Blogia

En el río pasan ahogados todos los espejos del pasado

Información de interés sobre la Gira 2013

Información de interés sobre la Gira 2013

Musical poético, Os miserables: Xira 2013

Actuacións:

Luns 21 ás 11:30h no Auditorio do Concello de Xinzo

Martes 29: ás 10:30h no IES ROU (Vigo)

Ás 16h no IES Ribeira do Louro (O Porriño)

Calendario final de ensaios no Salón de actos

Recreos: días 17, 18, 22, 23, 24, 25, 28

Tardes: Venres 18, de 16 a 19h

Mércores 23, de 19 a 21h

Trabajos para la 1ª Evaluación, alumnos con "Música" en 4º ESO y 1º Bachillerato

Trabajos para la 1ª Evaluación, alumnos con "Música" en 4º ESO y 1º Bachillerato

TEMAS DE LOS TRABAJOS PARA LOS ALUMNOS DE “MÚSICA” 4º ESO

- Tema nº 1: El mito del conde Drácula. 

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.

a) Base histórica del mito: Vlad Dracul (Tepes, el Empalador) y Elizabeth Bathory
b) La versión de Bram Stoker
c) Versiones cinematográficas: Nosferatu (1922, Murnau), Drácula de Bram Stoker (1992, Coppola), Blade (1998, Stephen Norrington). Compáralas.

d) Construcción del mito: elementos característicos del mito de drácula (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada película, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 2: El mito de Frankenstein.


1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: Prometeo
b) La versión de Mary Shelley: Frankenstein o el moderno Prometeo
c) Versiones cinematográficas: elige tres versiones cinematográficas MUY diferentes entre sí y compáralas.

d) Construcción del mito: elementos característicos del mito de Frankenstein (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada película, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 3: El rey mono y Dragon ball.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del personaje: el rey mono (Sun Wokung).
b) La versión del anime: Son Goku.
c) Versión del anime japonés: Dragon Ball (primera saga, cuando es pequeño). Compáralo con el personaje mitológico chino.

d) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite?)

2º)) PRÁCTICA: Analiza cinco escenas de la serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 4: Eva mitocondrial, Lucy y Elfen lied.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: Eva mitocondrial, Lucy (el austrolopithecus más antiguo)
b) La versión del anime: Elfen lied
c) Versiones cinematográficas: Elfen lied (anime de 13 capítulos). Compáralas y analiza el papel de la canción de la cabecera en la historia.

d) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza cinco escenas de la serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 5: La bella dama sin piedad, o el amor con espinas.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.

a) Base histórica del mito: la bella dama sin piedad de Keats
b) Las versiones literarias: La dama de las camelias y el capítulo del Principito y la rosa

c) Las versiones musicales: el lied de Schubert Rosa de zarza, la ópera de Verdi La traviata, la canción de Mecano Una rosa es una rosa y la canción de Sting Roxanne 
d) La versión cinematográfica: Pretty woman y Moulin rouge

e) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en to

dos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada película, el lied de Schubert y la letra de Mecano.

- Tema nº 6: La bella y la bestia, o el amor que no entiende de prejuicios.


1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: Afrodita y Hefesto
b) Las versiones literarias: la historia de Eros y Psyque en El asno de oro (de Apuleyo), El jorobado de Notre Dame (Víctor Hugo)

c) Las versiones cinematográficas: La bella y la bestia y Shrek
d) Construcción del mito: elementos característicos del mito (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza dos escenas de cada película, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 7: El viejo avaro o el tesoro al final del arco iris.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: los leprechaun irlandeses y el origen bíblico del arco iris. b) Versiones literarias: La aulularia (Plauto), El celoso extremeño (Cervantes) y El mercader de Venecia (Shakespeare).

c) Versión cinematográfica: el tío Gilito en Patoaventuras (Disney) y el señor Burns en Los Simpson. 
d) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza dos escenas de cada serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 8: Casándose en "buffet libre".

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: el baile para que el príncipe escoja esposa en la tradición europea.

b) Versión literaria: La Cenicienta (Perrault)

c) Versión musical: El lago de los cisnes (Tchaikovsky)

d) Versiones cinematográficas: el anime de El lago de los cisnes.
e) Construcción del mito: elementos característicos de la situación (¿qué es lo que se repite en todos?)

2º)) PRÁCTICA: Analiza la escena del baile en todas las versiones, prestando especial atención a la banda sonora cuando sea posible.

- Tema nº 9: Las Parcas que hilan, tejen y cortan nuestras vidas.


1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: las parcas, moiras y los shinigami japoneses
b) La versión literaria: las parcas en las Metamorfosis de Ovidio

c) La versión del anime: Death note (anime de 37 capítulos)
d) Versiones cinematográficas: Death note (anime de 37 capítulos). Compara los shinigamis japoneses con las parcas griegas.

e) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza cinco escenas de la serie, prestando especial atención a la banda sonora.

- Tema nº 10: La venganza a cualquier precio.

1º)) TEORÍA: Historia y ficción.
a) Base histórica del mito: las Furias de la tragedia griega, la historia de Medea y Jasón

b) Versiones literarias: las Euménides (de Esquilo, pertenecientes a la Orestíada) y Medea (Eurípides)

c) Versión cinematográfica: Así es la vida.

d) Versión musical: la ópera Medea (Cherubini).

e) Versiones del anime: Jigoku Shoujo y Death note.

f) Construcción del mito: elementos característicos del personaje (¿qué es lo que se repite en todos?)
2º)) PRÁCTICA: Analiza una escena de cada versión, prestando especial atención a la banda sonora cuando sea posible.

TEMAS DOS TRABALLOS PARA OS ALUMNOS DE “MÚSICA” 1º BACHARELATO

UNIDADE 1

- Enfermidades relacionadas co aparato fonador. Prevención. Hábitos saudables.

- Enfermidades relacionadas co aparato auditivo. Prevención. Hábitos saudables.

- Tipos vocais pouco habituais: o contratenor, o sub-baixo, o barítono Verdi e a soprano Spinto.

UNIDADE 2

- A música nacional que se escoitaba en España nos anos 50. Folklóricas, boleros…

- Chegada das cancións en inglés nos 50-60. As traducións ó español e as versións.

- Relevancia do Dúo dinámico na década dos 50-60.

- Grandes voces dos 60-70 en España: Nino Bravo.

- Os cantautores e a canción protesta en España nos 70.

- Eurovisión: historia do festival.

UNIDADE 3

- A música instrumental en América do N / Central / do S: organoloxía, agrupacións.

- A música vocal en América do N / Central / do S: tipos vocais, agrupacións, repertorio.

- As danzas en América do N / Central / do S: agrupacións, funcións, exemplos.

UNIDADE 4

-  Xéneros vocais nacionais: a música chamada culta no s XIX. Zarzuela. Xénero chico.

- O musical en España: xénero de masas no s. XX. Características, exemplos.

- O teatro musical en Galicia: a zarzuela desde o s. XIX. Características e exemplos.

UNIDADE 5

- Historia do cinema español (I): das orixes ós anos 50.

- Historia do cinema español (II): anos 60 e 70.

- Historia do cinema español (III): anos 80.

- Historia do cinema español (IV): anos 90.

- O cinema nacional de autor. Características, exemplos.

- O cinema de Almodóvar. Características, exemplos.

- O cinema de Amenábar. Características, exemplos.

- O cinema nacional comercial: características.

- O cinema político: os documentais.

- O cinema histórico: as sagas, a Guerra civil española, etc.

- O cinema cómico nacional: Torrente, El milagro de P Tinto, Airbag…

- As series de crítica social: Siete vidas, Aida, Aquí no hay quien viva…

Atención educativa: Hora de lectura como Alternativa a la religión

Atención educativa: Hora de lectura como Alternativa a la religión

Este será el trayecto que haré con mis alumnos de 3º y 4º ESO, leyendo artículos relacionados con temas de actualidad, que están relaiconados a su vez con la serie ONE PIECE, para que vean cómo una serie de dibujos animados puede tocar de un modo encubierto y con un formato ficcional, temas de gran interés:

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2013-14

 

ATENCIÓN EDUCATIVA 3º / 4º ESO

Hora de lectura

 

SAGAS / TEMAS DE ACTUALIDAD

 

A) La discriminación de minorías étnicas (tritones/gitanos)

- Arlong y Nami (caps. 31-44)

 

B) La familia uniparental

- Bellemere y sus hijas adoptadas (caps. 35-36)

 

C) Animales en peligro de extinción (dragones/ballenas…)

- Apis y el dragón milenario (caps. 55-60)

 

D) Abandonar mascotas (Laboon/ perros)

- Laboon (caps. 62-63) y Brook (caps. 379-381)

 

E) Enfrentamientos bélicos “heredados” (gigantes/naciones)

- Los gigantes Dorry y Broggy (caps. 71-77)

 

F) Medicina para todos o medicina para los ricos

- Nami y el país de Chopper (caps. 78-91)

 

G) El problema del agua en los desiertos

- Arabasta, conflicto entre el rey y los rebeldes (caps. 93-126)

 

H) El problema de Dios: ¿existe?

- Skypea (caps. 154-195)

 

I) La inmigración ilegal

- La puerta del Paraíso y las leyes que prohíben todo (caps. 153-157)

 

J) La tecnología que cambia el mundo y a las personas

- Los diales de Skypea (caps. 157-158)

 

K) El juego, las apuestas

- El pirata Fox y el Davy back (caps. 208-219)

 

L) La memoria y su pérdida

- El ladrón de memorias (caps. 220-224)

 

M) El poder de la información y los intereses creados para desinformar

- El pueblo de Ohara y el siglo perdido (caps. 275-279)

 

N) La despedida del barco (la eutanasia)

- Merry (cap. 312)

 

O) La medicina sin escrúpulos

- El doctor llamado genio, Hogback (caps. 340-343)

 

P) La tiranía, las desigualdades sociales llevadas al extremo

- Los Tenryübito (cap. 391)

 

Q) El comercio de esclavos, las pujas

- La sirena en venta (caps. 393-400) y las gorgonas (cap. 415)

 

R) Sociedades femeninas (amazonas)

- Amazon Lily (caps. 408-414)

 

R) Las cárceles que son infiernos

- Impel down (caps. 422-425, 430-437)

 

S) La pena capital

- Ace será ejecutado (cap. 416) y el opening de la serie

 

T) La transexualidad, el travestismo y la identidad sexual

- El nivel 5,5 de Impel down (caps. 438-440)

Grabación de nuestra versión del musical "Los miserables"

En el vídeo que está encabezando este artículo podréis acceder al musical "Los miserables", en nuestra versión de julio.

Son diez canciones representadas en escena, y entre canción y canción se recita en romance el resumen de la acción.

Espero que disfrutéis con el talento de nuestros alumnos de 3º y 4º ESO.

Modelos de examen de "Música 3º ESO" y "Música 4º ESO", 3ª Evaluación

Modelos de examen de "Música 3º ESO" y "Música 4º ESO", 3ª Evaluación

"MÚSICA 3º ESO"

1º.- TEORÍA (5 puntos)

a) A música vocal no Romanticismo: a ópera. (1, 25 puntos)

b) A música no Nacionalismo: Rusia, Centroeuropa e países nórdicos. (1, 25 puntos)

c) A música a finais do século XIX: Impresionismo, Expresionismo e Neoclasicismo. (1, 25 puntos)

d) Define: música estocástica, serie dodecafónica invertida, música concreta, música textural, serialismo integral. (1, 25 puntos)

2º.- PRÁCTICA (5 puntos)

a) Compón un BLUES tendo en conta a súa estrutura. (1 punto)

b) Analiza estrutural e timbricamente esta audición. (1 punto)

c) Analiza a letra desta canción: (2 puntos)

Para mí él siempre va conmigo, hago ver que andamos hasta el alba
No existe y siento que me abraza, a veces voy perdida, yo le llamo y él me encuentra
Al llover las calles son de plata y la luz es niebla sobre el río

Por la noche los sauces son estrellas y solo estamos él y yo perdidos para siempre

d) Fai unha serie dodecafónica e a súa retrogradación. (1 punto)

"MÚSICA 4º ESO"

1º.- TEORÍA (5 puntos)

a) La música y la publicidad: elementos y funciones. (1, 25 puntos)

b) La música y los videojuegos: funciones. (1, 25 puntos)

c) La música popular urbana en los 70. (1, 5 puntos)

d) Define: GLAM ROCK, GROOVE, GRUNGE, ROCKABILLY. (1 punto)

2º.- PRÁCTICA (5 puntos)

a) Compón un BLUES teniendo en cuenta su estructura. (1 punto)

b) Analiza estructural y tímbricamente esta audición. (1 punto)

c) Analiza la letra de esta canción: (2 puntos)

Para mí él siempre va conmigo, hago ver que andamos hasta el alba
No existe y siento que me abraza, a veces voy perdida, yo le llamo y él me encuentra
Al llover las calles son de plata y la luz es niebla sobre el río

Por la noche los sauces son estrellas y solo estamos él y yo perdidos para siempre

Ya lo sé, qué fácil es soñar, hablo solo para mí, no para él
Aun así, no dejo de pensar que tal vez en algún lugar…
Le quiero y cuando rompe el día, él se va y el río es solo un río
Sin noches no hay luces en mi vida, se queda sin colores y yo vuelvo a estar perdida

Le quiero y sin embargo entiendo que por él mi vida es un engaño

No existo y él sigue con su vida, feliz en ese mundo que jamás conoceré

Le quiero, le quiero, pero eso es solo para mí

d) Inventa una escena cinematográfica en la que la música sea diegética, integrada, divergente y de primer plano. (1 punto)

Libertad de expresión /vs/ Sensibilidades frágiles

Libertad de expresión /vs/ Sensibilidades frágiles

Vivimos en un mundo en el que se nos piden cosas contradictorias: poruna parte, se nos invita a que reflexionemos, se pide de nosotros que desarrollemos un sentido crítico que nos permita dudar, no dar nada por supuesto, pensar en definitiva. Por otra parte, se nos pide que respetemos la sensibilidad de aquellos que podrían sentirse heridos ante unas opiniones heterodoxas. ¿En qué quedamos?

Aquello de "mi libertad termina donde empieza la de los demás" es una patraña que sirve de pasto de cultivo para aquellos que se esfuerzan en ocultar la disidencia, silenciar al niño que reconoce en voz alta que el traje nuevo del emperador no existe, y que está paseándose en bolas delante de sus súbditos.

Porque eso es lo que este sistema espera de nosotros en última instancia: que obedezcamos, que sigamos el manual de instrucciones y que nada se salga de su casilla.

Llegados a este punto de la reflexión yo me pregunto: ¿puede pedirse el "silencio" como muestra de respeto ante una religión que ha servido de coartada para denigrar al ser humano, esclavizándolo, haciéndole sentirse culpable de tener corazón y entrañas y vísceras y pulsiones, mermando su capacidad crítica, aspirando a convertirlo en borrego dócil, prometiéndole una vida dichosa tras la muerte? ¿Realmente es legítimo pedir a alguien que se calle para no herir la sensibilidad de quien dicta normas de vida desde el cadalso de la cristiandad, poniéndonos la soga al nacer (con el bautismo y el pecado original), y renovando periódicamente la permanencia en ese contrato desigual (con la comunión, la confirmación y demás festejos)?

¿Cómo es posible que se le pida a alguien que no publique un artículo de opinión porque puede ofender a alguien, cuando el contenido de ese artículo de opinión es una retahíla de datos verificables que desmienten la imagen perfecta que se ha creado entorno a la figura de, en este caso, Santa Teresa de Calcuta?

Cliqueando aquí accederéis al magnífico blog que Carlos Araújo Álvarez tiene, y cliqueando aquí podréis leer el artículo del que os hablo. Aunque es un alumno de 4 de ESO con 15 años, leyendo sus reflexiones y su elaborada conexión de datos podréis daros cuenta de que no se trata de un adolescente al uso: sarcástico, crítico pero educado, mordaz hasta el extremo pero siempre elegante, os llevará de la mano por una galería de hechos que dejan muy en entredicho a la conocidísima beata.

No quiero dejar de agradecerle su talento, su generosidad al compartir sus opiniones con los demás y le animo a que siga siendo luchador, crítico y todo menos dócil.

La obediencia a ciegas es un invento bárbaro para que los que menos tienen que aportar en la vida controlen a quienes se salen de los moldes.

El respeto debe ser bilateral, nunca unidireccional: yo debo respetar a la Iglesia, y de hecho lo hago, pero eso NO implica que deba callarme si quiero opinar algo que pueda perjudicarla, siempre y cuando mi crítica se haga desde la educación y el respeto que toda institución merece (tenga el listado de crímenes, robos y apropiaciones indebidas que tenga, curiosamente).

EVALUAR, PUNTUAR, HACER MEDIAS, CALIBRAR LOS CONOCIMIENTOS ADQUIRIDOS...

EVALUAR, PUNTUAR, HACER MEDIAS, CALIBRAR LOS CONOCIMIENTOS ADQUIRIDOS...

Estas son algunas de las ideas que caen como cantos rodados en las mentes de muchos profesores por estas fechas.
Es realmente complicado reducir a diez números la totalidad de realidades académicas que nos encontramos en clase cada evaluación. Debería haber casi tantas notas diferentes como alumnos, pues un 6 puede proceder de un 7 desinflado con sanciones o de un 5 catapultado con ayudas bien aprovechadas...
Pero un 6 siempre es un 6.
Ese es el problema, el conflicto.
Los profesores fuimos alumnos no hace mucho, y uno de los errores más frecuentes es aplicar los criterios de evaluación que utilizaban con nosotros nuestros profesores. Aquello de "cuando tenía su edad sabía mucho más de literatura que mis alumnos, si es que no les exigimos nada"... eso no creo que sea del todo válido, ya que nuestros alumnos tienen muchos más frentes abiertos que nosotros con su edad: más asignaturas, más diversificación de saberes y muchas más destrezas prácticas que nosotros, ya que en aquel entonces casi todo se reducía a la todopoderosa memorización.
Hoy nuestros alumnos saben más de tecnología, de música, de plástica, pero a cambio saben menos de lengua, matemáticas o geografía.
Nosotros teníamos un máximo de diez asignaturas, ellos un mínimo de trece.
No podemos echar la vista atrás continuamente, refugiándonos en la madriguera de los recuerdos náufragos.
Nuestros alumnos reciben cada día muchas notas, muchas valoraciones, se les mide y pesa y juzga y categoriza. Ahora, con la inminente ley Wert, se les segregará por niveles socioeconómicos.
Cuando te enfrentas a la tan tediosa e ingrata tarea de la evaluación, se abren muchas preguntas:
¿acaso podrán aprobar con mi sistema de evaluación alumnos que no tengan ni idea de un campo temático completo? ¿podrán suspender la selectividad a pesar de obtener una nota muy diferente en el boletín? ¿debo valorar más el trabajo personal en clase y casa o centrarme en los exámenes? ¿debo tener en cuenta los condicionantes personales, familiares, económicos de mis alumnos o solo debo ceñirme a las pruebas? 
Si un alumno ya sabe mucho de mi asignatura al principio del curso, ¿debo exigirle más para favorecer que su aprendizaje sea más enriquecedor o debo pedirle exactamente lo mismo que a los demás, arriesgándome a que no aprenda nada nuevo conmigo?
Evaluar debe ser un ejercicio de reflexión posterior al ejercicio de corrección de las pruebas, de tal modo que exista un margen de ajuste entre el primer momento y el segundo.
Si me ciño al examen y me limito a sumar y dividir, entonces ¿para qué nos reunimos en las reuniones de evaluación?
Debo partir de una información lo más objetiva posible para poder examinar cada caso, y una vez que valore la situación del alumno, su evolución en este curso, su trabajo diario, su interés, su rendimiento, etc, entonces reajustar la nota de acuerdo con un código ético lo más estable posible.
Ser "estricto" no es lo mismo que ser "justo".
La justicia consiste en dar a cada uno lo que merece, de acuerdo con un código deontológico, no en dar a todos lo mismo.
Porque no todos trabajan lo mismo, ni se esfuerzan lo mismo.
El profesor estricto, aquel que se limita a copiar la nota obtenida en el examen y volver a copiarla en las actas, sin pararse a pensar en cada caso concreto, cobra injustamente una nómina dejándose en el tintero el proceso más complejo del oficio del enseñante: estricto y estrecho son palabras que tienen la misma raíz, y no es casual. 
Lo estricto no deja margen de calibrado, no deja lugar para las excepciones, no permite ajustarse a la diversidad que realmente hay en un aula.
Otra cosa diferente es ser firme, ecuánime.
Luego acaban dándose situaciones de lo más complejo: pongas la nota mínima que pongas siempre aparecerán muchos alumnos limítrofes, de esos que se quedan justo por debajo del límite, y dan lugar a un debate sobre lo acertado o no de su elección.
Cuando un alumno aprueba todas menos una en un curso que cierra una etapa (4º ESO, 2º bachillerato) corremos el riesgo de no evaluarlo con justicia si nos empeñamos en compararlo con aquellos que suspenden más de una con la misma nota.
La reunión de la junta evaluadora tiene como objetivo crear un espacio de reflexión, de contraste, de comparación, en el que cada profesor da su visión de cada alumno, intentando ser lo más justos posibles.
Poner una nota es fácil, justificarla es otra historia.
Y para eso hay que buscar un sistema flexible pero estable, con margen de ajuste y con parámetros lo más claros posibles. No podemos pedir que diez números sean el fiel reflejo del esfuerzo de tantos y tantos alumnos diferentes.

Escenografía de nuestra versión poética del musical

Escenografía de nuestra versión poética del musical

NÚMERO 1: "OTRO DÍA SE VA"

- En escena hay: tres mesas alargadas con operarias trabajando mientras cantan, el capataz husmeando entre ellas, Fantine y dos trabajadoras que se meten con ella y el alcalde Magdalena que irrumpe en una pelea entre dos. El resto del coro se queda al fondo de la escena y tan sólo interviene en el primer tutti (tres primeras estrofas) desapareciendo después.

- Objetos: tres mesas alargadas (ya las tenemos, falta hacerles un mantel adecuado), abalorios (pulseras, colgantes, etc) que hacen las operarias, una carta (que tiene Fantine mal escondida y acaban robándole).

- Indumentaria: operarias (con pañuelo blanco recogiendo el pelo, camisa blanca, falda y mandil), capataz (vestido elegante), alcalde (muy elegante, con sombrero alargado y bastón).

NÚMERO 2: "SOÑÉ UNA VIDA"

- En escena hay: un grupo de prostitutas y la recién llegada Fantine, cantando amargamente su infortunio.

- Objetos: no hace falta ningún objeto, todo el interés está en la letra que cantan.

- Indumentaria: variada (unas pueden ir con harapos y sucias, otras pueden ir de cabaretera venida a menos, una debe ir como Fantine recién salida de la fábrica, con la ropa sucia y sin pelo ni dientes - para esto debe pintar de negro dos dientes de delante).

NÚMERO 3: "CASTLE ON A CLOUD"

- En escena hay: Cossette de niña, yendo a por agua al pozo, y encontrándose con sus fantasmas mientras piensa en su fantasioso castillo en las nubes.

- Objetos: un pozo (que ya tenemos), una escoba y un cubo (que lleva Cossette), un fondo en el que se vea un castillo sobre una nube, y una misteriosa mujer de blanco que mece entre sus brazos a una niña, rodeada de juguetes. También hay unos fantasmas cubiertos con sábanas y portando velas encendidas.

- Indumentaria: Cossette (harapienta, con un pañuelo sucio en la cabeza y descalza), los fantasmas (cubiertos con unas sábanas y llevando unas velas), la extraña mujer (vestida de blanco, arrullando a un bebé, en una sala llena de juguetes, al fondo del escenario).

NÚMERO 4: "AMO DEL MESÓN"

- En escena hay: un mesonero que disfruta rodeado de sus rufianes y prostitutas, en un local cochambroso donde despluma a todos. Entran dos clientes y eso permite ver sus tretas sociales. Su mujer, realmente, está harta de él.

- Objetos: tres mesas (las tenemos), banquetas y sillas (tenemos), varias barajas francesas de naipes (tréboles...), juegos de dados, jarras de cerveza y copas, algún animal (un perro o algo así), un maletín pesado que trae el segundo cliente (que está ciego, y que deberá llevar gafas de sol y bastón, además de sombrero y gabardina), una jaula con un peluche de loro dentro (es el animal que trae el ciego, que le robará el mesonero y que finalmente acuchillará madamme Thernardier.

- Indumentaria: además de lo dicho antes, el mesonero debe aparentar sucio y desaliñado, la Thernardier debe ser corpulenta y hombruna (una gran falda, una peluca enorme y deslabazada, un mandil grande y sucio...), las prostitutas de este local deben parecer cabareteras (con boas de pelusa, falda y polisón, etc). Todos los clientes son hombres y van sucios y de cualquier manera.

NÚMERO 5: "ESTRELLAS"

- En escena: Javert contempla un cielo estrellado que le permite reflexionar sobre su deber para con el mundo y la justicia.

- Objetos: un fondo con estrellas, o unas luces que hagan de estrellas en el momento que Javert se dirija a ellas. Como va a haber dos personas encarnando a Javert, habrá un obstáculo en medio que permita que se cambien: podemos hacer una columna muy gruesa, o una farola, o algo así.

- Indumentaria: Javert va muy elegante, con gabardina cerrada hasta arriba y barba y patillas de la época. Puede llevar un arma o no.

NÚMERO 6: "ON MY OWN"

- En escena: Eponine se queda sola en la calle, rodeada de espejos y dialogando consigo misma sobre su situación amorosa.

- Objetos e indumentaria: varios marcos enormes de cartón aparentando ser espejos. A ambos lados de cada uno, dos chicas vestidas igual (se supone que son una sola reflejada). Son todas Eponín, y van harapientas, con falda, mandil y camisa sucia. Pelo largo negro suelto.

NÚMERO 7: "BRINDO POR"

- En escena: una enorme barricada divide en dos el escenario, atravesándolo en diagonal. A un lado, cerca del espectador, un grupo de jóvenes luchadores sentados, bebiendo, brindando por todo lo que pueden dejar atrás si sale todo mal. Van armados como hombres pero en el fondo aún son adolescentes. Al otro lado de la barricada, después de empezada la canción y entre luces que sugieren una ensoñación (pueden usar velas o similares), aparecen las chicas en quienes piensan, portando rosas, y cantando tras ellos.

- Objetos: una enorme barricada (estamos haciéndola con los cartones que nos traéis tan amablemente, y sobre ella irá la tela de Víctor), botellas de vino, armas (escopetas), velas y rosas (para las apariciones).

- Indumentaria: los chicos van con camisa blanca, pantalón vaquero oscuro, una insignia que los vincula a su revolución y que cuelga en su pecho como una placa, botas o zapatos negros. Las chicas van muy guapas, con faldas, camisas y sombreros. Pueden llevar algún pequeño paraguas de estos que se llevaban en la época. Deben destacarse entre todos los personajes siguientes: Marius y Enjolras (debe ser rubio).

NÚMERO 8: "SÁLVALO"

- En escena: los mismos de la barricada de antes, pero dormidos, y Valjean cantándole a Dios, al lado de un Marius dormido. Marius debe estar abrazado a una carta de Cossette, como soñando con ella. Valjean canta mirando sucesivamente al joven y al cielo, como pidiendo algo por él. Al final de la canción se pone de cuclillas, enfrente a él, y pone sus manos sobre su frente (sin tocarlo).

- Objetos: los anteriores, pero sin movimiento, y una carta que Marius abraza en sueños.

- Indumentaria: Valjean va vestido como un soldado del ejército francés de la época (1830). Los demás van como antes.

NÚMERO 9: "SILLAS Y MESAS VACÍAS"

- En escena: Marius entra en el ABC, cafetería donde se reunía antes con sus amigos revolucionarios, y la encuentra vacía. Todos han muerto. En mitad de su lamento se le aparecen sus sombras.

- Objetos: tres mesas (ya las tenemos), sillas, varias copas vacías, trozos de pan y restos. Todo está desordenado, caído y muerto. Luego aparecen los jóvenes de la barricada, pero con las caras pintadas de blanco y portando una vela cada uno. Vuelven desarmados.

- Indumentaria: Marius vuelve bien vestido y cojeando, con un bastón, ropa elegante y la mirada triste.

NÚMERO 10: "LA CANCIÓN DEL PUEBLO"

- En escena: aparecen unos pocos personajes anónimos muertos, con la cara pintada de blanco y portando velas, cantando al ritmo de un tambor el himno de esta lucha desigual. Poco a poco se van añadiendo más y más espectros. Al final de la canción, desde el escenario pero rodeando al público, todos los personajes del musical vuelven, muertos, su atención al espectador, cantando y portando las banderas de los derrotados.

- Objetos: uno o varios tambores, un par de banderas medianas, una bandera grande (las banderas aparecen en las últimas tres estrofas, gradualmente).

LOS MISERABLES, VERSIÓN POÉTICA DEL MUSICAL EN TRES ACTOS / ROMANCES

LOS MISERABLES, VERSIÓN POÉTICA DEL MUSICAL EN TRES ACTOS / ROMANCES

MUSICAL “LOS MISERABLES”, ROMANCE EN TRES ACTOS

 

ACTO Nº 1 - ROMANCE DE FANTINE Y COSSETTE

 

1º.- PRÓLOGO

 

Cuenta cierta bella historia

hecha con humano empeño

que no ha´ mucho hubo problemas

duros, fieros, ¡un infierno!

donde ciertos pobres hombres

con temor a crueles cercos

habitaron con crudeza

el peor de los desiertos:

no aquel en el que respiran

la sequía, hombres muertos,

o las yermas tierras secas,

ni los ecos de mil rezos

que resbalan entre lloros,

que arden como intentos huecos;

sin dudarlo, no olvidéis,

el peor de todos ellos,

aquel en el que no crecen

la esperanza, ni los sueños,

aquel en el que aún al vivo

se le trata peor que al muerto,

aquel en el que no pesan

ni la dignidad del cuerdo

ni la humanidad del loco,

ni el futuro del que es preso,

ni el presente del que es libre,

aquí sólo importa el "ego",

apellidos son honores,

es la sangre el mayor mérito,

no confía en sus semejantes

ni el infame ni el que es lego,

el poder sobre las almas

siempre lo ha tenido el clero,

no necesitan palabras,

todo lo demás: solo hechos.

 

Un obispo, muy buen hombre,

que era de un humor sincero,

hombre docto de la Iglesia, 

no ambicionaba dinero

ayudó no hace mucho

a aquel pobre hombre preso,

Jean Valjean, que estuvo tantos

años encerrado, reo

que por dar pan a los suyos

marchitaron veinte inviernos

entre rejas, trabajando

sin descanso, sin asueto,

al que le llegó el descanso,

que él creyó llegado a tiempo,

libertad condicional,

otro modo de tormento

con el que castigar pobres,

con el que atar a hombres buenos,

distinguiendo sin lo humano

lo divino y lo terreno.

 

Jean Valjean durmió en la casa

de este obispo tan sereno,

le robó toda la plata

que pudo cogerle, en sueños,

mas las sombras lo acechaban:

el pobre no llegó lejos,

tras sus pasos caminaban,

y los guardas lo cogieron

devolviendo su tesoro

al obispo que, mintiendo,

protegió al fugitivo

regalándole, risueño,

una nueva vida, libre,

una fe, un nuevo invento,

la esperanza de vivir

sin vengarse de aquellos

que robaron juventud

al que no tenía alimento,

que apartaron de la luz

al que sólo ansiaba el eco

de las voces que acompañan

en sus sueños al remero

que no necesita velas

para ver cumplir sus sueños.

Este obispo selló un trato

con Valjean, aventurero,

olvidando lo robado,

perdonando aquellos hechos,

escuchando la promesa

de que fuese un hombre nuevo.

 

Muerto el preso, queda el fénix,

renaciendo de sus restos,

abre sus alas y crece,

Jean Valjean cumple su reto.

Pasan años, no aparece,

policías al acecho,

buscan por todas las calles

dónde se metió este preso

que hace tanto rompió un pacto

con la ley y el mundo cuerdo.

Mientras tanto, en otra parte,

aparece un hombre bueno,

el alcalde Magdalena,

con su fábrica y su tiempo,

trae riqueza, trae trabajo, 

es amigo del silencio,

lo protege su gran fama,

en un mundo pendenciero.

Las mujeres que fabrican

los abalorios de negro

que vende desde su empresa

deben ser de ver honesto,

deben tener vidas sanas,

trabajando con esfuerzo,

no perderse entre los vicios

mereciendo su respeto.

 

Entre todas se destaca

la belleza del silencio

que rodea a Fantín,

mujercita de buen cuerpo,

a quien todas hoy envidian

por ser, entre grajos, ciervo,

por tener dos ojos firmes

y un mirar de cisne esbelto,

vuelve loco al capataz

mientras cela a todo el resto,

gallinitas envidiosas

que quieren ver muerto al ciervo.

Veamos cómo empieza el día,

veamos cómo empieza esto:

 

 

2º.- OTRO DÍA SE VA

 

Tras perder así su empleo

la pobre Fantín no sabe

cómo resolver el pago

que le piden, ¡miserables!,

mesoneros Thernardier,

personajes execrables,

que le mienten inventando

mil excusas por saquearle,

desde hace más de seis años

siempre con el mismo baile,

siempre enferma, o mala, o coja,

siempre padeciendo males,

¡poco sabe aquí Fantín

qué buen partido le sale

cuidar de su hija Cossette

a estos cacos indignantes!

 

No teniendo un trabajo,

la pobre se echa a la calle,

donde le piden cabellos

para tratos deleznables.

No lo duda, vende el pelo,

el dinero es lo importante,

debe reunir diez francos

pa´ pagar enfermedades,

porque así lo piden ellos,

porque así sigue adelante.

También le piden sus dientes

y le ofrecen cantidades,

ya renuncia a su belleza

nada más le es relevante.

Finalmente la ven sola

callejeando en triste baile,

con la mirada lejana,

con los sueños, reciclables,

sin su pelo, sin sus dientes,

sin su dignidad y donaire.

Terminó por dar su boca,

no a buen precio, y su carne,

vendiendo todo lo suyo

a cambio del mentir infame

de dos crueles mesoneros

más perdida que en la calle.

Tras venderse entera, triste,

canta a solas, casi en trance:

 

3º.- SOÑÉ UNA VIDA

 

Así recuerda Fantín,

estremecida entre llantos,

los dolores de su vida,

con sus duelos y quebrantos,

todo lo que le fue ajeno,

todo lo demás, quitado,

sola, enferma, entre la nieve,

de un París sordo y malvado,

sin oídos para putas,

sin abrazos para mancos,

sin los besos de un Dios justo,

con cadenas y milagros,

con condenas y castigos,

con papeles y olvidados.

Así la halla Magdalena,

sola y triste, a lento paso,

así se la lleva lejos,

a hospitales, de buen grado,

allí la cuidan y serenan,

ella sufre por su encargo:

debe ir a ver a Cossette,

traerla aquí, a sus brazos,

Magdalena le promete

ser de su voz emisario,

encontrar a Thernardier,

verla crecer a su lado,

dar la paz que quitó el hombre

a la niña de su encanto.

 

No muy lejos, Thernardier,

posaderos entre tantos,

rufianes sin caridad,

miserables, ¡dan espanto!,

maltratan sin compasión

a Cossette, ser simple y llano,

niña bella, muy sensible,

y le dan duros encargos:

debe ir a por el pozo

que se esconde entre los cantos

de la pobre, asustada,

cada noche, ¡no hay regato!

Aquí os dejo oírlo, amigos,

mejor así que en relato:

 

4º.- CASTLE ON A CLOUD

 

Como ya habéis escuchado

llora triste la criatura,

sabe que no hay paz cerca,

está sola, no la cuidan,

sueña con su madre, buena,

con juguetes, sin torturas,

llora su desdicha eterna,

presa del miedo que empuja

a seguir cada orden nueva

con la prisa del que apura

cada hecho por no ver

qué hay detrás de su figura.

Aquí llega un hombre extraño

que se deja ver a oscuras,

se aproxima, ¡es Magdalena!

Jean Valjean, un alma pura,

que obedece su promesa

y viene a por Cossette, ¡segura!,

ella va con él a "casa",

Thernardier así saludan,

con descaro y con provecho

intentan ver si lo despluman,

él paga sin dar rodeos,

se la lleva, ¡no es locura!

Fantín se murió escuchando

que vendría con premura.

Lo prometido así es deuda,

Magdalena así asegura

el futuro prometido,

su perdón y no hay más dudas.

 

 

2º ACTO - ROMANCE DE LA PERSECUCIÓN

 

5º.- AMO DEL MESÓN

 

Tan terrible es su descaro

que hasta logra ser querido,

hombre sin palabra, loco,

Thernardier, un malnacido,

aprovechado truhán,

un ladrón muy protegido,

con su esposa que lo quiere

y sus hijos, tan perdidos,

habitantes de las calles

donde roban lo vendido,

donde compran lo robado,

donde pierden lo querido.

Estos seres miserables

son quienes saquean heridos

en las guerras donde yacen

cuerpos de hombres vencidos,

como el padre de aquel joven, 

Marius Pont Mercí, querido

por Eponín, hermanastra

de Cossette en aquel sitio

hasta que llegó Valjean

y alejó ese precipicio

de la niña, ahora mujer,

a quien él prestó servicio.

 

No muy lejos, una sombra,

pisa sus huellas, en vilo,

humillando su existencia,

deshaciendo su camino:

es el inspector Javert,

brazo inquebrantable, amigo

de que se cumpla la ley,

de toda estafa enemigo,

un castigador sin lloros,

hombre firme, un felino.

Custodiaba a Jean Valjean

cuando estuvo en aquel sitio,

esa cárcel de Toulon

donde trabajó sin tino,

donde no había mañana,

y cada ayer era el destino.

Vio cómo se evaporaba

Jean Valjean, su favorito,

preso de una enorme fuerza,

forastero sin amigos.

Lo siguió hasta Magdalena,

el misterioso hombre rico

que abrió una próspera fábrica

y que, ocho años tras lo dicho,

agarró entre sus brazos

aquel carro que el destino

hizo caer sobre aquel hombre

y lo salvó sin escatimo.

Tras el caso de Fantín,

la mujer muerta en hospicio,

no se vio más al alcalde,

que se fue, siguiendo el vicio,

junto a los Thernardier,

donde se fue con sigilo.

 

6º.- ESTRELLAS

 

Es Javert un hombre recto

que promete en cada acto

no dar un paso sin tiento,

no errar, no ser esclavo.

No comprende que los hombres

cambian, y que eso no es malo,

considera que lo firme

es mejor, es más exacto.

Para él un preso nace

y muere preso, es su hado,

no hay perdón, misericordia,

ni capacidad de cambio.

Cuando sospechó del jefe,

que era Magdalena, y trajo

la verdad de su inocencia

no pudo con tal mal trago:

suplicó la dimisión,

la renuncia a todo cargo,

ante aquel a quien denuncias

fueron, de su parte, el pago.

Magdalena, generoso,

le perdona, es humano,

le pregunta cómo sabe

que no es él Valjean, el malo.

Le responde el inspector

que ayer mismo lo apresaron,

que será juzgado pronto,

que lamenta su descaro.

 

Pero entonces cae la sombra

de la culpa, del enfado,

sobre el pobre Magdalena,

que debe escoger, en tanto,

si se agarra al silencio

que lo mantendrá a salvo

o si rompe ese espejismo

dando la cara, ¡qué espanto!,

regresar a aquella cárcel,

renunciar a tanto encanto.

Las dudas azotan fuerte,

su cordura no está a salvo,

sabe que será valiente,

no aceptará ese trato.

Interrumpe en el juicio

salva al mísero del cazo,

no lo apresan, no lo creen,

marcha con el pelo blanco.

Jean Valjean o Magdalena, 

ya son sombras del pasado,

os perseguirá Javert

sin piedad, no acepta cambios.

 

No muy lejos, reunidos,

estudiantes piden cambios, 

no quieren que el rey los pise,

y Lamarc está enfermando.

Marius encabeza el grupo

junto con Enjolras, ¡bravo!

Fieros jóvenes valientes

que ahora apuestan por los carros.

Creen que el pueblo debe unirse,

rescatar al machacado,

demostrarle su valía

no quedándose sentado.

Una chica enamorada

de este joven se ha quedado,

Eponín, ese es su nombre,

hija de Thernardier... ¡oh, hado!

Con Cossette cuando era niña

recibió muchos cuidados,

Cenicienta y hermanastra

con crueldad y con encargos.

Pero Marius tiene ojos

sólo para aquel cuello largo

que Cossette cobró de aquella

que sin pelo huyó del fango.

Eponín, abandonada,

llora deseando ser algo

para Marius, joven ciego,

desconocedor del llanto

que se escurre por sus ojos,

que la sume entre los barros,

que la acecha entre las sombras

de la noche en que hace algo.

Así llora aquí la joven,

desdichada en triste canto:

 

7º.- ON MY OWN

 

La soledad la acompaña,

la persigue, la amordaza,

sus huellas se alejan solas,

sus voces van estancadas,

ella sola, sin decirlo,

poco a poco así se mata,

apretándose las tuercas,

acercándose a la balsa

que la alejará de aquí, 

donde su amigo no la ama,

donde debe ser cartera

del amor que a otra arrebata.

Se aproxima el tiempo loco

con sus cambios y patadas,

la batalla clama lejos,

Eponín ya se prepara.

 

3º ACTO - ROMANCE DE LAS BARRICADAS

 

Caen las sillas calle abajo,

ciudadanos con ideales,

quieren ayudar a aquellos

que lucharán contra males,

creando barricadas fieras

donde caigan bombas, sables,

donde el hierro parta vidas

y seamos animales,

pero donde quede clara 

la voluntad de las clases

que trabajan para nada, 

que aunque luchan tienen hambre,

que quieren que se oiga el llanto

de sus voces, ¡son capaces

de alcanzar con sus rodillas

a la nube que más se alce!

Si con ello logran algo,

si con ello se va el hambre.

Entre todos estos chicos,

Marius lucha, ¡y no en balde!,

deja huir a su amada

Cossette con su padre,

matará si hace falta

por lograr que esto cuaje,

no habrá sido todo en vano,

¡no son unos miserables!

 

Reunida la barricada,

cae la noche, duerme el sable,

tantos jóvenes aún beben

celebrando su donaire,

así cantan, así brindan.

siegan sus voces la calle: 

 

8º.- BRINDO POR

 

Pero no todos son fieles

a la causa de su enfado:

entre ellos reconocen

a un Javert bien camuflado,

que pretende confundirlos

dándoles, por liebre, gato.

 

Mensajeándose con cartas

Eponín pone en contacto

a los dos, Cossette y Marius,

y viendo que no hay engaños,

Jean Valjean ayuda al dúo

intentándolo traer sano

de la fiera barricada.

Se escabuye entre soldados

Jean Valjean, se adentra entre ellos,

los muchachos, desconfiados,

ven llegar a otro espía,

no lo creen muy de su bando,

todos ven en él malicia,

lo detienen por si acaso,

mas al fin le ven valía,

les demuestra que es escaso

el valor de tal sospecha,

y a ellos pide al rehén,

a Javert, el despiadado,

que sin temor se le enfrenta

creyéndose apuñalado,

mas lo salva y perdona

Jean Valjean, que no es malvado,

lo hace libre y se le entrega

si de ahí no va al cadalso.

 

Mientras tanto, en la batalla,

esperan todos los soldados,

desigual guerra se libra,

la noche no ha terminado,

larga espera sume en sueños

jóvenes que han aguantado.

 

Jean Valjean no cierra ojo

mientras los demás, cansados,

roncan bajo lunas rotas,

gruñen bajo sueños calmos.

Ve a Marius todo quieto,

tan tranquilo, tan humano,

sólo puede pedir paz

para asegurar su mano

a la joven por quien vive,

a su hija Cossette, ¡padrazo!

Y así reza su oración

pidiendo por él al Alto:

 

9º.- SÁLVALO

 

La batalla siega vidas, 

extermina a los muchachos,

todos caen de un modo u otro,

sin cañones no hay cuidado.

Jean Valjean escapa pronto,

rescatando al pobre Mario,

atraviesan bajo tierra

todo el alcantarillado.

Un París esconde a otro,

deja atrás tantos soldados,

se cruza con Thernardier

asaltando entre el fango,

marcha para la salida,

quiere hacer a Marius sano,

no hace caso de Javert

quien lo quiere apresado,

y dejándolo tras él

marcha con aquel en brazos.

 

Javert sufre enormemente,

de su esquema es esclavo:

no se puede estar a medias,

o eres bueno o eres malo.

Siempre odió a Jean Valjean

y ahora lo ha perdonado,

no puede vivir así,

de la caridad de un capo.

No se permite seguir

con la vida en tal estado,

necesita ya morir,

no puede aguantar el trago. 

Sube al puente, se despide,

hoy su vida ha acabado.

Cae al agua, no hay estrellas,

no hay Javert, no hay bueno o malo.

Sólo hombre que perdonan,

se equivocan, o han errado.

 

Desde este conflicto yermo

pasa un tiempo endemoniado,

Marius cura sus heridas,

su alma sufre con cruel manto.

Busca huellas de los suyos,

todos muertos, no hay quebranto

que permita dobles vueltas.

Llega al bar donde quedaban

y planeaban sus asaltos,

ABC, un referente

de valientes, no villanos.

Ve las sillas tan vacías

con las huellas de sus cantos,

llora el pobre, sin consuelo,

escuchémoslo entre tanto:

 

10º.- SILLAS Y MESAS VACÍAS

 

Una vez que pasó el tiempo,

se casaron los dos chicos,

Cosette, tan dulce y hermosa,

Marius, tan comprometido,

tan sólo quedó una cosa:

ver si el sueño se ha cumplido,

si Valjean tiene la rosa

de la paz que ha perseguido,

si el Señor quiere acogerle

con los suyos, los vencidos,

si la paz que tienen tantos

para él también ha sido.

Escuchemos a los bravos,

los guerreros convencidos,

quienes dieron ya sus vidas,

ya sus voces, ya sus bríos,

quienes aman a los suyos

como si fueran distintos,

quienes fueron miserables

y aman a quienes lo han sido.

 

11º.- LA CANCIÓN DEL PUEBLO

Calendario provisional de ensayos para el concierto del 31 de mayo

Calendario provisional de ensayos para el concierto del 31 de mayo

Ya veremos si podéis o no, y ya lo hablaremos en clase, pero en principio los ensayos que haremos fuera de horario lectivo para reforzar la actuación del viernes 31 de mayo son estos:

ENSAYO DE DANZAS DEL MUNDO Y DANZAS HISTÓRICAS:

Jueves 23: todos los grupos, de 16 a 17:30h

ENSAYOS DEL MUSICAL "LOS MISERABLES":

Primer ensayo: Miércoles 15, "Estrellas" de 16 a 16:20h

                                     "Sillas y mesas vacías" de 16:20 a 16:40h

                                     "On my own" de 16:40 a 17h

                                     "Soñé una vida para mí" de 17 a 17:20h

                                     "Castle on a cloud" de 17:20 a 17:40h

                                     "Otro día se va" de 17:40 a 18:20h

                                     "Amo del mesón" de 18:20 a 19h

                                     "Brindo por" de 19 a 19:20h

                                     "La canción del pueblo" de 19:20 a 19:40

Segundo ensayo: Jueves 23, todos los grupos, con vestuario y atrezzo preparado, con la puesta en escena terminada, de 17:30 a 19h. Haremos este ensayo en la casa de la cultura.

ENSAYOS DE LÁMINAS:

Primer ensayo Miércoles 22, alumnos de 3º ESO de 16 a 17:30h

                                       alumnos de 4º ESO de 17:30 a 19h

Segundo ensayo Martes 28, alumnos de 4º ESO de 16 a 17:30h

                                       alumnos de 3º ESO de 17:30 a 19h

GRAN ENSAYO GENERAL:

Viernes 31 de mayo (día de la actuación):

de 16 a 16:20, láminas de 3º A y 3º B

de 16:20 a 16:40, láminas de 3º C y 4º B

de 16:40 a 17h, láminas de 4º A y 4º C/D

de 17 a 17:30, musical (ensayo general)

de 17:30 a 17:45, danzas del mundo y danzas históricas (ensayo general)

¡¡¡¡Venga, mucho ánimo que va a salir genial!!!!

Y tú, ¿qué excusa vas a escoger para saltarte esta huelga?

Y tú, ¿qué excusa vas a escoger para saltarte esta huelga?

Pues sí, eso me pregunto yo este lunes lluviosillo, sin fuerza para descargar aguaceros pero con esas molestas ráfagas de llovizna tocapelotas.

La lista va aumentando a medida que se convocan nuevas huelgas y movilizaciones.

Por supuesto, quedan exentos de mi crítica todos aquellos seres (¿humanos?) mamíferos bípedos antropomorfos que consideren que NO hay motivos para manifestarse y que todo irá mucho mejor con la ley que Wert y otros van a imponer en breves.

Voy a comentar brevemente el TOP TEN de esas excusas:

1º.- No lo veo claro.Pues claro que no lo ves claro: quieres quedar bien, ir de revolucionario o de izquierdas o simplemente "persona sensible ante las injusticias" pero no estás dispuesto a perder un céntimo. Como decía el otro: "Non se pescan troitas coas pernas enxoitas", así que si quieres cambiar el mundo o simplemente evitar que lo destrocen sin cruzarte de brazos algo tendrás que hacer.

2º.- No vamos a conseguir nada.Por supuesto, nada se consigue sin esfuerzo. Probablemente todo lo que pidamos quedará en nada al final de todo, pero está claro que si somos muchos los que salimos a la calle tarde o temprano el poder tendrá que reflexionar sobre su modo de actuar. Son unos privatizadores con ideales predemocráticos que lindan con ideologías peligrosas, eso no lo ppongo en duda, pero incluso desde el PP pueden llegar a dar pasos atrás si ven que la cosa se sale de madre.

3º.- Paso de darle mi dinero al estado para que nos jodan.Mucho más es lo que te van a quitar cuando todo esto termine. Viendo el calado moral de muchos profesores, queda claro que la solidaridad NO es ni ha sido nunca un requisito para aprobar la oposición, ni un elemento puntuable en ningún baremo, ni ningún complemento remunerable en nóminas. Que si no...

4º.- Nunca se apunta casi nadie.Eso es una triste verdad: podríamos decir, más bien, que los pocos que vamos siempre a las movilizaciones acabamos haciéndonos casi íntimos de los pocos que somos. Pero eso no debe alarmarnos ni echar atrás a los indecisos. La lucha sigue, debe hacerlo, y mientras haya un par de brazos y piernas con energía para sostener pancartas y recorrer calles debemos seguir intentándolo. Nunca se debe valorar algo "al peso", y aunque la unión hace la fuerza y el éxito de convocatoria sea un aspecto fundamental a la hora de evaluar una huelga, los que resistimos debemos seguir teniendo fe (no esa fe de post-it que viste a tantas personas de gala los domingos, aunque muchos vivan como miserables toda la semana ahorrando lo indecible en cajas y matando de hambre a los suyos...; me refiero a esa fe en el ser humano, la creencia de que unidos podemos lograr cosas increíbles).

5º.- Es que yo soy parte de los "servicios mínimos" y ese día pringo.Este argumento es más difícil de invertir, pero aquí apelo a la reflexión sobre las motivaciones de la huelga. Si eres "servicio mínimo" tendrás que trabajar sí o sí ese día, pero nada ni nadie te prohíbe apuntarte en la lista, figurar como un ciudadano más apoyando la causa y reforzar con tu sacrificio económico y tu apoyo moral a todos los que vayan ese día a la huelga.

6º.- Es que yo ese día tenía organizada una actividad extraescolar.Piensa mucho en cuáles son las razones que provocaron esta huelga, piensa si realmente es necesaria tu participación, y actúa en consecuencia si te ocurre esta putada (cosa que a mí me ha pasado: tenía programada una excursión a Madrid los días 9-10 de mayo para llevar a mis alumnos a ver "El rey león", los voy a llevar de todas maneras ya que estaba todo organizado con anterioridad a la convocatoria, pero me apunté a la huelga para renunciar al dinero de ese día y apoyar con una firma más a mis compañeros en huelga).

7º.- No estoy de acuerdo con todo lo que se pide, aunque sí con la mayoría.Pues entonces mal vamos, si tiene que ser todo o nada será muy difícil llegar a un acuerdo. Cuando la mayor parte de los argumentos que motivan una movilización te convencen, lo demás son excusas para apoltronarse en el sofá y esperar que pase la jornada.

8º.- Es que la convoca Fulanito.Esto es ya casi un argumento político: una idea es buena la diga quien la diga, una movilización es necesaria la convoque quien la convoque, siempre que sus puntos argumentales te convenzan.

9º.- Es que NO la convoca Fulanito.La lealtad llevada a esos extremos roza el fanatismo, y es síntoma de todo menos de inteligencia y madurez.

10º.- No me han informado convenientemente.Haberte movido, compañero. Que aquí el que quiere se entera de todo, y si para controlar la vida y hábitos de los demás la peña tiene cobertura, wifi, bluetooth y poca vergüenza, para enterarse de una huelga convocada a nivel nacional harán falta menos esfuerzos, ¿no?


Todo esto es la piel que envuelve el cogollo, el núcleo, lo esencial de todas estas personas derrotistas que se dejan invitar, se dejan mantener, se dejan ayudar, pero siempre están en el baño a la hora de pagar, siempre están comunicando cuando las llamas y siempre están haciendo "algo" cuando tú luchas. Por ello, a continuación, las inconfesables 3 VERDADES: (no necesitan comentario)

1º.- Que otros luchen por MIS intereses. 

2º.- No pienso mover un dedo por nadie que NO sea YO MISMO.

3º.- Aunque critico la huelga como mecanismo de lucha, no pienso renunciar a ninguno de los derechos que se consigan con ella.

Respuestas de ejemplo para el examen de recuperación de Música de 3º ESO

Respuestas de ejemplo para el examen de recuperación de Música de 3º ESO

NO RESPONDÍ A TODAS, SINO A UNA SELECCIÓN QUE SIRVA DE EJEMPLO DE LO QUE SE ESPERA DE VOSOTROS:

1º.- A música na Antigüidade clásica grecolatina: escolle unha pregunta:

a) A música e os deuses gregos: Apolo e Dionisio. As musas e as artes. (1 punto)

Na cultura grecolatina o deus Apolo representa a orde, o equilibrio, a luz e o racional. Pola súa parte, Dionisio era o deus da fecundiade da terra (do viño), do caos, do visceral e apaixoado, do caótico.

De aí extráense os concepto "apolíneo" e "dionisíaco", que aplicados ós distintos períodos artísticos terían esta correlación: o apolíneo tería que ver coa Antigüidade clásica, co Renacemento (séculos XV e XVI), co Clasicismo (de 1750 a 1830) e co Neoclasicismo. Nestes períodos prevalece o ideal da simetría, da austeridade e sinxeleza das formas, da claridade e do racional.

O dionisíaco tería que ver coa Idade Media, o Barroco e o Romanticismo. Nestes períodos xa non interesan aqueles aspectos racionais e ordeados.

As nove musas eran fillas de Apolo e de Mnemosyne (a Memoria), e cada unha delas custodiaba un arte diferente:

  • Calíope (Καλλιόπη, ‘a da bela voz’); musa da elocuencia, beleza e poesía épica (canción narrativa).
  • Clío (Κλειώ, ‘a que ofrece gloria’); musa da Historia (epopea).
  • Erato (Ἐρατώ, ‘a amorosa’); musa da poesía lírica-amorosa (canción amatoria).
  • Euterpe (Ευτέρπη, ‘a moi placenteira’); musa da música, especialmente do arte de tocar a frauta.
  • Melpómene (Μελπομένη, ‘a melodiosa’); musa da traxedia.
  • Polimnia (Πολυμνία, ‘la muchos himnos’); musa dos cantos sagrados e da poesía sacra (himnos).
  • Talía (Θάλεια o Θαλία, ‘a festiva’); musa da comedia e da poesía bucólica.
  • Terpsícore (Τερψιχόρη, ‘a que deleita na danza’); musa da danza e poesía coral.
  • Urania (Ουρανία, ‘a celestial’) musa da astronomía, poesía didáctica e das ciencias exactas.

2º.- A música na Idade Media: elixe tres preguntas:

a) O canto gregoriano: características. (1 punto)

O canto gregoriano recibe este nome do Papa Gregorio o Magno, que foi quen recopilou e sistematizou o seu repertorio.

Consiste no canto chá (monódico) da Igrexa católica, xorde como un refinamento da liturxia e ten as seguintes características musicais:

- canto a capella, sen acompañamento instrumental

- coro masculino

- textura monódica

- texto en latín

- función social litúrxica, como parte integrante da celebración da misa

- escritura adiastemática (in campo aperto, é dicir, sen referencias concretas de altura)

- tipos de canto segundo as notas por sílaba (silábico: 1 nota/ 1 sílaba; pneumático: 2 ou 3 notas / 1 sílaba; melismático: máis de 3 notas / 1 sílaba)

- tipos de canto segundo as intervencións dos cantantes (directo: todos cantan todo; antifonal: alternancia entre solista e coro; responsorial: alternancia entre dous coros ou dous solistas)

- tipos de canto segundo a súa liña melódica (psalmódico: hai unha nota principal, chamada tenor ou corda de recitado, entorno a cal discorre a melodía; himnódico: repítese unha frase musical mentres cambia o texto)

- canto modal complexo con oito modos diferentes (octoechos latino)

- ritmo libre, non medido

b) Formas paralitúrxicas: tropos e secuencias. (1 punto)

Son formas que non pertencen á celebración da misa pero que son relixiosas.

Nacen coma engadidos (tropos) de texto a un melisma para facilitar a súa memorización. Despois xorden os engadidos de música a textos previos. Finalmente están os engadidos de música e texto.

A secuencia nace como un tropo do aleluia. Houbo moitas, e fixéronse moi populares, polo que no Concilio de Trento foron prohibidas (agás cinco)

d) Tipos de canción segundo o seu contido. (1 punto)

- Canción de amor: canción na que un eu poético masculino louba as perfeccións da amada dacordo co código do amor cortés (o amor é unha enfermidade, a dama debe recibir un servicio para aceptar ó galán; é un amor adúltero e segredo, cunhas normas e con catro graos na escala do namorado, desde fenhedor, precador, entendedor e drutz)

- Pastorela: canción na que os namorados son pastores nun emprazamento bucólico (locus amoenus) pero seguindo as normas do amor cortés

- Sirventés: canción de temática política

- Pranto: canción de lamento pola perda dun ser querido

- Tensó: canción na que dous trobadores se enfrontan para ver quen é mellor no seu arte

- Alborada ou alba: canción na que os namorados se despiden coa chegada da mañá

- Cantiga de amigo: canción de amor na que un eu poético feminino se lamenta cun confidente (a nai, a irmá, o mar, a natureza, Deus...) da ausencia do amado

- Cantiga de escarnio: canción de crítica suave contra unha persoa

- Cantiga de maldizer: canción de crítica feroz contra unha persoa

- Cantiga de Santa María: canción de loubanza á Virxe

3º.- A música no Renacemento: elixe unha pregunta:

a) A música instrumental no Renacemento. (1 punto)

A música instrumental neste período vive unha evolución enorme, que podemos resumir nestes catro apartados:

- formas baseadas en modelos vocais: seguindo a estrutura da chanson francesa, na que había seccións contrastantes, aparecen a canzona e o ricercare

- variacións sobre baixos de danza: utilizando baixos fixos repetidos fanse variacións, e poden ser ruggieros, romanescas, folias, chaconas, passacaglias, etc

- danzas: utilizando as danzas máis coñecidas e agrupándoas por pares (binaria-ternaria, lenta-rápida, de pasos-de saltos) obtemos o par pavana-gallarda

- formas improvisatorias: composicións instrumentais nas que se repiten deseños melódicos.

4º.- A música no Barroco: elixe dúas preguntas:

b) Novas formas instrumentais: O concerto e a fuga. (1 punto)

O concerto xorde no Barroco como unha forma instrumental na que se desenvolve o estilo concertato (aquel que fai "colaborar" e "oporse" simultaneamente a varios instrumentos).

Segundo o número de solistas hai tres tipos de concerto:

- concerto policoral: todos os intérpretes son solistas. Exemplo: o Concerto de Brandenburgo nº 3 de Bach.

- concerto grosso: hai un grupo reducido de solistas (normalmente tres ou catro) e un conxunto (tutti ou rippieno, "recheo"). Exemplo: o Concerto de Brandenburgo nº 2 de Bach.

- concerto solista: hai un único solista e o tutti. Exemplo: O inverno, de Vivaldi.

A fuga é unha forma evolucionada a partires do ricercare polifónico. Nela hai un suxeito (ou tema, chamado cabeza ou "comes") que dá lugar a un número indefinido de repeticións, imitacións e xogos contrapuntísticos. Non hai dúas fugas iguais, pero normalmente teñen varias seccións e van entrando as voces dunha nunha. É común que a fuga vaia acompañando a outra forma musical, por exemplo "Preludio e fuga", ou como segunda parte dunha obertura francesa.

c) A música vocal protestante: cantata, oratorio, paixón. (1 punto)

Trala ruptura que supuxeron as teses de Lutero apareceu o Protestantismo, e no eido musical tivo como principal repercusión o xurdimento de formas musicais adaptadas á súa liturxia.

A cantata é unha composición vocal e instrumental na que hai a alternancia entre arias e recitativos, con corais e partes instrumentais. Soe tratar temas sacros.

O oratorio é semellante á ópera, posto que hai personaxes, arias e recitativos, pero non hai representación escénica. No seu lugar hai un narrador (chamado "testo") que explica os acontecementos.

A paixón é unha cantata centrada especificamente na paixón e morte de Cristo.

Johann Sebastian Bach foi un dos máis destacados compositores destes tipos de música sacra. 

5º.- A música no Clasicismo: elixe unha pregunta:

b) A ópera seria e a súa reforma. Gluck. (1 punto)

A ópera foi un dos xéneros máis revolucionarios no eido da música culta. Conseguiu o éxito das masas ó entrar a formar parte dos espectáculos ós que se podía acceder mediante o pago dunha entrada, e nela había a posibilidade de dar as costas á cruda realidade.

O éxito dos castrati (cantantes masculinos que foran castrados antes de pubertad coa intención de manter o seu rexistro agudo intacto e combinalo coa potencia pulmonar dun home adulto, idónea para todo tipo de ornamentacións e dificultades técnicas) levou a que os seus caprichos se impuxeran ás intencións dos compositores, dando lugar á óperas pastiches (composicións nas que se sucedían arias pertencentes a óperas diferentes, coa única idea de ofrecer ó público unha sucesión de arias difíciles nas que lucir as dotes musicais do divo de turno, a pesar de que non houbera un fío argumental que xustificase a súa continuidade).

Glück, compositor de moito éxito no Clasicismo, propuxo unha reforma profunda na ópera seria, algunhas de cuxas aprotacións son as seguintes: as arias deben estar xustificadas nunha sucesió argumental crible e cun texto de calidade; os números de ballet sen xustificación argumental sobran; elimínase a antinarrativa aria da capo; a música debe servir ó texto, que é o máis importante do espectáculo teatral-musical.

6º.- A música no Romanticismo: elixe unha pregunta:

a) O nacionalismo musical: nacionalismo ruso, nacionalismo nórdico. (1 punto)

A finais do movemento romántico xorde un interese hacia todo o que define a música e identidade cultural dunha poboación concreta.

Os compositores rusos foron moi importantes neste intento de recuperación do acervo musical, incorporándoo ó estilo da música chamada culta.

Destacamos ó grupo dos cinco (Balakirev, César Cui, Borodin, Mussorgsky e Rimski-Korsakov), incansables compositores de San Petersburgo, e a compositores como Tchaikovsky (gran revolucionador do mundo do ballet cos ballets El lago de los cisnes, La bella durmiente e Cascanueces).

O nacionalismo nórdico deixa a súa pegada en países como Noruega (Eduard Grieg) ou Finlandia (Jean Sibelius). Compositores que se serven da mitoloxía nórdica, das súas paisaxes e de todo o imaxinario cultural que lles ofrecen os seus bosques.

7º.- Define cinco dos seguintes termos musicais e indica o seu período: (1 punto)

Baixo continuo: concentración do ritmo harmónico na liña melódica do baixo. Normalmente interpretábano un mínimo de dous intérpretes no período barroco: un tocaba un instrumento monódico grave (o violonchelo, o contrabaixo, o fagot, o violón...) e un instrumento polifónico (o clave).

Blues: estilo musical de orixe negra nos EEUU, na época dos inicios do jazz. Trata o tema do sufrimento, tanto por cuestión de desamor como polas inxusticias da vida. Normalmente ten unha estrutura de tres versos: un pareado (de catro compases de 4/4 cada un coa estrutura harmónica I-I-I-I, IV-IV-I-I) e un estribillo (de catro compases coa estrutura V-IV-I-I). Utiliza notas alteradas descendentemente (blue notes).

Grunge: estilo musical dos anos 90, cunha actitude derrotista ante as adversidades do mundo contemporáneo. A resposta que dá é furiosa pero ineficiente: non se pode vencer unha partida perdida desde o comezo. Voces rasgadas, estruturas moi sinxelas, pouca calidade vocal e moita crítica. O grupo máis representativo é Nirvana.

Leit motif: motivo recurrente, ou idea que se repite. Utilizouno Wagner na súa tetraloxía El anillo de los Nibelungos, e empregaba un tema musical diferente para cada personaxe, tema ou situación. Serve para dar unidade, cohesión e sentido profundo á ópera.

Ritornello: cada un dos "estribillos" que se repite nunha peza barroca na que hai unha alternancia entre unha sección repetida (pero modificada, xa que se fose exacta sería un estribillo; o ritornello normalmente volve, "ritorna", na dominante, na subdominante, no relativo menor, etc, pero non se repite idéntico)

¿Derechos o privilegios? ¿Con cuántas piezas sigue andando un coche?

¿Derechos o privilegios? ¿Con cuántas piezas sigue andando un coche?

Renunciar por imposición a tus derechos no los convierte en privilegios.
Cuando te obligan a asistir a tu trabajo con gripe so pena de perder parte de tu sueldo, efectivamente las cifras cambian: se reduce bastante el número de profesores que piden bajas por enfermedad.
Cuando te obligan a tener más alumnos por aula, las cifras hablan, porque efectivamente sigues vivo al final del curso y tus alumnos no han sido completamente obviados en aulas repletas de estudiantes. En ese caso las cifras también son susceptibles de interpretarse como reflejos de algo que, a pesar de todo, sigue funcionando.
Cuando te rebajan el salario y aún así sigues llegando a fin de mes, pueden opinar que realmente no necesitabas cobrar "tanto".
Cuando lo único que se busca en el sistema es obtener cifras que sostengan una determinada línea de pensamiento, es difícil hacer visible lo que en realidad es un fraude.
El problema es que los zafios buscacifras, esos que viven sepultados entre montañas de encuestas, tests estandarizados, pruebas externas y datos, con estadísticas y tablas, con documentos en tablas de excel y otras mierdas burro-cráticas, creerán que pueden rebatir tus argumentos humanos con sus datos.
Y en la medida en que muchos se dejan liar, enredar, cegar y enterrar en vida, aún a costa de empeorar el futuro de sus hijos y nietos, su victoria se impone poco a poco.
Porque a muchos les alegrará ver despedido al primer funcionario que da su opinión públicamente; porque muchos mearán satisfechos al ver desahuciado al primer profesor de universidad; porque a muchísimos les encantará ver morder el polvo de la derrota inimaginable a aquellos que anteayer llenaban bares, centros comerciales y salas de espectáculos en sus ratos de ocio.
Porque la envidia entre iguales es la mejor arma de destrucción masiva que tiene la derecha para deshacerse de la izquierda sin mancharse las manos.
Porque aunque el trabajo de cinco lo pueden hacer tres si se les aprieta lo suficiente, si se les rebaja lo suficiente el sueldo, si se les restringen los derechos que tenían, si se cambian los acuerdos y leyes y demás reglas de juego, cinco siguen siendo más personas trabajando, más familias viviendo, y ante todo más alumnos recibiendo una atención digna.
Por eso, a todos aquellos que aplauden y aplaudirán mucho más cuando todo este horizonte apocalíptico se convierta en presente les digo: nunca os arrepentiréis lo suficiente de haber provocado, favorecido, celbrado y extendido toda la miseria que está a punto de cubrir a los servicios públicos.
Porque cuando te obligan a renunciar a lo que es tuyo para seguir teniendo algo te están robando.
Porque incluso cuando el de al lado pueda decir que envidia tus condiciones laborales, o siquiera el hecho de tener trabajo, eso no legitima la opresión injustificada del que gobierna sobre ti.
Porque renunciar por imposición a tus derechos no los convierte en privilegios.
Nunca.

Copago en los comedores, política en el Portal educativo...

Copago en los comedores, política en el Portal educativo...

Este es un ejemplo más de cómo la Consellería de Educación manipula la opinión pública y hace propaganda sirviéndose del Portal educativo.

La noticia dice lo siguiente:

"A Consellería lamenta que a emenda á totalidade formulada no Consello Escolar teña furtado a posibilidade dun debate artigo a artigo que enriquecera a proposta do texto do decreto que someteu a este órgano consultivo "

¿Ellos se atreven a hablar de hurtos? ¿Tienen el valor de decir nada cuando fueron ellos quienes han suprimido toda posibilidad de debate a base de imponer, decretar, ordenar y legislar sin tener en cuenta la opinión de los demás?

Luego, continúa el texto:

"A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria amosou hoxe a súa vontade negociadora ao incorporar ao texto do decreto de comedores escolares varias suxestións do sindicato ANPE, da Xunta Autonómica de Directores e do Comité Intercentros. Ademais, o departamento educativo da Xunta de Galicia lamenta a negativa do resto dos sindicatos a enriquecer o decreto, tanto ao abandonar o venres pasado a mesa sectorial, como hoxe no pleno do Consello Escolar. Neste sentido é necesario recordar que este último órgano consultivo non pode nin debe ser un lugar para a confrontación política, tal e como pretenden as organizacións que só o utilizan para atacar calquera das iniciativas postas en marcha pola Consellería. O departamento de Cultura e Educación considera ademais que a emenda á totalidade formulada no Consello Escolar furtou a posibilidade dun debate artigo a artigo o que, sen dúbida, tería enriquecido a proposta do texto do decreto que someteu a este órgano consultivo"

Eso de "varias suxestións" no creo que sea muy convincente, del mismo modo que no se puede hablar de "enriquecer" un "decreto", cuando es algo impuesto desde arriba, contando con una mayoría absoluta debida únicamente a un pésimo sistema electoral, y en un momento de descontento generalizado que propicia el absentismo electoral.

Por otra parte, creo que no se puede ser más cínico: "este último órgano consultivo non pode nin debe ser un lugar para a confrontación política"... A ver, que yo me entere: o soy un completo botarate o precisamente se está utilizando como instrumento político un Portal educativo que no debería atender más que a los intereses generales de la comunidad educativa. Y lo que es peor: ¿¿llevar la contraria es lo mismo que mostrar ánimo de confrontación política?? Si aún van a tener algo de lo que quejarse, cuando son ellos los que mandan y ordenan, legislan sin ír otras voces, y pretenden que a todo se les diga que sí. No se puede enriquecer algo con lo que se está en total desacuerdo. No se puede "matizar" una ley que no es justa, que deja fuera de una cobertura tan importante a tantas personas necesitadas. Eso no es de recibo.

Pero es que aún hay más:

"A vontade negociadora da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria en todos os posibles foros de debate supón sempre a aceptación de propostas construtivas. Así, da reunión coa Xunta Autonómica de Directores incluíuse unha nova categoría de comedor escolar. Da negociación co único sindicato que se dispuxo a debater o texto a pasada semana na mesa sectorial do ensino non universitario, incorporáronse referencias á formación do profesorado e do persoal en materia de comedores; unha referencia ao deseño de menús saudables e nutricionalmente equilibrados; e a proposta do sindicato de rebaixar o prezo do menú para os profesores non colaboradores de 5,55 a 4,50 euros, que é o prezo público máximo recollido para as familias, no texto da norma. Finalmente, e como consecuencia da reunión de hoxe mesmo do Comité Intercentros incorporouse a posibilidade de que coman gratuitamente os educadores e auxiliares que presten atención aos alumnos dos centros de educación especial."

¿¿Seguimos siendo tratados como cabezas-huecas o queé?? ¿Qué "vontade negociadora" cabe esperar de quien desvía fondos públicos para la privada, de quién sustituye el sistema de comedores por el de catering, de quien privatiza sistemáticamente todo lo que le cae en las manos? No podemos esperar de las gallinas que vean con buenos ojos cómo los lobos que están a su cargo las destripan poco a poco, a pesar de que les den facilidades o maticen el sistema de exterminio. No es aceptable. Un esguince no se cura con tiritas, aunque algunos quieran hacérnoslo creer.

"Contrariamente ao carácter propio dun órgano consultivo como é o Consello Escolar, varios membros deste órgano rexeitaron o texto na súa totalidade propoñendo a súa devolución á administración. A Consellería sorpréndese do cambio de opinión dalgúns sindicatos. Así, por exemplo, na reunión de 27 de xuño de 2006, onde se debateu o proxecto de decreto de comedores escolares que agora se pretende substituír, FETE-UGT manifestou que as familias con poder adquisitivo pagaran cota, mentres que na actual situación formula a oposición a un decreto que se basea na capacidade económica dos usuarios."

¿¿"Contrariamente"?? ¿Pero si es un órgano consultivo, que es lo mismo que decir que no le van a hacer ni puto caso a no ser que respalden sus decisiones, no pueden dar su opinión? ¿Rechazar el texto totalmente también es dar la opinión o no? ¿O acaso esperabais un "me abstengo" que os deje la vía libre para pisotear y decir que contáis con el apoyo de? ¿Dónde está lo de que prohibís llevar a los niños la comida en tuppers? ¿De eso no decís nada?

"A Consellería continuará coa tramitación do decreto, someténdoo ao trámite de información pública e incorporando as achegas que sexan realistas e posibilistas. Cómpre salientar que o proxecto de decreto está aínda pendente de informes sectoriais como os da Dirección Xeral de Orzamentos e da Secretaría Xeral de Igualdade e que será sometido a un último órgano consultivo de carácter técnico xurídico, o Consello Consultivo."

Y seguimos con los putos eufemismos pepperos: "realistas" y "posibilistas", o lo que es lo mismo, ceder a vuestra presión para quedar bien. Hagáis lo que hagáis, creéis que ganáis. Craso error. Decís "realistas" pero queréis decir "restrictivas", decís "posibilistas" pero queréis decir "privatizadas" o "co-pagadas". Sois un cáncer en plena democracia, si no os paramos acabaréis con todo lo público.

Pero la traca final es lo mejor:

"Un sistema máis xusto para ampliar o número de usuarios

O novo sistema de prezos públicos para os comedores xestionados pola Consellería Cultura, Educación e Ordenación Universitaria permitirá que o 70% dos usuarios teñan o servizo gratuíto ou pagando 1 euro por menú. De feito, as familias que conten cunha renda anual per cápita igual ou inferior a 7.000 euros, gozarán da gratuidade total. Así, este sistema é máis xusto e solidario e ademais corrixe o copago instaurado polo Bipartito, que non era xusto para as familias que menos ingresos teñen. Ademais, esta medida permitirá incrementar a rede de comedores xestionados pola Consellería.

Cómpre salientar, finalmente, o importante esforzo económico realizado pola Xunta de Galicia para, en dúas lexislaturas, incrementar en máis de 18.000 o número de prazas gratuítas nos comedores escolares que xestiona, das que 11.000 serán gratuítas e en outras 2.000 só haberá que pagar un euro por menú. Desde  2007 o orzamento destinado a este servizo incrementouse de 14 a 27,8 millóns de euros."

A ver, ahora nos vienen con los datos ambiguos: el 70 por cien de los usuarios tendrán un servicio gratuíto O pagarán un euro por menú. Una de las dos opciones, pero no las dos simultáneamente. Me encantaría que se describiera con exactitud de qué porcentaje hablamos cuando hablamos de gratuidad total y de qué porcentaje cuando hablamos de pagar 1 euro por menú. Recordemos que el euro por menú supone 20 euros mensuales por niño, o lo que es lo mismo, 200 euros anuales. Eso no es gratuidad. Eso es un robo.

Y lo de buscar el tejado ajeno para lanzar pelotas fuera es tan típico del PP que ni me paro en ello. 

Necesitamos un cambio, y lo necesitamos ya. Esto apesta.

"Lo esencial es invisible a los ojos", reflexión

"Lo esencial es invisible a los ojos", reflexión

Reutilizo esta fotografía haciendo una reflexión: lo esencial es invisible a los ojos.
Del mismo modo que un espectador poco observador podría no ver la sombra que se proyecta sobre la pared en la imagen, muchas personas son incapaces de ver más allá de lo que tienen delante.
Algunos son profesores incapaces de reconocer en sus desastrosos alumnos algo más que una recua de ceros, otros son políticos que confunden el mal olor de la basura no recogida con el olor de la clase trabajadora a quien deben mimar si quieren tener la ciudad limpia, otros son famosillos de pacotilla que no ven más allá del precio de la ropa de las personas que los rodean (y a quienes deben su fama y su poder adquisitivo)...
A todos estos mentecatos, cegatos, topos, etc... habría que hacerles llegar este mensaje: lo que hay ante tus ojos no es más que aquello que te queda cerca, pero siempre hay algo más allá de lo evidente.
Lo esencial es invisible a los ojos, como decía El principito, o lo que es lo mismo: ni es oro lo que reluce, ni todo es exactamente como aparenta ser.
Compartir el mundo a veces nos obliga a soportar comentarios bobalicones, frases huecas heredadas pero ni siquiera pensadas, comentarios que se pretenden sarcásticos o hilarantes y que, sin embargo, en la mayor parte de los casos dicen más del que habla que de quien se está hablando.
A los famosillos les diría que se buscasen un buen apoyo para el mañana, ya que la fama dura lo que dura el eco de la moneda rodando antes de parar. Una vez que se frene, se acabó lo que se daba.
A los políticos les diría que se anduviesen con cuidadito, que la voz del pueblo tarda en hacerse oír, pero todo llega, y "a todo porquiño lle chega o seu san martiño", y que aunque hoy nos estén diezmando las arcas públicas y se estén llenando las despensas, habrá un mañana en el que tendrán mucho miedo. Todo llega.
Y por último a esos profesores que acechan con su absurdo arsenal de armas oxidadas (la regla y la vara de mimbre quedaron atrás, ahora se lleva más el machaque psicológico reiterado, las faltas de respeto sibilinas e indemostrables, la propaganda antiasignaturas y el maltrato psicológico a través del ridículo, de la comparación y del uso indiscriminado de antecedentes como propaganda pro/anti-alumnos) que se preocupen más por reivindicarse demostrando que NO son basura, y respetando a quienes deben el pan que comen cada día: sus alumnos.
Sin ellos no somos necesarios, no son ciudadanos de segunda, su inexperiencia se solucionará con la misma rapidez con la que se pudrirá nuestra salud, tienen toda la vida por delante, y aunque no todos vayan a ser grandes estudiantes ni vayan a obtener grandes resultados en nuestros "amados" informes PISA y su puta madre, son seres humanos que compartirán con nosotros algunos de los mejores años de sus vidas: no estropeemos lo que ya de por sí será una dura etapa vital. 
Algunas personas sólo ven el montón de basura alumbrado por unos focos. Yo prefiero quedarme mirando para la sombra prometedora que trepa por la pared. Porque lo esencial es invisible a los ojos.

Encierro en nuestro instituto en señal de protesta

Hoy, Jueves 18 de abril, NOS ENCERRAREMOS DE 17 A 20H en el IES Xesús Taboada Chivite para protestar contra este gobierno fascista que recorta donde no debe y deja intactos TANTOS PRIVILEGIOS DE LA CASTA POLÍTICA, arrasando con todos los logros de la clase obrera.
ESTÁIS INVITADÍSIMOS A COMPARTIR NUESTRA LUCHA, ¡¡OS ESPERAMOS ALLÍ!! Llevaremos instrumentos musicales para cantar, objetos con los que hacer ruido, textos relacionados con la problemática de fondo... 
EN ÉPOCA DE CRISIS DEBEMOS ESTAR MÁS UNIDOS QUE NUNCA. NO PODÉIS PERMANECER INDIFERENTES, o estáis con ellos o con nosotros.

EN EL ENCABEZAMIENTO DE ESTE ARTÍCULO OS DEJO UN POEMA DE BENEDETTI LEÍDO POR MIGUEL ÁNGEL SOLÁ QUE EXPLICA ESTA IDEA.
¡¡VIVA LA ESCUELA PÚBLICA!!

Festival de fin de curso: "Do Barroco a Broadway, pasando polo rock"

Festival de fin de curso: "Do Barroco a Broadway, pasando polo rock"

Como ya es tradición en nuestras clases de Música, este mes de mayo haremos un Festival en la Casa de la cultura de Verín. Desde aquí queremos agradecer al Concello de Verín (muy especialmente a Montesinos) y a Protección civil su colaboración y participación, sin la cual sería del todo imposible.

Será el próximo viernes 31 de mayo, y comenzará a las 18h. Calculamos que dure unas dos horas y pico, como el año pasado (cliqueando aquí accederás al concierto de 2012, y cliqueando aquí al de 2011).

El título de este año es "Do Barroco a Broadway, pasando polo rock". Mis alumnos de Música de 3º y 4º ESO interpretarán con los xilófonos, carillones y metalófonos temas de distintos estilos musicales, desde obras barrocas hasta temas de musicales tan famosos como "Los miserables" o "Mamma mía". También interpretarán temas de series de TV (como "Dragon ball"), películas de Disney (como "La bella y la bestia" o "La sirenita"), películas varias (como "Cinema paradiso") y grupos de pop y rock (Coldplay, Scorpions, etc).

Cantarán canciones de "Los miserables" e interpretarán danzas históricas (pavana, minueto) y folklóricas (de Italia, EEUU, Canadá, Israel, Escocia, Grecia, Japón e Irlanda).

Además, contaremos con solistas que cantarán y tocarán con diversos instrumentos temas conocidos.

Esperamos veros allí.

El tiempo empieza a hacer tic-tac. ¿¿Te lo vas a perder??

¡¡Comienza la cuenta atrás!!!

Descansa en paz, maestro

Descansa en paz, maestro

Nos hemos quedado huérfanos, todos, de repente.
Se ha ido un grande: Jose Luis Sampedro.
En los últimos años hemos visto morir a grandes de la categoría de Rostropovich o del talento de Bigas Luna.
Pero una pérdida como la de este hombre es imposible de recuperar.
Tardaremos muchos años en encontrar a alguien con su nivel de compromiso, con su comprensión de la realidad, con su humanidad y con su talento literario.
Creador de mundos tan fascinantes y eróticos como los que nos regaló en "La vieja sirena", creador de personajes moribundos tan llenos de vida y energía como Bruno en "La sonrisa etrusca", su mirada llena de esperanza y humanidad quedará para siempre reflejada en nuestra retina.
Él nos ha llamado a la revolución.
Él ha puesto palabras a lo que tantos empezábamos a sentir como injusto, inhumano, increíble.
Él ha sido en realidad un padrazo con todos los que aún creemos en un mundo mejor.
Sin sus palabras, sin su voz quebradiza pero vehemente, los enemigos de la democracia auténtica tienen un frente menos que derribar.
Debemos recoger su legado inestimable y armarnos de valor.
Se lo debemos.
Nos lo debemos.
Va por ti, maestro.
Descansa en paz.

Cliqueando aquí accederás a la noticia.

Cliqueando aquí accederás a un artículo que le dedicamos en nuestro Club de lectura.

Cliqueando aquí accederás a un artículo sobre "La vieja sirena".

Breve relato sobre un Don Juan nostálgico y treintañero

Breve relato sobre un Don Juan nostálgico y treintañero

BREVE RELATO SOBRE UN DON JUAN NOSTÁLGICO Y TREINTAÑERO

Ya no tengo ninguna duda: se acabó. Lo nuestro es imposible. Caput.Debo admitir que tardé en darme cuenta: al principio todo era nuevo, fresco, revitalizante; cada día que pasábamos juntos era más intenso que el anterior, todo eran descubrimientos, sorpresas: la promesa tácita de que podríamos estar hechos el uno para el otro y que tan sólo por un capricho del azar nos habíamos encontrado. Tropezado, más bien. Ocurrió aquella tarde de verano, tan extraña y a la vez tan embaucadora. Ya hacía tres meses que I. y yo lo habíamos dejado.Me sentía entre libre y desdichado, todo a un tiempo: al finiquitar aquella relación recuperé algunas de las renuncias más dolorosas que me había visto obligado a asumir para estar juntos. Eso me llenaba de vida, de energía: saberme soltero y libre, capaz de intentarlo con cualquier otra chica sin los remordimientos que arrastra la deslealtad.Pero había algo en mí que iba poniendo cada vez más pocho: quizá los domingos solitarios, siempre sarcásticamente soleados en medio de un cielo harapiento, lleno de nubes hechas girones. Quizá las noches en que regresaba sobre mis huellas a casa envuelto en la soledad del elefante que ha olvidado dónde estaba aquella vieja charca que saciaba su sed en épocas de sequía. Quizá el insultante poder del contraste amoroso: en cuanto uno se queda solo otra vez, parece que todos sus amigos empiezan a emparejarse y que las chicas dejan de ver algo aprovechable en ti. Sin embargo, cuando uno empieza una nueva relación parece que se recalificaran los terrenos y muchas mujeres empiezan a insinuársenos. No sé. La vida en solitario no se me da bien. Necesito compartir la cama, despertarme con alguien al lado, sentir otra respiración cerca. Me encantan las cenas a dúo y salir de copas hasta altas horas de la madrugada. Llevo mal llegar a casa y que no esté exactamente como yo la dejé, pero prefiero eso al eco de mis pasos en el salón, con la tele aún encendida, restos de comida en el sofá y tres o cuatro cubatas casi terminados repartidos a lo largo de la casa. La libertad que te concede la soledad no compensa el vértigo de los acantilados que se abren ante ti. Y cuando I. y yo lo dejamos, todo este remolino de ideas apresó mis sesos y comenzó a hacerme delirar. Ocurrió aquella tarde de verano, tan extraña y a la vez tan embaucadora. Nos conocimos de casualidad: me había quedado sin hielo y bajé a la gasolinera. Cuando llegué allí el empleado de siempre no salió a atenderme, así que salí del coche y entré. No había nadie a la vista. En cinco minutos noté cómo algo se movía al fondo del establecimiento: comenzaron a caer unas bolsas de Doritos y entonces la vi: tan guapa, tan misteriosa, con esos ojillos pequeños y redondos buscando auxilio alrededor, con las manos atadas a la espalda y una mordaza torpemente atada tras su cuello. Se arrastraba como un gusano a lo largo del corredor. Me acerqué a ella y la liberé. Me explicó que era su primer día como encargada de la gasolinera y que habían entrado a robar. El resto no hace falta contarlo. Cuando terminó su turno de esa tarde la fui a buscar, la invité a cenar y para mi sorpresa quedamos. Primera cita, primer polvo. Un diez. Ahí comenzó una fantástica relación, en la que descubrí que ella podría ser ELLA, la mujer de mi vida. Quizá, pensaba entonces. Poco a poco fui descubriendo que ella había estudiado Historia del arte, que procedía de una familia humilde con severas dificultades económicas pero que gracias a las becas y a sus buenas notas había salido adelante. También supe que su padre tenía problemas con el alcohol, que su madre era una beata ultracatólica que no comprendía la homosexualidad de su hermano menor y que su hermano ya había intentado suicidarse un par de veces. No tardó en contarme que ella misma había estado tonteando con las drogas de diseño y que, de vez en cuando, se metía un par de viajes para tener buenas “vistas”.Compartimos un par de experiencias químicas y debo reconocer que quizá se trate del legado más interesante que me haya proporcionado una relación. Yo también meto de vez en cuando. ¡Llámame nostálgico! Es otro modo de reencontrarme con aquellos recuerdos.Todo iba viento en popa, parecíamos la pareja más feliz del barrio, pero entonces, contra todo pronóstico, todo se vino abajo. La tuvo que cagar así de miserablemente. Nunca se lo perdonaré. Ni a ella ni a I. ni a ninguna de las anteriores. Siempre acaban jodiéndolo todo.Malditas mujeres. No puedo soportar recordar lo que me hizo: me llamó por teléfono, quedamos al mediodía, antes de comer, y justo cuando le iba a plantar un beso me suelta: “te quiero”.

Cómo se bailan una "Pavana" y una "Tarantella"

Cómo se bailan una "Pavana" y una "Tarantella"

La PAVANA es una danza histórica del Renacimiento que normalmente se agrupaba con la GALLARDA, constituyendo el PAR DE DANZAS más característico: PAVANA (danza lenta, binaria, de pasos) - GALLARDA (danza rápida, ternaria, de saltos).

La pareja se sitúa de lado, mirando ambos en la misma dirección, cogidos de una mano. El hombre a la izquierda, la mujer a la derecha; él sostiene con su mano derecha (palma arriba) la mano de ella (palma abajo); la mano que queda suelta se apoya: él apoya su mano izquierda en su espalda, ella apoya su mano derecha en la cintura.

Los pasos son dos: uno sencillo y uno doble.

Cuando se avanza hacia delante o hacia detrás, el sencillo consiste en adelantar el pie derecho, seguido del izquierdo, para juntarlos, como caminando. El doble consiste en adelantar el pie derecho, seguido y adelantado por el izquierdo, para volver a adelantar el derecho y cerrar con el izquierdo en un último avance.

Cuando se avanza lateralmente, sin dejar de mirar al frente, el sencillo consiste en desplazar hacia la derecha el pie derecho, seguido por el izquierdo, para juntarlos. El doble consiste en desplazar el pie derecho hacia la derecha, seguido por el izquierdo (que se cruza por detrás del derecho, ya fijo en el suelo, con una ligera flexión de piernas), para volver a mover el derecho hacia la derecha y el izquierdo una última vez.

La sucesión de pasos es: sencillo-sencillo-doble. Se repite todo el rato. A gusto del grupo se podrán combinar, diseñando sencillas coreografías, ya sea en círculos, con un puente de brazos, con trayectorias rectangulares o del tipo que se decida.

Al finalizar el baile se realiza una reverencia o saludo, mostrando el respeto a la pareja de baile: el hombre se gira hacia su dama adelantando el pie derecho, flexionando ligeramente la pierna izquierda y gesticulando con el brazo derecho como si se quitara el sombrero, con el brazo izquierdo apoyado en la espalda. La mujer se hira hacia su pareja, atrasando su pie izquierdo por detrás de la pierna derecha, levemente flexionada, retirando con ambas manos la falda hacia atrás.

La TARANTELLA es una danza folklórica italiana, cuyo origen se sitúa según algunos en Tarento, asociada a la práctica sanatoria de bailarla hasta expulsar con el sudor el veneno de la picadura de la tarántula.

Es ternaria, se baila con saltos, lateralmente, mirando al centro, formando dos círculos concéntricos de bailarines. Los de dentro se agarran en V levantando los brazos, con cuidado de no hacer daño con los codos a los bailarines del círculo externo. Giran hacia la izquierda durante 8 compases (frase A), al término de los cuales repiten en sentido contrario (frase A repetida). El círculo externo se agarra en V bajando los brazos y giran hacia la derecha durante 8 compases (A), cambiando de sentido al repetir.

Durante la frase B (de 8 compases, que normalmente NO se repite) los bailarines del círculo externo introducen sus cabezas entre los brazos levantados de los del círculo interno, formando un círculo mayor y girando hacia la derecha. Al final de esta frase los que estaban en el círculo interno se sueltan, bajan las cabezas y salen afuera, para intercambiar su posición con el círculo externo, que pasa al centro con los brazos en alto, sin soltarse estos últimos en ningún momento.

Se repite la danza desde el principio, con las estructura AAB.