando para que Satine se lo pase bien con el poeta.

-Zidler: No, noooo, querido Duque, Satine no coquetea con el escritor, él es nuestro director, solo ensayan, y practican y y...

-Duque: ¿Se cree que soy idiota?

-Zidler: Al contrario, querido Duque, usted es una persona encantadora, inteligente, lista. Seguro que Satine estará encantada de concertar una cena con usted esta noche... En la Torre.

-Satine: Encantada, querido Duque, para usted siempre estaré preparada.

-Duque: Bien, nos vemos esta noche (se va)

-Zidler: Locos, locos, ¿queréis arruinarme? Más os vale no crear más sospechas. (se va)

-Enano: Bueno, vamos a ensayar que el amor en el teatro (Se va más gente) y la belleza (se va más gente) y... y...

-Loco: Tranquilo medio metro, no se van porque no quieran escucharte, tú tranquilo.

-Enano: ¿Seguro?

-Loco: Sí, más bien se van porque no son capaces de verte gnomo. (Se va)

 

Escena nº 6

 

(En un escenario, está un hombre de aspecto Argentino, hablando con unas prostitutas, entre ellas Roxanne, borracha, y se dirige a Christian, fuera del escenario. La canción que interpreta es el Tango de Roxanne, que será bailada por un número determinado de parejas)

 

-Argentino: (bailando) En los burdeles de Buenos Aires, cuenta la historia de una prostituta y un hombre, que se enamora... Primero hay deseo. Luego pasión. Luego la sospecha... Celos. Ira. Traición. Cuando el amor es para el mejor postor no se puede confiar. (y ahora gritando) Y sin confianza no hay amor. Los celos... ¡¡¡los celos te volverán loco!!!

 

(La escena se realizará lo más fielmente posible al original en la película, y una vez acabado)

 

Escena nº 7

(En una habitación con una gran cena se ve a Satine hablando con el Duque)

-Duque: Ya verás querida, mientras estés conmigo serás una gran artista, todo París conocerá tu nombre, y todos los hombres querrán tenerte, pero siempre serás mía. (Le pone un collar y le dice al oído) Considéralo como un regalo del marajá para su cortesana.

- Satine: Siempre tuya, mi Duque. (Satine mira al cielo, en el balcón de la Torre. El Duque se acerca a ella y la abraza por detrás)

 

Escena nº 8

 

(Christian los ve abrazados en el balcón de la Torre, y dice para sí, en voz alta)

-Christian: Creía que no serías capaz de vender también tu amor al mejor postor.

(Satine lo ve de lejos, se aparta del Duque, pero Christian ya no está)

-Satine: Yo yo.... (Se va Christian) yo te quiero. (Comienza a toser de forma más marcada aún que la anterior, pero continúa)

 

(Canta sola One day I’ll fly away, lamentándose por no ser capaz de quererle; al acabar se cierra el telón, y cuando se vuelve a abrir aparece Christian, viendo por la ventana de su buhardilla, diciéndole a Satine)

 

-Christian: Gracias por curar mi ridícula obsesión por el amor.

 

ACTO 3º EL SHOW DEBE CONTINUAR

 

Escena nº 1

 

(Se enfoca a todas las prostitutas del Moulin rouge y cantan a coro Somewhere over the rainbow, con una iluminación diferente, llena de esperanza) 

 

Escena nº 2

 

(Satine queda llorando, y aparece Zidler.)

 

-Zidler: El espectáculo debe continuar, Satine. Somos hijos de los bajos fondos. No podemos permitirnos amar. Venga, bomboncito, que tenemos que ensayar.

 

(Cantan Zidler y los demás del Moulin rouge The show must go on)

 

Escena nº 3

 

(Se van, y al abrir el telón aparece una chica explicándoles cómo bailar, se forma un poco de escándalo y de pronto sale Zidler a organizarlo todo, se cierra el telón y una vez organizados comienzan a ensayar: Spectacular, Spectacular: danza del vientre, divirtiéndose, como si nada variase desde el principio)

 

Escena nº 4

 

(Al acabar la canción aparece desde la puerta de entrada del salón Christian, y se queda mirando, todos los del escenario se detienen, y Satine comienza a cantar Come What May antes de que Christian se vaya. Le dice que le quiere, y él contesta cantando. Intentar copiar el original.)

 

Escena nº 5

 

(Al acabar de cantar, Satine comienza a toser de forma descontrolada, por el corsé)

 

-Christian: Satine, Satine, ¿qué te pasa? Contesta, por favor.

-Satine: La vida de excesos es muy mala, y ya te dije que vivir en la calle era un horror.

-Christian: No te vayas, por favor.. No ahora (La abraza fuertemente y se tumba junto ella)

-Satine: "Si muriera en este mismo instante no temería, porque jamás había conocido la perfección de estar aquí, envuelta en tu calor, amando cada respiración tuya. ¿Por qué vivir de sueño en sueño? Maldito el día en el que el sueño terminó".

 

Escena nº 6

 

(Todos lloran su muerte, y suena una guitarra tocando Forevermore de Whitesnake, la despedida de Christian a su amor, se cierra el telón.)

 

-Christian: Así es como mi amada desapareció de este mundo, mas las luces del Moulin Rouge continúan brillando, y el dinero circulando... Nadie se da cuenta de que una estrella deja de brillar... Pero para mí, esa estrella era el sol... Escribo esto para que... cada vez que miréis al cielo brillante de la noche oscura sintáis pena por la estrellas que ya han dejado de brillar. Escribo esto para que cuando miréis por primera, por segunda o por última vez a los ojos de aquellos a quienes amáis, sepáis que no hay nada más grandioso que amar y ser correspondido. Y desde los barrios bajos de París, donde los desechos humanos se juntan, un escritor os dice que... Que nadie os quite la ridícula obsesión por el amor.

 

Escena nº 7

(Se abre el telón, todos bailan el Cancan)

FRATO Y LA ESCUELA: MANTIENE SU VIGENCIA ESTE DIBUJO DE 1970? LOS ALUMNOS OPINAN...

FRATO Y LA ESCUELA: MANTIENE SU VIGENCIA ESTE DIBUJO DE 1970? LOS ALUMNOS OPINAN...

Cuando un profesor cede el micrófono a sus alumnos y escucha atentamente su opinión sobre temas tan controvertidos y cotidianos para ellos como la educación, el sistema educativo en el que están (estamos) inmersos, las respuestas son deslumbrantes.

A menudo pensamos que por ser adolescentes son menos reflexivos, más alocados, pero nada más lejos de la realidad: si les das la oportunidad de decirte lo que piensan, cómo se sienten en el sistema que los cataloga, pesa, mide, evalúa, clasifica, abandona o encumbra, entonces se abre una brecha tan dolorosa e intensa que no puedes permanecer al margen.

Un día de hace dos semanas les propuse una actividad diferente a las que normalmente hacemos en clase de Música:

Lo que hice con mis alumnos de Atención educativa (3º ESO), Música (4º ESO y 1º BACHILLERATO) fue echar un vistazo a los siguientes vídeos:

a) primero, la conferencia de Lizzy Velasquez, una joven con una enfermedad rarísima que nos da una lección de fortaleza y compromiso con la vida. Este enlace os mostrará su fabulosa e impactante charla.

b) Después, vimos a Sir Ken Robinson, un pedagogo admirado en todo el mundo por sus ideas revolucionarias sobre educación y creatividad.

Vimos dos vídeos: en uno, analiza el Paradigma del sistema educativo, dándonos las claves que sustentan un modelo ya arcaico de educación pero que nos resistimos a abandonar.

En el segundo vídeo (enlace aquí) lo escuchamos hablar sobre cómo las escuelas destruyen normalmente la creatividad. 

c) Finalmente, fuimos a Frato y su magnífica "MÁQUINA DE LA ESCUELA", una imagen sobre la que quise hacer reflexionar a los alumnos. La pregunta que les hice fue la siguiente: "¿Creéis que esta imagen de la escuela (de 1970) tiene vigencia hoy en día? ¿por qué?"

Y a continuación os muestro algunas de sus respuestas:

22 DE NUESTROS ALUMNOS OPINAN…

-“[…] Los maestros y profesores no les dejan experimentar (a los alumnos) por ellos mismos, les dicen todo el tiempo lo que tienen que hacer, las consecuencias de esto son que en el futuro cuando estos niños tengan que pensar por ellos mismos y elaborar distintas hipótesis, no serán capaces de hacerlo.” (NEREA BOUZA, 4º ESO C)

-“[…] En la parte de arriba se ve entrar a los materiales en lotes, primero y en mayor cantidad libros de texto, supongo que de ciencias, en segundo lugar se aprecia una bandera que refleja las humanidades y balones y raquetas, la educación física, y finalmente vemos a materiales artísticos, como pinceles, entrar en menor cantidad: esto refleja la jerarquía de las materias y las que son “más importantes”. Los hombres que mueven toda la maquinaria son muy parecidos a los niños que salen: lo que se nos dice es que ellos hacen iguales a los niños, considerados estos buenos ciudadanos y mejores personas que los que salen por el tubo de “residuos”. (JOSÉ ANTONIO ZUBIELA, 4º ESO B)

-“[…] En este sistema lo que se quiere es hacer de nosotros, en el futuro, máquinas, personas sin gustos, que todos hagamos lo mismo.” (ISMAEL SUÁREZ, 4º ESO B)

-“[…] Todo el que no llega al “aprobado” en este sistema es etiquetado como un desecho. “Si juzgas a un pez por cómo escala un árbol pasará toda su vida pensando que es idiota.” Aquí el que no es bueno en las asignaturas “importantes” es un inútil. Da igual que sea un hacha en dibujo o un artista en música, porque eso no tiene la suficiente consideración ya que pueden hacer pensar demasiado al proletariado.” (ALBA RODRÍGUEZ, 4º ESO B)

-“[…] Na primeira (ventá vemos que) os rapaces son analizados e clasificados en dous grupos: os que poden seguir na escola porque son “normales” e os que forman parte do cubo do lixo, por ser “raros”, “diferentes”, “perigosos para a sociedade”. Estes últimos están etiquetados con palabras como “retraso”, “traballo de menores”, “drogas”, “bar”, ignorancia” e son excluídos en clases diferenciadas, considerándoos persoas non académicas, persoas indignas, convencéndoos de que nunca chegarán a ser nada na vida porque non encaixan na sociedade. […]

[…] O parecido da escola cunha fábrica é inmenso, tan inmenso que chega a convertir aos alumnos en pezas que necesitan ser pulidas e homoxéneas para encaixar, pezas nas que unha pequena diferenza é motivo de alarma para o director da fábrica, o cal asústase, porque se unha delas cobra vida e se rebela é posible que outras fagan o mesmo, o que provocaría que o negocio se lle fose das mans. […]

[…] Pode ser que nestes últimos anos diminuíra a marxinación por etnias, clases sociais, xénero e  relixión, pero os prexuízos seguen presentes. […]

[…] A política controla a educación, e a educación […] cambia as persoas de raíz.” (MARÍA ROMERO, 4º ESO B)

-“[…] En la escuela entramos a los tres años, separándonos a todos por edades, a esta edad somos esponjas que absorben todo lo que se nos dice y no nos cuestionamos si es cierto o no, es así y punto. Por lo cual, ya vamos creciendo con conceptos mal fijados y en una sociedad que inconscientemente los apoya. A partir de los seis años entramos en la educación primaria donde la cosa se controla más y a los niños se les obliga a “responder”, a copiar las cosas que les dijeron que tenían que chapar, en un examen, donde al final el profesor colocará un número, y ahí empieza todo: a medida que avanzas en la escuela te vas convirtiendo en un número, y eres solo eso, no una persona con ideas ni imaginación, sino simplemente un número (10, 8, 6, 4…). Y la gente empieza a catalogarte, si eres un 8 o un 10 la gente te da la enhorabuena, pero si eres un 4 o un 5, sea cual sea la causa (problemas en casa, déficit de atención…) ya eres un residuo, porque no cumples con las expectativas y nunca llegarás a ser algo en la vida, pero tienes que continuar en la enseñanza obligatoria, donde ya llega la educación secundaria, donde los dos primeros años son iguales a los anteriores solo que con menos tiempo libre y más que chapar, bueno, a excepción de algún profesor chiflado que intenta enseñarte a pensar por ti mismo y a no dar nada por hecho, pero te explican que están locos, así que qué más da.

En los dos últimos años de la secundaria, si es que llegas a ellos, sobre todo en el último año, es cuando te explican que para algunos solo eres un número, que sí, que eres un 10, pero de qué te sirve si solo te acuerdas de los conceptos dados en la clase anterior. Y entonces algo se rompe y empiezas a pensar, y te deprimes y te enfadas, y te rebelas, porque sabes que eres más que un número y lo vas a demostrar aunque no sepas cómo.

[…] Gracias a estos profesores locos que te enseñan a pensar este tipo de escuela tiene los días contados.” (MERCEDES CASTRO, 4º ESO A)

“[…] Un estereotipo dos moitos que hai, moi presente, é o de inculcar aos estudantes que se dediquen á medicina ou a algunha enxeñería xa que “ten saídas” e “dá cartos”, mantendo os cartos como camiño cara a felicidade: este feito limita a moitas persoas a chegar ata a verdadeira felicidade e non estudar algo co que realmente gocen.

[…] Tamén penso que os políticos manéxannos como se foramos marionetas, como se pode ver na última lei de educación. Ás veces non nos decatamos das patadas no cú que nos dan, pero hai outras que levan moita forza e é imposible non reaccionar. Escola pública? Perdón? Público/a: relativo ou pertencente á comunidade; a TODA a comunidade e non só aos que teñen cartos. A algún que outro político non lle viña nada pero que nada mal revisar conceptos no dicionario ou calquera outro medio que non estea previamente manipulado por el.

[…] Atentamente: un robot que vai camiño do contenedor de residuos.” (LUCÍA PALOMANES, 4º ESO A)

“[…] Esto nos demuestra que debemos perseguir nuestros sueños, aunque los prejuicios de la sociedad hagan que nos llamen fracasados por no ser un robot más. Esperemos que poco a poco la mentalidad cambie y estas “fábricas” aprendan a no tirar “desechos”. (PABLO DELGADO, 4º ESO A)

“[…] Entramos en ella como niños, felices, sin embargo saldremos de ella como “pequeños adultos”, todos con un mismo propósito.” (MARÍA GALLEGO, 4º ESO A)

“[…] Salen con las palabras CARRERA, BIENESTAR, CULTURA, DIGNIDAD, PODER en la cabeza, creyendo que eso es lo que ellos quieren, y con la frase: “¡Sed buenos ciudadanos, la sociedad os espera!”, sin darse cuenta de que todo ese tiempo han estado encerrados en un lugar donde han cortado su creatividad y los han convertido en esclavos […]. Pero, ¿y si eso no es lo que ellos querían?” (JOSEBA DELGADO, 4º ESO A)

-“[…] Primeira fase da nosa fábrica, desprendernos daquelo que non nos serve, pero antes de nada facémoslle ver por que non nos serve e por que nunca nos servirá, para asegurarnos de que non volva a intentar abrir a porta.

[…] E de súpeto chega un momento no que pensas por ti só, sen que ninguén che mande e convérteste nunha especie de bicho. […] Levo trece anos estudando e non son NADA. Pero sei pensar e ninguén me ensinou neste sitio. Non sei nada do colexio comparándoo co que sei por ser persoa. E ninguén me ensinou a camiñar pola vida. Non me sei as capitais, nin as rochas, nin as cousas das que non sei nin o nome: pero sei pensar. E non son NADA. Entrei aquí para querer saír. Ninguén quere estar aquí, ninguén quere notas, ninguén sabe todo o que quixeron que souberamos… Que fago? Intentaron lavarme o cerebro e non o conseguiron, e grazas a eso son NADA? Teño amigos ós que consideran tontos por sacar cincos, os meus amigos son números… Non sei de que estou falando xa… Podería darlle tantas voltas… Co fácil que era que me deras unha fórmula para resolver a viñeta en vez de obrigarme a pensar… Si, son VÍCTIMA. E creo que se volvo a acender a pantalla do móbil para ver a viñeta deixo os estudos. Sigo sendo NADA. E marcharei de aquí sen saber NADA. Se deran títulos en ser persoa…” (SABELA DOMÍNGUEZ, 4º ESO A)

“[…] Os profesores non se preocupan polos alumnos, só unha minoría o fai, e esa minoría é tomada por tolos polo demais profesorado. […] Quen dixo que para ser algo na vida hai que ter unha carreira? Para ser algo na vida hai que ter unha carreira? Para ser algo na vida hai que ser boa persoa co mundo, hai que pensar e non acatar normas absurdas que o único que fan é meternos nunha sumisión eterna.” (IRIA PRIETO, 4º ESO A)

“[…] Desde mi punto de vista, desde pequeños nos envían a la escuela, robándonos la creatividad e imaginación con las que nacemos, y quitándonos horas de juego y diversión. Nos tratan como máquinas, nos lavan el cerebro, nos sientan en sillas y lo único que hay que hacer es prestar atención durante horas y horas a explicaciones interminables de profesores, que solo intentan hacer bien su trabajo. […]” (ANDREA ÁLVAREZ, 4º ESO A)

“[…] Unha vez impostas a materias de interese analízase ao alumnado, e todos aqueles aos que lles coste algunha materia, lles coste atender en clase ou simplemente porque o seu ámbito familiar non sexa o que a eles lles interese, por exemplo, aqueles rapaces que viven en barrios marxinais, son enviados a “reforzos” coñecidos vulgarmente como “clases para tontos”, rexeitándoos e marcándoos para sempre como desperdicios da sociedade; e só porque nunca ninguén se parou a escoitalos e atendelos tres minutos máis do que se atende ao resto do alumnado.” (ALBA PARADA, 4º ESO A)

“[…] Estudiar para aprobar, aprobar para conseguir un título, conseguir un título para trabajar, y trabajar para jubilarse. Nadie se plantea que existan personas que no quieran seguir el camino, formar parte de la misma máquina. ¿Acaso no podemos elegir ser una pieza suelta? Para ellos siempre va a tener todo la misma importancia: primero matemáticas y lenguas, luego ciencias, luego humanidades y, finalmente, las artes. ¿Qué tiene preparado la sociedad, el sistema educativo, para las personas que no quieran seguir el camino, los que quieran ser bailarines o actores, o pintores, o músicos, o historiadores? Nada. No tiene nada en absoluto porque sus miembros creen que todos debemos ir hacia el mismo lugar y no salirnos de la línea por la que todos vamos. Y yo me pregunto… ¿algún día cambiará todo esto?.” (NOA MÉNDEZ, 3º ESO A)

“[…] Por ejemplo, en matemáticas, ¿por qué 2+2 tiene que ser 4? O ¿Por qué 3+3 son 6? Nunca nos dejaron pensar en ello, nos dieron unas normas a las que hay que seguir. Si no las aceptas, o simplemente eres diferente, serás un desecho, y no te querrán: no les sirves.

[…] Si no nos dejan salir de las normas, ¿cómo quieren que desarrollemos nuestra inteligencia, si no nos dejan razonar, pensar…? Al fin y al cabo vamos a conseguir lo que quieren: crear a unos verdaderos clones; en varios años seremos todos iguales, sabremos todos lo mismo y si hay alguien diferente será desechado.” (IVANA RIVERA, 3º ESO C)

“[…] Los que no llegan a lo alto son echados y no conseguirán casi nada en el futuro, mientras que unos pocos tendrán casi todo, y lo poco que consigan los que quedan echados se lo robará “el futuro de la sociedad”. (DOUGLAS ANDRADE, 4º ESO D)

“[…] Todo tiene un lado bueno y un lado malo, es bueno ser imperfecto y cometer errores para aprender de ellos, seas inteligente o no; a unos se les dan mejor unas cosas y a otros otras, no por eso el mundo va a ser mejor o peor. Los niños que tratan como desechos, a pesar de ser menos inteligentes, tendrán sus virtudes. […]” (DANIEL RODRÍGUEZ, 4º ESO D)

“[…] A mí no me gustaría que todo el mundo fuese igual, cada uno es especial a su manera.” (ÁNGELA OTERO, 4º ESO D)

“[…] Tamén nos fala do ideal de felicidade que a todos se nos impón dende sempre, o cal non sempre é acertado. Cada un debe escoller o seu propio camiño para chegar a ser feliz, os cánones marcados de xeito tradicional non son sempre os axeitados.” (NAYIM GONZÁLEZ, 1º BACH A)

“[…] Estou segura de que na miña escola todos entramos e saímos pola mesma porta, pero algúns saímos igual ca entramos e aínda máis seguros de qué é o que queremos, outros saen xa domesticados por esas persoas que se cren alguén para domesticar.

[…] Actualmente eses desfeitos séguense tirando pola borda, non se loita polas persoas que non logran algo á primeira. […]

[…] Eu teño claro e asumido que son un deses desfeitos pero non vou deixar que me tiren fóra senón que sairei da escola sendo a persoa que era cando entrei. […]

[…] Esto é unha imaxe, unha ilustración […]. A metáfora desta imaxe son esas cintas, coma as do supermercado, polas que pasan os nenos, e ese tubo de “desfeitos” por onde saen os que se negan a cambiar. É certo, acaso non podemos dicir que as metáforas din unha verdade pero oculta?” (MARTA FERNÁNDEZ, 1º BACH A)

“[…] El sistema actual no es una fábrica, es más bien una ciudad costera: la línea de la excelencia es la primera línea de playa, que son los que más estrellas reciben, y a la vez son los más altos.

O vales o te quedas atrás. Y aunque seas un hotel con un buen servicio, buena relación  calidad-precio y todo lo demás, si no destacas a su gusto no sirves para destrozar el ya de por sí demacrado y despoblado litoral español.

[…] Con respecto al sistema que estoy a punto de acabar: sí que me modificó como persona, pero no como quisieron. Yo podría ser un hotel en primera línea de playa, pero el problema es que aprecio la belleza del mundo y no quiero destruir más playas. […]” (PEDRO TABOADA, 1º BACH A)

Y VOSOTR@S, COMPAÑER@S, ¿QUÉ PENSÁIS?

Vídeos de las coreografías de Iria

Vídeo de presentación de Iria.

Vídeo de las sillas: por delantepor detrás.

Vídeo de las boas: cabaret.

Vídeo de las boas con boas.

Trabajos para esta 2ª evaluación, para mis alumnos de "Música"

Trabajos para esta 2ª evaluación, para mis alumnos de "Música"

Tema 1: Enemigos hasta la muerte

a) Historia: el Diablo y Yahvé. Planteamiento bíblico del bien y el mal. Denominaciones del Diablo y atributos. Yahvé en el Antiguo Testamento y en el Nuevo Testamento. Comparativa.

b) Ejemplos literarios: Sherlock Holmes y Moriarti, Los tres mosqueteros y el cardenal Richelieu. 

c) Versiones cinematográficas: Batman y el Joker, Superman y Lex Luthor, Popeye y Bruto.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: El secreto de la pirámide, Batman: el caballero oscuro, Dogma, analiza una escena de cada una de estas tres películas para ejemplificar los elementos invariables, prestando especial atención a la música.

Tema 2: Hay miradas que matan

a) Historia: el basilisco y las tres gorgonas en la mitología griega. Orígenes y atributos de Medusa. 

b) Ejemplos de anime y de manga: Los caballeros del zodíaco (caps. 27 y 28), Los Thundercats (cap. 78), One piece (caps. 410-412). 

c) Versiones cinematográficas: La leyenda de Vandorf, Furia de titanes (2010), Percy Jackson y el ladrón del rayo.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza una escena de cada serie (3) y una escena de cada película (3), aplicando la teoría vista y prestando especial atención a la banda sonora.

Tema 3: Renaciendo de las cenizas

a) Historia: el ave fénix en la mitología. Atributos.

b) Ejemplos literarios: Heródoto, Ovidio, Plinio el Viejo, el Papa Clemente de Roma.

c) Versiones cinematográficas: Los caballeros del zodíaco (caps. 6-7, 15, 54, 72), One piece (cap. 485), Harry Potter y la cámara secreta.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza el mito en las dos series propuestas y en dos escenas de la película, comparando las circunstancias que ocasionan la muerte con las que favorecen la resurrección.

Tema 4: El talón de Aquiles

a) Historia: todo héroe tiene un punto débil: Aquiles y Sigfrido.

b) Ejemplos literarios: la Ilíada (Homero) y el Cantar de los nibelungos.

c) Versiones cinematográficas: Los caballeros del zodíaco (caps. 95-96), Troya (2004).

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza dos escenas de cada título manejado, prestando especial atención a la música.

Tema 5: Preguntas que matan

a) Historia: la Esfinge de Tebas, Gollum y la terrible Turandot.

b) Ejemplos literarios: Edipo rey (Esquilo), El hobbit (Tolkien).

c) Versiones cinematográficas: Edipo rey, El hobbit, Turandot

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza dos escenas de cada título (3) prestando especial atención a la banda sonora.

Tema 6: Penélope y su espera

a) Historia: Penélope esperando por Ulises en la Antigua Grecia.

b) Ejemplos literarios: letras Penélope (Serrat), El muelle de San Blas (Maná) y Naturaleza muerta (Mecano).

c) Versiones cinematográficas: La Odisea Madame Butterfly.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza las tres letras comparando la figura de Penélope y analiza dos escenas de cada título (2), prestando especial atención a la música.

Tema 7: Orfeo y el rescate fallido de Eurídice

a) Historia: Lot y la destrucción de las ciudades de Sodoma y Gomorra (la prohibición de mirar atrás). Orfeo y Eurídice: el rescate del Inframundo.

b) Ejemplos literarios: Monteverdi, Gluck. Primeras óperas con ese argumento. Manuscrito hallado en un bolsillo (Cortázar).

c) Versiones cinematográficas: Orfeo negro, Orfeo y Eurídice (ópera de Gluck), Los caballeros del zodiaco (cap. 127).

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza dos escenas de cada ejemplo (3), prestando especial atención a la banda sonora.

Tema 8: La música calma a las bestias

a) Historia: Orfeo y su música en la Antigua Grecia, el flautista de Hammelin (Hermanos Grimm).

b) Ejemplos literarios: El flautista de Hammelin (Hermanos Grimm), Égloga 1ª (Garcilaso de la Vega).

c) Versiones cinematográficas: Caballeros del zodiaco (caps. 84-86), One piece (cap. 380), La flauta mágica (Mozart).

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza los ejemplos literarios y dos escenas de cada título (3) prestando especial atención a la música.

Tema 9: Cassandra o la verdad que nadie escucha 

a) Historia: el mito de Cassandra y Apolo.

b) Ejemplos literarios: Troilo y Crésida (Chaucer), La antorcha (Marion Zimmer Bradley), letra Cassandra (ABBA).

c) Versiones cinematográficas: Doce monos, Poderosa Afrodita.

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: analiza la letra, comenta los dos libros y analiza dos escenas de cada película (2) en las que se vea a Cassandra, comentando la banda sonora.

Tema 10: Los gemelos

a) Historia: los gemelos como fuente de equívocos en el arte.

b) Ejemplos literarios: Los Menecmos (Plauto), La comedia de las equivocaciones (Shakespeare), El príncipe y el mendigo (Marc Twain).

c) Versiones cinematográficas: Los caballeros del zodiaco (caps. 44-45, 72-73, 91-94, 111-112), Tú a Boston y yo a California, El hombre de la máscara de hierro, El gran dictador, El premio.   

d) Elementos invariables: ¿qué se repite y qué cambia?.

e) Ejemplo práctico: comenta los ejemplos literarios (3), identifica los gemelos de la serie (1) y analiza una escena de cada película (4), prestando especial atención a la banda sonora.

Una clase magistral, a cargo de mis alumnos

Una clase magistral, a cargo de mis alumnos

Ayer tuve la última clase de esta primera evaluación con mis alumnos de 1º bachillerato. Tras sonar el primer timbre del recreo estaba esperando yo en el piano cuando de repente escuché un "tschhhhhh, tschhhhhh" tras el que entraron mis fantásticos alumnos de 1º bachillerato, tocando la guitarra y cantando una canción que me dedicaron.

Fue muy emocionante, pero la cosa no quedó ahí: Patricia me leyó un precioso texto (que el rubor me impide compartir en este blog) y luego me regalaron una formidable clase magistral en la que ellos, los alumnos, compartieron conmigo y con sus compañeros su pasión por la música.

Cada uno nos habló del instrumento que tocaba, y fue muy bonito escuchar a Pedro (gaiteiro) explicándonos junto a Nayim (pianista) cómo funcionan la guitarra electroacústica y la eléctrica. Dos apasionados por la música que además comparten con nosotros, sin temor al ridículo ni al error, sus primeros pasos con estos instrumentos.

Luego Andrea y Nerea nos explicaron cómo "funciona" el violín: nos enseñaron sus partes, el funcionamiento del arco y de las cuerdas, y finalmente tocaron uno de los temas de Los chicos del coro a dos voces. En este caso el mérito es mayor, ya que lo que compartieron no fueron sus primeros pasos con el violín, sino que lo "retomaron" del baúl de los recuerdos, ya que hacía mucho tiempo que no tocaban ya. Fueron muy valientes y generosas.

Después le llegó el turno a la gaita: Marta y Pedro nos contaron cómo se tocaba, nos enseñaron sus partes y finalmente interpretaron varios temas, finalizando su intervención con la famosísima Muñeira de Lugo, en la que Ana los acompañó con la pandereta, instrumento que ella tocaba hace tiempo. Me encantó.

Finalmente (porque el timbre acaba tocando tarde o temprano y nada entiende de días especiales), Nayim tocó en el piano una maravillosa pieza de Albéniz.

La de ayer fue una clase maravillosa en la que, una vez más, los alumnos nos demuestran a los profesores que tienen mucho que compartir, muchísimo, que su palabra vale tanto como la nuestra, que su juventud es una herramienta llena de posibilidades y que, si bien los medievales hablaban del poder igualador de la muerte, yo prefiero plantearme la vida en términos más esperanzadores: el poder igualador de la ilusión y, en última instancia, de la música.

A todos vosotros (Paula, Andrea B., Marta F., Nayim, Andrea P., Marta R., Pedro, Marlene, María, Nerea, Rosalía, Sofía, Diana, Alba, Noemí, Ana, Patricia), muchísimas gracias por este regalo. Realmente momentos como este hacen que la ilusión y el amor hacia esta profesión se renueven.

Polémica en Luar, el pasado viernes 13 de diciembre

El pasado viernes pudimos asistir a un linchamiento público: Denís Rodríguez, gaiteiro verinés que se presentó con una gaita de tres roncos a un concurso de gaiteiros de la TVG que forma parte de Luar, interpretó dos piezas musicales.

El jurado, compuesto por Susana Seivane, Lorena Freijeiro y Cristian Silva, aprovechó la intervención del joven para hacer un ataque frontal a Xose Luis Foxo (bueno, lo de frontal entre muchas comillas, ya que no se atrevieron a nombrarlo).

Sin entrar en el meollo de la cuestión (que no es otro que el ya enquistado choque de intereses entre la gaita gallega tradicional y la gaita de tres roncos que utilizan muchas bandas en Galicia), sin entrar a tomar parte de una postura o de la otra, considero que ninguno de los tres miembros del jurado estuvo a la altura de las circunstancias.

Lejos de valorar musical y técnicamente la intervención de Denís, se cebaron con cuestiones estilísticas, políticas y económicas. Me parece lamentable que se machacara de ese modo al gaiteiro solo porque la gaita que trae no es la que vendemos.

Tan solo Lorena hizo alguna matización sobre adornos y alguna nota errónea, pero ni siquiera ella dio razones de peso para un injustificado 4.

Susana Seivane atacó duramente al joven, como queriendo culparlo de esa "plaga de gaitas pseudogallegas que tanto daño hicieron a la gaita galega". Me encantaría saber que ella tampoco tiene intereses económicos en el asunto. 

Leo opiniones cegadas por la pasión nacionalista (tan respetables como la que más) que obvian el hecho de que un chaval que ha tocado bastante bien fue juzgado sin tener en cuenta la música que hizo, sino la escuela a la que pertenece. Eso se llama discriminación, y, tal como dijo Gayoso repetidas veces, en las bases del concurso no se especificaba el tipo de gaita requerido para participar.

Si lo que querían era una polémica televisiva para ganar audiencia, bravo.

Si lo que querían era defender la cultura gallega, esa no es la forma, ni el lugar, ni el momento.

Y, ante todo, Denís no es el objetivo. El caso es si se tienen los huevos de ir a por quien se quiere ir o si nos entretenemos con aquellos sobre quienes creemos que tenemos algo de poder.

De Cristian excuso decir nada más que una cosa: él critica la anterior interpretación de Denís porque la considera un plagio. Quizá deberíamos matizar que, en música tradicional, donde muy a menudo se aprende a base de imitación directa de algo que se escucha, y no sólo a partir de partituras, la idea de copiar no es un error, sino una herramienta para mejorar, perfeccionar y buscar un estilo propio. Decir que un alumno de gaita de la edad de Denís no tiene estilo porque imita a la perfección al original de una composición es tan absurdo como negarle el mérito de haber aprendido correctamente esa canción.

El plagio como algo negativo tiene que ver con falsear la creación de otros haciéndola pasar por la propia, no con decir que "esto es de otro y yo lo imito así."

Y, hablando de plagio, no sé a qué polémico miembro del jurado de otros concursos (OT, Tú sí que vales) me recuerda él, solo que con la mitad de clase y el doble de ganas de chupar cámara.

Mucho ánimo, Denís. 

Proyecto del curso 2012-2013: El musical Los miserables

Este es el archivo de PDF en el que explico las actividades realizadas durante el curso pasado y el comienzo de este en la elaboración del musical de "Los miserables". Hay materiales, actividades temporalizadas, vídeos, partituras, textos... En fin, un compendio de materiales que te pueden ayudar a prepararlo, si estás interesado.

PPatochadas de la Xunta: otra rabieta vergonzosa en el PPortal educativo

PPatochadas de la Xunta: otra rabieta vergonzosa en el PPortal educativo

Cliqueando aquí accederéis al artículo que la Consellería de educación publicó hoy en su página web.

Resulta tan cínico leer estas estúpidas afirmaciones que voy a comentarlas una a una, con calma:

Lo primero, el título:

"A Xunta recorda que a Biblioteca de Vigo é de titularidade municipal e deplora que o seu alcalde desprece a cultura e faga deixación de funcións."

Cualquiera que lea esto no sabrá si está leyendo un post perteneciente a un radical del PP que se queda a gusto en su blog personal o si es una página institucional desde la que un PPartido PPolítico de muy dudosa moralidad (contabilidad B, caso Bárcenas, trama Gürtel...) hace PPropaganda, en lugar de limitarse a dar las noticias de interés que ocurran en el ámbito de la cultura y la educación. Esta web no pertenece a ninguna formación política, y cada vez da más grima entrar en ella para encontrarse barrabasadas como esta.

No contentos con llamar la atención con semejante titular, llegan los subtítulos:

 

"Unha vez máis lémbraselle ao rexedor do concello olívico que calquera decisión futura que se tome sobre este espazo debe ser tomada entre ambas partes.
A Xunta rexeita o afán de politización do concello de Vigo sobre un espazo cultural aberto a toda a poboación."

 

¿Qué tiene que decir de diálogo una Consellería absorbida por un partido político que no dialoga, que toma decisiones unilaterales desoyendo a la ciudadanía y que, a base de decretazos, se está cargando el estado del bienestar?

Continúan lloriqueando en el primer párrafo:

"A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, recorda unha vez máis que a Biblioteca de Vigo é de titularidade municipal mentres que a Xunta asume a súa xestión, polo que entende como máis xuicioso que tamén deba ser compartida calquera decisión que se tome a respecto do seu futuro."

Está más que claro que, si ellos tuvieran el control y pudieran tomar decisiones unilateralmente, no pedirían la opinión de nadie. Es por eso que, no pudiendo decidir nada aquí, piden lo que no dan a los demás: que se les escuche y tenga en cuenta. Con una redacción más que revisable enfocan el tema intentando (inútilmente) poner de su parte al lector. Fijaos en cómo sigue el discurso:

"Nese sentido, a Consellería deplora que o seu alcalde queira facer deixación das súas responsabilidades e prefira priorizar o emprego de cartos públicos noutros destinos discutibles en lugar de asumir a parte que lle corresponde en material cultural, o que vén demostrar que ao rexedor vigués e ao seu partido impórtalle ben pouco a cultura e os traballadores nela empregados." 

"Deplora", "facer deixación", "priorizar"... Vamos a ver, estamos leyendo la misma web que redacta colocando mal los pronombres átonos, que usa castellanismos, que da la espalda a la realidad lingüística del gallego en definitiva. ¿A santo de qué estos giros? Sin embargo, no tardaron en caer en lo barriobajero que caracteriza sus escritos: "destinos discutibles", "asumir a parte que lle corresponde en material cultural", "ao seu partido impórtalle ben pouco a cultura e os traballadores nela empregados". ¡¡Aquí se llevan la palma!! Ellos, los PPePPeros de toda la vida, los que han recortado como nadie las partidas dedicadas a educación y a cultura, los que han convertido la cultura en un lujo para ricos al subir el IVA hasta el 21%, ellos vienen ahora de abanderados de la cultura... Esto es INDIGNANTE.

"Do mesmo xeito, a Xunta lamenta que o alcalde vigués sempre busque a confrontación e nunca garde as formas, e rexeita o seu permanente afán de politización, neste caso sobre un espazo cultural aberto a toda a poboación. Semella que o rexedor socialista precisa de abrir novas frontes para desviar a atención pública sobre súa, canto menos, polémica xestión co Auditorio Mar de Vigo, un episodio máis que o sinala como un político empeñado en anular a vida cultural da súa cidade."

Y ahora es él el que busca la confrontación, y por eso escriben este PANFLETO de mierda en una web oficial que nos pertenece a todos, A LA CIUDADANÍA, a los alumnos y profesores, a los padres y madres... Alguien ha secuestrado la web de la Xunta. Pero que nadie llame a la PPolicía, porque los secuestradores fueron votados democráticamente en este país de pandereta.

Las palabras del fragmento anterior no necesitan glosa, se comentan por sí mismas...

"Co obxectivo de recordar este punto a Xunta de Galicia envioulle ao concello unha carta o pasado 19 de novembro na que se indica que eles son a institución titular da biblioteca e do edificio que a alberga, e que a Consellería de Cultura e Educación é a responsable da súa xestión, labor que está a desenvolver plenamente. Na dita misiva tamén se facía constar expresamente que calquera decisión que se tome en relación ao futuro da Biblioteca de Vigo debe ser realizada conxuntamente entre concello e Xunta. Ademais, lémbrase que a Consellería está realizando un importante investimento e promovendo numerosas iniciativas nas bibliotecas nodais, como a Juan Compañel de Vigo."

Ahora se defienden diciendo que ellos están desarrollando plenamente su labor, a diferencia de otros... Algo tendrán que estar haciendo, digo yo, que para eso les pagan.

"Do mesmo xeito, no escrito volveuse indicar algo que coñece perfectamente o alcalde: que se o concello o desexa é posible asinar un convenio nos mesmos termos que o subscrito polo Estado para o resto de bibliotecas nodais de Galicia. Co dito acordo, a Consellería asumiría a xestión da biblioteca e o concello sería o responsable dos gastos de mantemento e de todo o persoal correspondente, a través dunha transferencia de crédito dos capítulos 1 e 2. Unha alternativa que os equipararía ao resto de bibliotecas nodais, e que tería como único obxectivo darlle un maior servizo cultural e bibliotecario para a poboación de Vigo."

Ahora es cuando se acuerdan de la población de Vigo, cuando tratan de conseguir el plan perfecto: que el concello pague el mantenimiento y al personal, y que dejen para la Consellería la gestión de la biblioteca. ¡¡Qué currantes!! Menos mal que están ellos aquí para salvarnos. Es vergonzoso, quieren llamarnos parvos sin disimular ni lo más mínimo.

Con esta retahíla de despropósitos simplemente invito a una reflexión más profunda: no se puede permitir que ningún partido, sea del color que sea, se apropie de un servicio público. Estar en el gobierno te da unas atribuciones, pero la web de la Consellería de educación no puede convertirse en un escaparate donde nos hartemos de ver las caras de los cuatro políticos de turno con sus allegados. Ya está bien de comportarse como porteras en lugares institucionales (con todos mis respetos a las porteras). No puede ser que alguien de una ideología diferente a la imperante se vea obligado a leer barrabasadas como esta cuando entra en la web que le interesa consultar POR CUESTIONES LABORALES.

No se debe permitir este uso propagandístico y tendencioso del portal educativo. Ignoro si esto es denunciable, probablemente la ley les dé la razón, pero desde luego desde un punto de vista ético no resisten los primeros cinco minutos de análisis.

EFEMÉRIDES, poema para el día de Santa Cecilia

EFEMÉRIDES, poema para el día de Santa Cecilia

EFEMÉRIDES
Absurdos que recuerdan en el calendario
recados que hay que hacer para ser correctos,
fechas que son solo sellos que otros ponen
en los sobres huecos que son para muchos las semanas.
Obligados a saberse de corrido
que ayer fue el día de este u otro santo,
que mañana será, de nuevo, sanloquequieran
los que mandan, dictan mucho y leen poco.
¿No es absurdo dedicar un día a algo
y olvidarlo todo el año, hasta que vuelva?
¿o será que, en el fondo, algunos quieren
que se guarde en las conservas de lo muerto
aquello que para muchos es el alfa de la vida,
y que sin ella todo es nada?
Caen las hojas de publicidad, lunas y santos,
como mondas de naranja fuera del cubo de la basura,
como pieles de patatas mal peladas,
como copos de nieve de ayer y nunca.
Se solapan en el charco que hoy humilla
zapatillas rotas, pero cómodas (¡y cuánto!),
forman grietas espejadas donde flotan
fotos que ya están en sepia y son mañana,
porque el que lo escribe para saber que existe
no es ni sabio, ni precavido, triste,
hombre huraño que agoniza sin descanso.
Hoy es viernes, 22 de noviembre, 
un día que para otros solo es uno más,
que para unos pocos es Santa Cecilia,
la patrona de los músicos, coitada,
no sabe la guerra que tiene por delante.
Para otros hoy es viernes, uno más,
el principio del penúltimo fin de semana
de un noviembre facha y gris, oscuro,
pePPero, agorero de una pobreza
que, confiados, creímos superada,
a ella nos llevan de la mano,
con los votos en la boca
y el bocata en la mochila,
hacinados, en los buses de un imserso
en el que hay críos de veintipocos
con el corazón tan hueco
como la cabeza,
eso sí, los bolsillos llenos,
el pelo engominado
y la tarjeta de aquel médico amigo que hace abortos
a buen precio en el extranjero.
Seamos felices, hoy es día de los músicos,
fecha entrañable colindante con otra fecha
con un poco más de actualidad: el 25 de noviembre,
día contra la violencia con la mujer.
Es triste pero este país
sabe mucho más de esto que de aquello,
de pegar que de educar en música,
digo,
que luego algunos leen y no lo entienden.
Porque el calendario está lleno de tachones,
garabatos, 
de recados y mensajes,
como el móvil, pita que pita,
un bebé insolidario que hace padre al más solitario
y lo ata a un sinfín de necesidades innecesarias:
cárgame la batería, súbeme el volumen,
me quedé sin datos: busca wifi,
estoy petado de mensajes: borra unos cuantos,
hoy me apago cuando me sale de los puertos USB
y tienes que ponerme otro biberón
y no duermas sin torcerte el cuello diez veces para ver quién te mandó
el último wasap...
Pero hoy es día de Santa Cecilia,
abracemos con esmero al músico que más cerca tengamos
y sintámonos parte de algo para el recuerdo,
aunque el resto del año la música siga siendo un hobbie,
una inversión sin futuro,
un lujo para ricos,
una tontería para poner de florero ante las visitas
y cantar en misa los domingos.
La pregunta que me hago,
sabiendo que mi vida está dedicada enteramente a ella,
a la música,
es ¿qué se puede hacer hoy para conmemorarla?
¿Un concierto?
¿Una actividad musical que libere a otros profes 
de tener que dar sus clases,
para alborozo de alumnos
y reprimenda de políticos?
No, gracias,
seguiré como hasta ahora:
abrazado a su cuello cuando menos se lo espere,
recostado contándole cosas al oído,
buscando aquel lobo en el fa de la tercera cuerda,
escapando del de la segunda,
echando sin resignación la resina que aún resiste
en un arco sin cerdas casi,
pero aún con flechas.
Hoy están de santo aquellos que se han aventurado 
en la difícil empresa de hacer suyo un instrumento,
una disciplina musical,
un estudio.
Aquellos que están hartos de morderse la lengua
al escuchar el mantra ese del "¿y qué más estudias?"
después de haber respondido "violín", o "chelo", o "tuputamadremeadepié".
Aquellos que miden sus días en compases de espera,
en ensayos, en audiciones, en partituras digitadas
y con arcos y con anotaciones.
Aquellos que madrugan para acostarse tarde y robarle al día 
diez minutos más para acercarse solo un poco
a aquella versión que escuchan mientras van en bus
al conservatorio.
Aquellos que sabrían responder con mil frases diferentes
a la absurda pregunta de "¿para qué sirve estudiar música?"
pero ya no lo intentan porque quien hace esa pregunta
demuestra de facto la incapacidad de comprender la respuesta.
Aquellos que saben cómo suena la música de su vida,
y que cada día se descubren a sí mismos tarareando
lo intarareable.
Aquellos que ven los pasos de cebra como pentagramas incompletos,
que sienten que en la vida solo hay soledad cuando
se crean silencios,
aquellos que escuchan el cansancio detrás de cada respiro,
en cada silencio con calderón.
Aquellos que adivinan horas de ensayo tras minutos de interpretación.
Aquellos que tuvieron que esquivar
una y mil veces
los meteoritos de los reproches de tantos profesores
frustrados que se escaqueaban en clase en los conservatorios,
y que atesoraron entre sus brazos cada palabra de aliento.
Pero también es el día de todos aquellos que supieron
qué canción querían para cada momento,
qué verso les llenaba en instantes de incertidumbre,
dolor o intranquilidad.
Aquellos que escuchan mil veces al mes la misma canción
y siguen descubriendo cosas nuevas.
Aquellos que aman a la música por encima de los mercados,
de las modas, de los egos que a veces entorpecen el camino
de la Belleza.
Aquellos que siguen emocionándose al recordar 
su primera actuación en público,
o la primera canción de nana que les cantaba su madre,
o la canción de su primer amor,
o la canción que ahora mismo los acompaña.
La música se celebra viviendo,
haciendo música,
compartiendo música,
llenando de vida los compases de espera,
esperando sin prisa el inicio del siguiente movimiento,
acompañándose de personas que aman lo mismo.
Porque celebrar con desconocidos aquello que es lo más íntimo
muchas veces es un regalo,
otras es un atrevimiento,
y todas, absolutamente todas las demás,
es perder el tiempo
aireando tus vísceras
ante una piara de comebellotas.
Porque eso es lo que alimenta vivir enfundado en una cuadrícula
de calendario:
la zafiedad, el absurdo infinito de que hay algo que celebrar.
Si no pones música en tu vida todos los días
para ti hoy solo es víspera de feria.

Modelo de examen para mis alumnos de 1º Bachillerato con "Música", 1ª evaluación

IES Xesús Taboada Chivite – Departamento de Música – Curso 2013-2014

 

MODELO DE EXAME – 1ª AVALIACIÓN

“MÚSICA 1º BACHARELATO”

 

Nome e apelidos: _______________________________

Curso e Grupo: ______

 

TEORÍA (6 puntos)

 

1º.- O aparato fonador: responde as seguintes preguntas:

 

a) Fai un debuxo coas súas partes máis importantes. (0, 25 ptos)

b) Explica o proceso de FONACIÓN. (0, 25 ptos)

­_______________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

c) Explica os tres tipos de respiración. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

d) Principais afeccións do aparato fonador. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

2º.- O aparato auditivo: responde as seguintes preguntas:

 

a) Fai un debuxo coas súas partes máis importantes. (0, 25 ptos)

b) Explica o proceso de AUDICIÓN. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

c) Que é o OÍDO ABSOLUTO? Explícao. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

d) Principais afeccións do aparato auditivo. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

3º.- Tipos vocais: explica os seguintes tipos vocais e pon un exemplo de cada: (0, 75 puntos)

 

TENOR LÍRICO ___________________________________________

________________________________________________________

BARÍTONO VERDI ________________________________________

________________________________________________________

SOPRANO SPINTO ________________________________________

________________________________________________________

BAIXO PROFUNDO _________________________________________

_________________________________________________________

CONTRATENOR ___________________________________________

_________________________________________________________

 

4º.- O pop-rock español nos anos 60: responde as seguintes preguntas:

 

a) Explica a relación entre Los cinco latinos e The platters. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

b) Cal foi a relevancia do Dúo dinámico? (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

c) Desenvolve o capítulo 3: “A febre dos grupos”. Pon exemplos. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

d) Que era un SILBADOR? Explica o seu lugar no proceso de creación. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

e) Quen eran ELS SETZE JUTGES? Explica a relevancia do seu movemento. (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

f) Nomea a seis CHICAS YEYÉ. (0, 25 ptos)

________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

g) Cando gañamos Eurovisión? Quen o fixo? Con que cancións? (0, 25 ptos)

_________________________________________________________

_________________________________________________________

 

5º.- A música popular tradicional americana: responde as seguintes preguntas:

 

a) Clasifica estes instrumentos e di de que país son típicos: (0, 5 ptos)

 

QUENA _________________________________________________

OCARINA________________________________________________

CHARANGO ____________________________________________­_

GÜIRO ­­­­­­­­__________________________________________________

CONCERTINA ___________________________________________

 

b) Enche os ocos deste cadro sinóptico: (1 punto)

 

Xénero

País de orixe

Características musicais

Indumentaria típica

Mambo

 

 

 

 

Danzón

 

 

 

 

Bolero

 

 

 

 

Guaracha

 

 

 

 

Bossa nova

 

 

 

 

 

PRÁCTICA (4 puntos)


 6º.- Audicións:

 

a) Identifica as seguintes 4 cancións do pop-rock español dos 60. (0, 75 ptos)

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

 

b) Identifica a seguinte audición, vista en clase, e coméntaa. (0, 25 ptos)

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

_______________________________________________________

 

c) Analiza estrutural e timbricamente a seguinte audición. (0, 5 ptos)

 

 

 

 

 

 

 

 

7º.- Analiza a seguinte letra: (0, 5 ptos)

 

Tengo miedo del encuentro
con el pasado que vuelve
a enfrentarse con mi vida.
Tengo miedo de las noches
que, pobladas de recuerdos,
encadenen mi soñar.
Pero el viajero que huye,
tarde o temprano detiene su andar.
Y aunque el olvido, que todo destruye,
haya matado mi vieja ilusión,
guardo escondida una esperanza humilde,
que es toda la fortuna de mi corazón.

 

 

8º.- Analiza a partitura adxunta, respondendo as seguintes preguntas:

 

a) En que tonalidades pode estar segundo a súa armadura? En cal está? (0, 25 ptos)

_______________________________________________________

 

b) Identifica as frases musicais na partitura. (0, 25 ptos)

 

c) Cal é a textura predominante? Xustifica a resposta. (0, 25 ptos)

_______________________________________________________

_______________________________________________________

 

9º.- Dictado melódico: representa gráficamente o movemento melódico das 4 notas deste arpexio. (0, 5 ptos)

 

a)

 

 

b)

 

 

c)

 

 

d)

 

 

 

10º.- Compón unha melodía segundo o seguinte patrón: oito compases de 4/4, en RE MAIOR, estrutura harmónica I-V-VI-III-IV-I-IV-V, non se pode repetir o ritmo nos compases. (0, 75 ptos)

 

 

 

 

 

PREGUNTAS DE REGALO (1 punto)

 

11º.- Escribe a armadura de SI BEMOL MAIOR e de do sostido menor. (0, 5 ptos)

 

 

12º.- Relaciona este texto coa teoría vista en clase: (0, 5 ptos)

 

Eu cría que lles ía ensinar Shakespeare a eses rapaces que querían ser mecánicos e que eles o apreciarían. Pero non o recibían. Voltaba a casa chorando noite tras noite.”

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________ 

Concierto: Dúo Violín-Chelo en el Culture of sound, jueves 5 de diciembre a las 00:00h

Concierto: Dúo Violín-Chelo en el Culture of sound, jueves 5 de diciembre a las 00:00h

El JUEVES 5 de Diciembre, víspera de festivo, Héctor (Violín) y yo (Chelo) daremos un concierto en el "CULTURE OF SOUND", por cortesía de Fran, a las 00:00h.

PROGRAMA: Breve recorrido por la historia del rock + Algún tema de cine

Nuestra intención es tocar esta selección de temas, muy conocidos
Smoke on the water (Deep purple)
Black is black (Los Bravos)
Yesterday (The Beatles)
Hey Jude (The Beatles)
Three little birds (Bob Marley)
Whole lotta love (Led Zeppelin)
Stairway to heaven (Led Zeppelin)
The final countdown (Europe)
I will survive (Gloria Gaynor)
Smooth criminal (Michael Jackson)
Billy Jean (Michael Jackson)
Every breath you take (The Police)
Creep (Radiohead)
More than words (Extreme)
We are the champions (Queen)
Bohemian Rhapsodie (Queen)
Mamma mia (Abba)
Zombie (The Cranberries)
Mix: Amelie, Piratas del Caribe, El señor de los anillos
Otherside (Red hot chili peppers)
Californication (Red hot chili peppers)
Fiesta pagana (Mago de Oz)
The unforgiven (Metallica)
Nothing else matters (Metallica)
Master of puppets (Metallica)
Viva la vida (Coldplay)
Wake me up when september ends (Greenday)
Missirlou (Pulp fiction)

Allí os esperamos. No faltéis!!!

Modelo de examen para mis alumnos de 4º ESO con "Música", 1ª evaluación

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2013-2014

MODELO DE EXAMEN: Música 4º ESO

Nombre y apellidos: _____________________________

Curso y Grupo: _____

TEORÍA (6 puntos)

1º.- Funciones de la banda sonora en una película: explica tres ejemplos diferentes. (0,75 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

2º.- Responde a las siguientes preguntas relacionadas con la historia del cine:

a) ¿Qué relevancia histórica tuvieron las siguientes fechas? (0,25 puntos)

1919    ______________________________________________

1929    ______________________________________________

b) Dime 2 directores de cine destacados de cada una de estas décadas. (0,75 puntos)

Años 20   _____________________________________________

Años 40   _____________________________________________

Años 60   _____________________________________________

c) Sitúa estos títulos en su década. (0, 75 puntos)

Nosferatu  __________      Centauros del desierto ____________

Bienvenido Mr Marshall _____     Un perro andaluz __________

El mago de Oz _______     Casablanca ______________

d) Explica cómo empezó a utilizarse música en la proyección de películas. (0, 5 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

e) ¿Qué sabes de los géneros cinematográficos de los años 30? (0, 75 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

3º.- Historia de los sistemas de reproducción y grabación de sonido. Di a qué tipo pertenecen los siguientes aparatos y ordénalos cronológicamente, explicando la novedad que supuso cada uno con respecto a los demás. (0, 75 puntos)

DVD – GRAMÓNOFO – CASETTE – FONÓGRAFO – TOCADISCOS – MAGNETÓFONO

Sistemas de reproducción de sonido

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

Sistemas de grabación de sonido

________________________________________________________

_______________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

4º.- La música popular tradicional en Asia: describe y clasifica los siguientes instrumentos musicales, indicando de qué país son típicos. (0, 75 puntos)

KOTO – DILRUBA – SITAR – SHAMISHEN – ERHU – SHAKUHACHI  

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

5º.- Comenta el siguiente texto, relacionándolo con la teoría vista en clase: (0, 75 puntos)

“El barbero y Schultz escapan del campo disfrazados con uniformes de Tomainia. Los guardias fronterizos confunden al barbero con Hynkel, con quien tiene una apariencia casi idéntica. Mientras, Hynkel es confundido con el barbero y detenido por error por sus propias tropas. El barbero, bajo la identidad de Hynkel, es conducido a la capital de Osterlich para dar un discurso sobre el inicio de la conquista del mundo.”

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

PRÁCTICA (4 puntos)

6º.- Analiza la banda sonora de la siguiente escena cinematográfica y di su función. (1 punto)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

7º.- Analiza estructural y tímbricamente la siguiente audición. (0,75 puntos)

 

 

 

 

 

 

 

8º.- Analiza la siguiente letra, respondiendo a las siguientes preguntas: (1 punto)

Que las persianas corrijan la aurora, 
que gane el quiero la guerra del puedo, 
que los que esperan no cuenten las horas, 
que los que matan se mueran de miedo. 

a) Identifica la canción a la que pertenece (título y autor).

_______________________________________________________

b) Comenta el significado del primer verso.

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

c) ¿Qué figura retórica destaca en estos cuatro versos? Explica su función.

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 d) Hay o puede haber una lectura política en los versos 3º y 4º. Explícala.

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

9º.- Analiza la partitura adjunta, respondiendo a las preguntas que siguen: (0,75 puntos)

a) Tonalidades posibles, según la armadura, y tonalidad definitiva, según la melodía.

________________________________________________________

b) ¿Cuántas frases musicales hay? Señálalas en la partitura.

c) ¿Qué textura predomina? Explícala.

________________________________________________________

________________________________________________________

10º.- Identifica la siguiente audición, vista en clase, y coméntala. (0,5 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________

 

DOS PREGUNTAS DE REGALO (1 punto)

11º.- Escribe las armaduras de SI MAYOR y fa menor. (0,5 puntos)

 

 

12º.- Teniendo en cuenta las diferencias que hay entre la armadura de DO MAYOR y do menor, explica la relación que hay entre las armaduras de RE MAYOR y re menor. (0,5 puntos)

________________________________________________________

________________________________________________________

________________________________________________________ 

Reflexión sobre la gira "Los miserables 2013"

Reflexión sobre la gira "Los miserables 2013"

Ya ha terminado.

Comenzó como una de esas locuras que no sabes cuánto pueden llegar a dar de sí, y que poco a poco se desarrollan, se expanden y llenan de alegría y entusiasmo cada rincón de ti y de muchos de los que te rodean.

Nuestro queridísimo musical de Los miserables se ha acabado.

Lo extrañaremos mucho, no me cabe la menor duda.

Con él aprendimos muchas cosas: exploramos nuevos mundos, pusimos a prueba nuestra capacidad de cooperación, nuestra generosidad y (en algunas ocasiones) nuestra paciencia. Elaboramos con todo nuestro cariño un producto artístico lleno de entusiasmo y energía, dando nuestra visión de cada tema, de cada canción, de cada personaje, comprendiéndolos: sufrimos con el sacrificio de Fantine, reímos con el desenfado de los Thernardier, lloramos con la muerte de los jóvenes rebeldes, comprendimos el sufrimiento  inhumano de Javert entre la espada y la pared, se nos agarrotó el estómago con la mudez de Eponín ante un Marius ciego, nos encantó la ternura de la temerosa Cosette, y sobre todo nos cautivó la inabarcable humanidad de Jean Valjean y el valor de los caídos en la barricada regresando al final.

Fue mucho más que un proyecto de aula: fue una oportunidad de oro para que cada alumno intentase conocer sus propios límites, comprobar que era realmente capaz de dar SIEMPRE un paso más, ver que la ilusión es siempre el mejor carburante para ir adelante, comprender que siempre hay personas capaces de dar más que otras pero que todos somos valiosos y únicos.

La gira nació y murió en Verín: el estreno del musical fue en la Casa de la cultura, donde intentamos "meter" a 116 alumnos en un miniescenario, y el éxito fue tan explosivo que nos dio fuerzas para querer repetirlo y agrandarlo.

En el salón de actos de nuestro centro hicimos dos actuaciones en días consecutivos: la tarde para los padres y familiares, la mañana siguiente para despedir el curso ante profesores y alumnos.

De este modo, quedó asentado el espectáculo que querríamos llevar a otros centros educativos de Galicia a comienzos del curso siguiente.

El verano sirvió para descansar y reponer fuerzas tras tanto ensayo. Y en septiembre retomamos todo donde lo dejamos.

Los alumnos (68 en este caso, ya que no todos siguieron con nosotros este curso) se lo tomaron en serio, muy en serio, aprendiéndose unos las letras de otros (con tan sólo escucharlos ensayar, exactamente igual que los profesionales), hasta tal punto que en Vigo, al interpretar como bis (a petición del público) "Amo del mesón", TODOS cantaron de memoria los papeles solistas.

Nuestra gira comenzó en Xinzo de Limia la mañana del lunes 21 de octubre, donde tuvimos la oportunidad de actuar para los fantásticos alumnos de Antonia del IES Cidade de Antioquía. Antonia es una mujer llena de belleza, ilusión y verdad que, además de haber sido compañera nuestra en el Chivite años atrás, es y será por siempre una amiga única, especial, verdadera y sensible con quien siempre colaboraremos en todos nuestros proyectos. Unos alumnos que escucharon nuestras canciones y que, al finalizar el concierto, nos obsequiaron con una Pantalla de Entroido, todo un símbolo de su cultura. Allí, contamos con un escenario enorme, muy profundo, con muchos focos y un equipo de sonido maravilloso, que Alfonso nos ayudó a manejar. Allí Felisa se hizo toda una experta en iluminación, telones y otros utensilios. Isabel probó a usar nuevos fondos sobre la pared, dando una mayor belleza a cada acto. Marita me ayudó enormemente a coordinar los movimientos de los alumnos, que entraban y salían de escena continuamente.

Después de esta actuación, fuimos la semana siguiente a Vigo (por la mañana) y a Porriño (por la tarde), el martes 29 de octubre. Fue una jornada muy emotiva e intensa por varios motivos: en primer lugar, porque al hacer doblete tuvimos que pegarnos un tremendo madrugón (nos levantamos a las 5h para coger el bus a las 6h, llegar a Vigo a las 8:15h, ensayar a las 8:30h y actuar a las 10:30h) y no paramos ni un segundo (terminamos a las 12:30h, fuimos a Porriño y montamos todo a las 13:30h, comimos a las 14:30h y actuamos a las 16h, para regresar a las 18h y llegar a Verín antes de las 21h). 

En segundo lugar, fue una experiencia muy intensa porque el centro de Vigo fue mi instituto (el IES República Oriental do Uruguai, en Teis, donde estuve como alumno los cursos 1995-99, donde hice las prácticas del CAP en el curso 2003-2004 y donde trabajé como profesor de Música mi primer año el curso 2004-2005; es un centro educativo en el que viví muchos momentos fantásticos de mi vida de estudiante y donde comencé mi andadura como profesor, y tengo muchísimo cariño a muchos de los profesores que aún estaban allí).

En tercer lugar, el centro de la tarde (IES Ribeira do Louro) es otro centro amigo donde tenemos a muy buenos amigos: Virginia (profesora de filosofía) es una gran mujer, una gran pensadora y una formidable amiga cuyas ideas arrojan luz sobre temas de lo más variopinto. Tiene una fuerza capaz de mover montañas y su discurso es ágil y lleno de sensatez. Dio clases en el Chivite hace años. Victor (profesor de plástica) es un gran amigo nuestro, que fue profesor en el Chivite durante siete cursos, y que forma parte esencial de nuestro proyecto con su tela (una tela que utilizamos en la escenografía a petición de los propios alumnos, y que fue elaborada durante siete cursos la semana de la violencia de género, con el apoyo voluntario de todo aquel que trajese un cuadrado para coser en señal de repulsa hacia la violencia). Delio (profesor de lingua galega), David (profesor de música) y otros amigos también estuvieron allí con nosotros. A todos ellos, mil gracias.

Los alumnos de Vigo fueron muy receptivos, y aunque al principio me obligaron a salir para darles un toque de atención, luego fueron muy agradecidos y cariñosos con nuestros artistas: les pidieron varios bises, se animaron a cantar con ellos varias canciones, y no sé cómo agradecerles por ello tanta gratitud. Fue una mañana mágica.

Los alumnos de Porriño también fueron muy activos durante nuestra representación, participaron cantando "A canción do pobo al final", y nos regalaron sus mejores aplausos en momentos tan emotivos como "Sálvalo" o "A little fall of rain".

El cierre de nuestra gira tuvo lugar hoy, jueves 7 de noviembre, en nuestro propio instituto, actuando para nuestros vecinos de Queizás (del IES Castro de Baronceli), por mediación de Israel (profesor de lengua castellana) y Sofía (profesora de francés). La representación incorporó novedades como otros fondos, una puesta en escena un poco más sobria (los alumnos no se maquillaron la cara de blanco en determinados números) y los cambios de escena se realizaron con una mayor velocidad.

Fue una actuación ágil, bella, llena de fuerza y apasionamiento. Los alumnos del Baronceli nos obsequieron con una hucha con dinero para colaborar en la recaudación de nuestro querido alumno Jose Manuel Jorge González, accidentado en verano y siguiendo un tratamiento muy caro para recuperarse.

Para mí, como compañero de mis compañeros (Marita, Isabel, Felisa, que vinieron en la gira, pero también Elisa, Carmen Rivero, Belén, Eloi, Javier, que no pudieron venir aunque siempre nos acompañaron, y Víctor, Antonia, Virginia, que nos recibieron), ha sido un orgullo indescriptible haber hecho realidad este sueño. Hemos tenido que hacer compras de última hora en casi todas las vísperas de cada actuación (velas, que siempre faltaban pero al final hay mil), hemos tenido que hacer fotocopias, hemos tenido que... Pero de eso se trata, el que hace, prepara, hace y siempre deja algo por hacer o tiene algo que mejorar. ¿O no? A todos vosotros, muchísimas gracias.

Para mí, como profesor de música, ha sido un auténtico placer disfrutar de estos cantantes, de su compromiso, de su capacidad de sacrificio a la hora de pegarse madrugones y de preparar temas. He aprendido muchísimo de todos y cada uno de los alumnos que participaron en este proyecto, sé que a muchos les dará pena terminarlo y que a otros ya les apetecía cambiar de musical, pero tengo muy claro que todos hemos descubierto muchas cosas en este viaje.

Un viaje que nos ha expuesto: hemos tenido que cantar ante otros compañeros en los ensayos, ante desconocidos en los conciertos, hemos bailado mientras otros cantaban, hemos cantado en voz baja las canciones de otros porque todas tienen algo especial y único.

Hemos reído, (por qué no decirlo) llorado, temblado de nervios o emoción o entusiasmo, se nos han llenado los ojos de lágrimas al acabar definitivamente y se nos ha llenado la cabeza de dudas justo antes de empezar.

Hemos tenido momentos de riesgo (flexos cuyas bombillas estallaron, papeles que desaparecían, pelucas que ya no estban, gabardinas que nadie había visto...), momentos de satisfacción (al recibir aplausos, abrazos, al ver lágrimas en los ojos del público, al verlos ponerse de pie y cantar con nosotros), hemos compartido.

Esa es la palabra: COMPARTIR.

Porque la música es una celebración de la vida. Celebramos que estamos aquí y ahora COMPARTIENDO frases, ideas, emociones. Nos reconocemos en los demás, en quienes nos rodean, y bebemos de la misma botella a morro, sin pasar la mano ni antes ni después, porque todos somos tiempo.

Como ser humano que vive, respira, se oxida a cada segundo que transcurre porque estamos siempre expuestos al barranco de la muerte, siento la necesidad de agradecer con todas las letras a todas estas personas todo el esfuerzo que han invertido en la elaboración de nuestro particular musical.

Hay quien se plantea, cuadrícula en mano, qué casillas se pueden cubrir para MEDIR, PESAR, VALORAR, JUZGAR, EVALUAR la conveniencia, el éxito, la viabilidad de este proyecto.

Yo creo que, en los proyectos artísticos que fluyen como el aire, sin seguir un guión previo, sino reaccionando ante cada impulso, sobran las cuadrículas, sobran las etiquetas, y hay un momento a partir del cual el concepto EVALUADOR/EVALUADO se diluyen en un todo ante quien debe decir algo es, únicamente, el público.

Trabajar con alumnos adolescentes es un trabajo complicado, difícil, lleno de trabas y desencuentros. Por eso hay tantos profesionales de la enseñanza que cargan las tintas contra aquellos compañeros que no necesitan utilizar tanto la vara de mimbre o las sanciones como ellos.

A veces, sólo a veces, los alumnos se convierten en auténticas fuentes de sabiduría: no por lo que almacenan en sus cabezas, no por las listas de datos que pueden vomitar, sino por los procesos humanos que viven y provocan en los demás.

Ver a un público emocionado es algo que, normalmente, consiguen los profesionales. Pues eso han conseguido en casi todas las actuaciones nuestros "miserables".

Los alumnos han estado mucho más que a la altura, han sobrepasado los límites de lo que se les podía pedir. Tienen un potencial que se desarrolla y expande por momentos, en cuanto les das un estímulo lo aprovechan.

No siempre, pero a veces ocurre.

Y cuando ocurre es lo más enriquecedor que te puedes esperar como profesor.

Porque de ser profesor te libra la jubilación, pero de ser alumno solo te libra la muerte. Y el que no lo tenga claro es que ya se ha ido.

Sobre la huelga de hoy, 24 de octubre, contra la LOMCE

Porque a la hora de llevar a cabo una huelga surgen ratones de debajo de las piedras...

...ratones como el mal tiempo, que todo lo frena un poco y a muchos deja en la camita

...ratones como el chantaje, que a muchos llena de dudas y a otros hace sentir culpables

...ratones como el caciquismo, que a muchos deja sin pan mañana si hoy dice mu

...ratones como el cansancio, que a muchos harta porque siempre es lo mismo y nunca vale para nada (dicen, repiten, creen)

...ratones como los prejuicios, que a muchos ciegan y no les permiten ver lo que es un sacrificio por el bien común

...ratones como la pereza y la desidia, que a muchos hace aplazar lo inaplazable...

...por todo esto y más yo digo BRAVO

BRAVO

por aquellos que HOY lucharon por lo que muchos consideran una causa perdida

BRAVO

por aquellos que HOY salieron a las calles a decir BASTA

BRAVO

por aquellos que HOY se armaron de coraje y se apostaron en las puertas del Chivite para protestar contra una ley franquista

BRAVO 

por aquellos que HOY se calaron hasta los huesos bajos un cielo llorón que no nos dio tregua

BRAVO

por aquellos que HOY se antepusieron a presiones antihuelga, a chantajes y otras mierdas que, como las setas, proliferan en estos tiempos

BRAVO

por aquellos que HOY hubieran deseado manifestarse pero no pudieron

por cuestiones económicas

por presión laboral

por miedo a perder el trabajo

por falta de medios

BRAVO

BRAVO

BRAVO

porque pensar es gratis

pero no hacerlo es muy caro

BRAVO 

por todos aquellos que tienen personalidad y no se dejan liar con hilos de trilero mezclados con palabras como "responsabilidad", "excelencia" o "compromiso"

Porque hoy Verín cantó bajo la lluvia "A canción do pobo", con más de 150 alumnos de varios centros y muchos profes, 

porque desde que estoy aquí creo que es la primera vez que nuestro claustro casi roza el 50% de seguimiento de la huelga (24 apuntados de 58), 

porque tenemos al mejor departamento de orientación de Galicia (todas las profes de este departamento siguieron la huelga), 

porque aún hay esperanza aunque a quien manda se la sude y a sus esbirros más
HAY FUTURO!!!!