Blogia

En el río pasan ahogados todos los espejos del pasado

Las manos dormidas, nuevo poema

Las manos dormidas, nuevo poema

 

Las manos dormidas

 

Desde hacía mucho tiempo nadie se había atrevido a llamar la atención en aquel lugar.

 

Pero no era por miedo o cobardía. Era más una cuestión de sencillez, de timidez, de no querer sobresalir por encima del perfil del grupo.

 

Era un grupo bien avenido: se habían ido reuniendo poco a poco,

con el paso de los años,

y se habían ido acostumbrando a convivir pacíficamente.

 

Al principio hubo un período de indecisión, pues no tardaron en aparecer las primeras diferencias de opinión,

pero por una u otra razón

todo se fue asentando.

Los que estaban en más desacuerdo acababan marchándose de allí,

lo cual era muy de agradecer para el bien común,

que es el menos común de los bienes,

y poco a poco fueron cerrando su amplitud de miras.

 

Casi sin darse cuenta fueron reduciendo sus libertades,

fueron coartando a todo aquel que se saliera de lo esperado,

y la libertad dejó paso a la “normalidad”,

un extraño estado de ánimo entre la indiferencia y el desencanto,

ya que nada nuevo es bien recibido, y todo lo que se vaya a hacer será minuciosamente comparado con lo que ya se ha hecho antes.

 

Esta “normalidad” proporcionaba muchísima tranquilidad a los que más tiempo llevaban en aquel lugar,

y casi sin darse cuenta (otra vez)

entre unos y otros fueron construyendo jaulas sin garrotes.

 

Eran jaulas muy especiales, porque desde fuera parecían magníficas mansiones,

lujosas casas, exclusivos clubs para gente mejor que los demás,

pero una vez dentro la salida era muy estrecha, tenía demasiadas espinas y siempre que algún valiente o loco se empeñaba en salir

terminaba consiguiéndolo, pagando un caro precio,

y con las ropas rasgadas y el alma destrozada,

sumido en un estado de confusión difícilmente soportable,

por lo que al final no tardaban en regresar,

y aunque ya estaban estigmatizados socialmente,

era preferible un hijo pródigo que un Mowgli echado a perder.

 

Poco a poco, desde su mundo de piruleta y gominolas,

veían por la televisión y en los otros medios cómo el resto del mundo funcionaba a marchas forzadas,

cómo el dolor y la miseria presidían tantos hogares al mediodía y a la cena y al salir el sol

y así cada día,

todos,

sin excepción.

 

Ellos al menos tenían el psicólogo, el fin de semana, las charlas por chat, podían escapar a sus presiones,

pero los pobrecitos miserables que protagonizaban cada día esa serie de éxito llamada “telediario”

no tenían opción.

 

Ante esas injusticias, inevitablemente, los corazones reaccionaban,

todos tenían entrañas,

todos tenían hijos, padres, familiares,

todos se habían enamorado en algún momento

(aunque muchos de ellos no lo recuerden ahora,

al menos no con su pareja oficial),

y ese hormigueo incesante que penetra en nuestro estómago

es el peor sistema de alarma: sólo lo escuchamos nosotros,

y aunque sabemos cómo lograr que se apague,

los demás no lo escuchan, no lo entienden,

y por no pararse a dar cien mil explicaciones

es mejor aguantar con la boca cerrada

y mirar para otro lado,

o escuchar música.

 

Ellos habían preparado un sistema para luchar contra la mala conciencia.

Era un sofisticado método que habían inventado ante la amargura que produce abandonar el propio bienestar para ayudar a causas imposibles.

 

Los primeros individuos: los APOLÍTICOS.

Todos pensaban en aquel lugar, no todos estaban de acuerdo con lo que veían, pero muchos se habían sabido vendar los ojos,

ya fuera con la sucia venda de la autocompasión

que nos arrastra a descuidar el sufrimiento ajeno pensando en que aún no hicimos la compra para mañana

o recordando aquel golpe del destino

en nuestro pasado lejano.

 

Los segundos individuos: los BOHEMIOS.

Los que no estaban vendados y veían, pero no soportaban el dolor de lo que manchaba sus pupilas, optaban por ponerse los cascos y disfrutar con buena música, con palabras acarameladas que se deslizasen por sus oídos y emborrachasen su corazón,

pudiendo soportar así la carga moral

evitada a toda costa.

Se producía así un violento contraste entre la realidad gris y cruel que veían y la dócil comodidad que embriagaba sus sentidos.

 

Los terceros: los INDECISOS.

Había un tercer grupo, lo suficientemente concienciado como para resistirse al bálsamo de la venda o a la anestesia de la sordera

que aceptaban estoicamente recibir toda esa información:

veían, y sufrían con esas imágenes;

escuchaban, y el escozor de los lamentos, gritos e injurias se repetía una y otra vez en su interior como un aullido en la caverna donde muere el lobo, antes de tiempo.

Su padecimiento se hacía aún mayor al tener en cuenta que toda esa furia, todo ese veneno que absorbían, no salía nunca a la superficie, ya que tenían sellada su única vía de escape:

la conversación.

Estaban mudos, no querían que otros cargaran con sus pesares,

pero no tenían el valor suficiente como para encontrar una solución por sí mismos, y así,

calladitos, explotaban unos tras otros sin haber compartido nunca su miseria.

 

De esta manera, ciegos unos, sordos otros, mudos los demás

esperaban con anhelo que llegase alguien capaz de arreglar las cosas.

 

Pero resulta curioso que todos tenían la solución en sus manos,

todos,

no sabían cómo, pero podrían haber hecho algo.

Deberían haber hecho algo.

 

Esas manos que tapaban los ojos,

privándolos de la verdad infame del exterior,

pero privándola también a ella de una ayuda imprescindible,

eran manos cómplices de la infamia.

 

Esas manos que con tanto cuidado cegaban las orejas,

hiriéndolas incluso a través de tanta presión,

percibiendo con sus ojos que las cosas no iban del todo bien,

o reordenando la frase

que las cosas iban totalmente mal,

hacían más llano el camino a la miseria.

 

Esas odiosas manos que amordazaban la boca,

convirtiendo a las personas en ollas a presión

a punto de estallar,

eran también asesinas de inocentes,

eran silenciadoras de los dramas,

eran partícipes de la tragedia.

 

 

 

Esas manos tenían la solución, porque la misma mano que aplaude el espectáculo que acaricia tu alma,

la misma mano que dibuja letras en la piel querida,

la misma mano que es palma de palmera

en el verano caribeño,

y que es visera en las calles ardientes de agosto al mediodía,

y es vaso de agua en la fuente azul y pétrea del pueblo,

esa misma mano que palmea la vida que empieza

y da una lección de alfarería modelando la arcilla,

esa mano es también un puño dormido,

esa mano que aleja al ciudadano de su derecho a protestar cuando le tapa los ojos o la boca o los oídos

es una mano traidora,

es un puño dormido entre claveles y amapolas y espaguetis y mandos de televisión,

porque el dragón que duerme en la caverna sigue siendo un dragón,

por eso las manos deben estar siempre vivas,

atentas,

y cuando una mano pasa la página de un libro puede estar preparándose para la justicia,

una justicia a la que se llega muchas veces a través de la guerra,

llamémosle guerra a la confrontación de ideas,

no necesariamente llegando a las manos,

pero siempre naciendo en ellas,

porque la mano también escribe,

la mano acaricia el alma del otro cuando la lengua que habla convence,

cuando recuerda,

cuando hace ver,

cuando se hace escuchar,

cuando habla.

 

A veces la lectura es una forma de rebeldía y de lucha sin cuartel.

Porque nada ciega o enmudece o ensordece a alguien que ha leído verdades necesarias,

Nada aleja al ser humano de la verdad cuando esta ha penetrado en su alma.

Nunca.

 

Leer es poder.

La mano que pasa la página de un buen libro

abre las ventanas de ese mundo que tanto nos necesita.

La mano muerta, dormida,

en que  tan sólo anidan sortijas

es una grieta más

que nos acerca al abismo insalvable

de la autodestrucción

 

Lee, ahora que el mundo te necesita,

lee, siempre que puedas,

mantén tus ojos abiertos,

mantén tus oídos alerta,

mantén tus palabras vivas,

dispuestas a volar,

a compartir con otros lo que hayas visto u oído.

 

Lee.

Carta a la señorita Soledad, nuevo texto

Carta a la señorita Soledad, nuevo texto

 

“A la atención de la señorita Soledad”

 

Estimada señorita Soledad

 

Sepa usted que quien la ha conocido a fondo desea reencontrarse con usted de vez en cuando, ya que quien la ha conocido a fondo ha besado sus ojos y ha sorbido sus lágrimas, tragando la sal que hace eterna su sed de afecto.

Quien la ha conocido realmente, de esa manera en que se reconoce uno mismo en el otro, comprendiendo su dolor o su espanto con la certeza con que una madre sufre al ver cómo otra madre entierra a un hijo, quien la ha conocido (digo) no teme sus abrazos, señorita Soledad, no teme su llegada fría e inesperada un día cualquiera, porque uno sabe invitarla a bailar un vals y no llorar al sonar el último compás.

Cuando uno sabe quién es usted y no se presta a engaños con la apariencia o el mal hacer de otros incautos que la saludan cruzando los dedos en el bolsillo mezquino donde se junta el puño y el pañuelo de tela con mocos de hace años, entonces uno la rodea con sus dedos y pide otra canción a su lado, porque bailar con la señorita Soledad es lo mismo que vomitarse a sí mismo, sacar afuera un doble y entender en sus ojos que la partida nunca estuvo perdida.

Cuando uno la ha invitado a cenar, ha compartido la muerte de la noche y ha asistido al aborto de un nuevo día que sólo lo será a medias, uno desea tenerla cerca otra vez, Soledad irreverente, necesaria, deseada y odiada.

Cuando uno la ha amado lo suficiente, reúne el valor para dejar de tratarla de "usted” y darle un buen tirón de orejas.

¿Que por qué? Pues porque cuando uno no te ha sabido comprender, hermosa pero cruel Soledad, uno se ha visto a sí mismo en busca de un eco que nunca llega, sofocado por perseguir un autobús perdido por muy poco y que se aleja burlonamente hasta que lo engulle el horizonte.

Cuando uno ha tonteado contigo y se ha metido un poco de todo para sentirse mejor, fuera de sí, intentando huir de su propia piel, de su nombre, de su apellido, de su profesión, de su familia... y al final ha encontrado la evidencia inexorable y terca de que eso no se puede hacer, entonces uno confunde tu naturaleza liberadora con tu contumacia.

Porque, y esto debes recordarlo siempre, tu presencia absorbe a tu huésped, Soledad, tu abrazo pérfido y maravilloso convierte en solitarios a los incautos, tu beso mágico se pirograba en la frente de quien te ha probado varias veces y ahuyenta a los gregarios, incapaces de comprender el valor de la independencia conquistada cada día, nunca dada por supuesta (pues de ese modo es cuando se pierde irremediablemente).

A veces visitas a personas que no tienen práctica en la lidia de emociones, y les haces sentir desafortunadas, incomprendidas, abandonadas a su suerte.

Es por eso, querida Soledad, que me encantaría que cambiaras tu vestido de deshollinadora de chimeneas ajenas, pedigüeña fétida que se aísla en la acera de enfrente, sicaria de la Envidia que corroe a la fea, invitada al bautizo del millonésimo hijo de la Mezquindad y el Dinero... me encantaría que cambiaras ese vestido y te pusieras el peto vaquero lleno de manchas de pintura, con los bolsillos rotos y las suelas de los zapatos desgastadas por haber jugado demasiado en el parque.

Te regalaría un pasado mejor, lleno de risas y misteriosas historias compartidas con amigos.

Querida Soledad, si pudiera, te regalaría un álbum de fotos con fiestas de cumpleaños, con sorpresas atrapadas bajo el flash que pintarrajea de rojo tus pupilas magníficas.

Si fuera capaz, estimada amiga, te abriría el pecho y me metería dentro para que nunca más volvieras a sufrir ni a hacer sufrir.

Porque cuando llegas sin avisar, cuando te acomodas en el estómago de algún joven, cuando llevas acompañando toda una vida a un anciano desahuciado por el afecto desconocido, entonces ya no eres la misma, y mientes, y engañas, y haces ver oscuro lo que de otro modo sería luminoso.

Y es que a veces, amiga mía, estás ciega y contagias tu ceguera.

Por eso, y con esto termina mi carta, me ofrezco como lazarillo tuyo, para amarte siempre, para que no ames a otros con dolor, sino con ternura, y para que nadie vuelva a sentirse solo nunca más.

Un beso con lengua y corazón y vísceras y ceniza y...

Firmado: el Tiempo

"ÚnDosTres", nuevo poema

"ÚnDosTres", nuevo poema

 

ÚnDosTres

 

Esa efímera esdrújula

asoma con vértigo,

aprieta los dientes

o grita, qué estrépito,

escucha latente

la mala noticia,

se muerde las uñas,

no gime, no grita,

tan sólo levita

guardando palabras,

saladas baladas,

un vals de almas cándidas,

trémula

agota

la espera tremenda,

efímera esdrújula,

austera lechuza,

gotita latente,

rocío perlado,

valiente unas veces,

señal de fracaso

si cae ante el fiero

que busca tu llanto,

hermana quimérica

de altas limosnas,

amiga sincera

caliente a altas horas,

murciélago hirsuto,

voraz, verdadera,

gotera que escuece,

se agita

o que tiembla,

candente,

furiosa,

falaz,

traicionera,

esquiva o prudente,

tal vez lastimera,

amarga en la cueva,

la llave del ánima,

efímera esdrújula,

sola:

una lágrima.

A21 escolar: un encuentro por la sostenibilidad algo desangelado

A21 escolar: un encuentro por la sostenibilidad algo desangelado

Ayer, finalmente, asistimos al encuentro de la Axenda 21 escolar.

Nerea expuso el maravilloso proyecto "Fucsia, talladas, estampados, boca", del club de lectura. ¡¡¡Fue alucinante!!!

Mis alumnos de 4º C - entre los que también se encuentra Nerea - lo dieron todo, sí señor, tocaron muy bien, se distribuyeron las funciones al exponer la presentación de power point sobre nuestro proyecto sobre la contaminación acústica (Dani le daba a click, Alba y Uxía leían por turnos), y el tema de Mago de Oz ("Fiesta pagana") lo bordaron.

Isabel, Javier y yo estuvimos con ellos en la que fue una jornada llena de experiencias "saludables", ecológicas y en la línea de la sostenibilidad.

Únicamente pongo dos pegas: primero, en comparación con el año anterior, fue excesivamente CUTRE en cuanto a los medios que nos proporcionó para asistir (ni nos dieron de comer - tuvimos que llevar bocatas, pero al menos así nos aseguramos de no pasar hambre como el año pasado -, ni nos enviaron un bus para cada centro, sino que había que compartirlo - con los consiguientes rodeos y retrasos en el viaje, aunque a cambio conocimos a la fantástica gente del centro A farixa, de Ourense).

Nosotros llevamos los xilófonos (doce, nada menos: cuatro bajos, tres tenores y cinco carrillones... quedaban muy bonito en el escenario pero luego molestaban en todas partes) y las mochilas con los bocatas nos dijeron que las pusiéramos en un rincón que había en el enorme recinto ferial, para tan sólo unas horas después decirles a nuestros alumnos que las quitaran de ahí que "molestaban"...

Segundo, me resultó francamente molesto ver cómo en una jornada en la que el eslógan es "O alumno é o protagonista" se reúne a todo el mundo en el auditorio para recibir (con retraso, como siempre en estos casos) con todos los honores y toda la pompa al conselleiro de educación y al de medio ambiente, para escuchar dos discursos (a mi modo de ver) cuando menos desafortunados - nomezclemos nunca política con educación -. Me horrorizó escuchar en boca de Jesús Vázquez la frase "un mundo mejor es posible", inmoralmente desvirtuada y secuestrada para sus intereses políticos (y más en estas fechas).

La organización de la jornada fue como el año pasado: todo calculado al segundo, con nueve seminarios simultáneos, dos institutos actuando en 45 minutos que nunca lo eran porque tardaban demasiado en presentarnos (eso sí, a las altas instancias nadie les midió el tiempo en sus discursos) pero al final hubo reajustes que permitieron a todo el mundo exponer lo que llevaba y compartirlo con los demás, cosa que es de agradecer.

Como dato curioso: nos perdimos en Pontevedra, al enseñar a nuestros alumnos las calles y lugares más pintorescos y significativos de la ciudad, pero nos lo pasamos en grande.

Lo mejor: los cortometrajes por móvil (me encantaron) y las experiencias científicas en la entrada (el deshielo de los polos, los colores y la luz solar... muy interesantes, muy bien explicados).

Aquí tenéis una noticia del evento.

Aquí tenéis las fotos de nuestros alumnos en Pontevedra.

"Mary Poppins, de haber sido profe, se habría olvidado siempre de ir a los claustros", nuevo relato

"Mary Poppins, de haber sido profe, se habría olvidado siempre de ir a los claustros", nuevo relato

Cuando era pequeño, vi por primera vez una película que llegaría a saberme de memoria: "Mary Poppins". La fantástica historia en la que una extraña mujer, procedente de ninguna parte (vivía en las nubes), llegaba a Londres, salvaba a una familia en crisis familiar, y con la misma velocidad con que llegó se fue.

Es un cuento bonito, con el que muchos de nosotros habremos soñado mil veces.

Una historia de generosidad, entrega, abnegación, empatía, fantásticos resultados y una conducta envidiable, no exenta (eso sí) de ciertos hábitos estrafalarios, cierta heterodoxia y una independencia difícil de mantener en nuestro mundo cuando no tienes un paraguas con el que salir volando.

Al igual que Peter Pan, esta mujer tenía muchas cosas intactas de cuando era niña; al igual que el dragón Eliot, salió de la nada y volvió a ella una vez concluída su tarea; es un ser misterioso, transparente (ya que nada nos preguntamos sobre ella y su conducta, sus preocupaciones, sus sentimientos).

Es ese socorrista anónimo que salva a un bañista y desaparece tras la reanimación, dispuesto a salvar más vidas.

Si Mary Poppins existiera, y hubiera tenido la feliz idea de dedicarse a la enseñanza, estoy seguro de varias cosas: nunca habría aprobado la oposición, nunca habría realizado una programación didáctica, tendría abiertos un par de expedientes disciplinarios, sería el enemigo público número uno de todas aquellas de sus compañeras que fuesen rancias y envidiosas (características demasiado frecuentes en este gremio) pero tendría el corazón de gran parte de sus alumnos en su mano.

Porque si Mary Poppins existiera, sería un elemento tan disruptivo en este sistema tan homogeneizador, tan frío, tan empresarial y, dentro de muy poco, tan privatizado, que ningún tribunal de oposición confiaría en sus métodos a la hora de garantizar el cumplimiento del 100 por 100 de una programación. ¿Qué es una programación? En la teoría, un documento resultado de un enorme trabajo de temporalización y secuenciación de contenidos, procedimientos y actividades para garantizar un aprendizaje significativo, contemplando temas transversales además de los estrictamente curriculares, y preparando al alumnado para llegar a ser individuos críticos y formados en una sociedad democrática. A la hora de la verdad, una programación puede ser desde unas fotocopias hechas a un libro de texto por cuya selección en el departamento te ofrecen un portátil, hasta un compromiso que se cierra en escasos minutos copiando y pegando, mezclando, haciendo eso que tanto nos molesta cuando un alumno te da un trabajo copiado de la red (ya sabéis: control-C, control-V).

Si Mary Poppins existiera, ningún papel habría sido capaz de recoger sus ideas, sus actitudes, su compromiso profundo y serio con los alumnos. Porque nadie duda del compromiso de una buena madre para con sus hijos, y por eso nadie le pide antes de coger al recién nacido entre brazos "apunte aquí, en letra arial 12 con doble espaciado y siguiendo este esquema, su protocolo de actuación con el bebé. Qué hará cuando se orine, cuando llore sin saber por qué, qué hará cuando s eporte mal, cómo celebrará sus cumpleaños..." ¿A que suena absurdo? Una profesora, lógicamente, no es lo mismo que una madre, pero su nivel de compromiso a la hora de reconducir a alumnos poco orientados en su día a día, su capacidad de animar a los alumnos con más necesidades afectivas, y su capacidad de entrega más allá de condicionamientos burocráticos administrativos está por encima de todo.

Si Mary Poppins existiera, alimentaría con sus palabras en boca de otros conversaciones enfermizas, circulares, de cafetería. Sería capaz de arrojar luz sobre las miserias de tantos y tantos mediocres charlatanes sin vida propia, de esos que son tan mezquinos que no habiendo paja en el ojo ajeno y sí varias vigas en el propio alzan el brazo enloquecidos buscando justicia. Ella, Mary Poppins, habría sido capaz de dar lecciones a personas mayores que ella, a profesores de esos que lo son con todas las letras (no porque haya profesores con menos letras - profes - sino porque se encargan, día tras día, de dar un par de remiendos a su valioso título, del mismo absurdo modo que algunos niños pequeños - probablemente hijos de este tipo de padres - sufren al ver cómo las letras de sus nombres se desgastan o descosen en sus mandilones en la escuela infantil).

Si Mary Poppins existiera, no le permitirían quedarse hasta el final de la película, porque pocos son capaces de ver llegar a la meta soñada a quienes juegan con otras reglas, a quienes se burlan de la tiranía de las prohibiciones arbitrarias y al despotismo del discurso unidireccional. Pocos aguantarían hasta el final, y apagarían la tele soñando en un final triste, o incluso entrarían en la película para cambiar el argumento e interponerse entre la institutriz y los niños.

Si Mary Poppins hubiese existido alguna vez, habría sido tan despistada como para recibir llamadas de atención de la Inspección educativa, habría sido sancionada con varios expedientes disciplinarios... Pero todo eso da igual, porque a pesar de que exitan niños que funcionan muy bien y logren llegar a los objetivos de cada curso, a pesar de que haya niños que están obligados a asistir y esté claro que nunca lograrán nada en el centro, en el sistema, hay también otros niños (muchos más de los que nos pensamos, señores catedráticos, doctores y demás) que sin estar en ninguna de las dos situaciones pueden avanzar mucho, pueden obtener una formación humana y personal enormemente importante, que a veces se traduce en un suspenso, pero cuya consideración no cabe en una escala de diez números.

Ese alumno con problemas familiares, ese alumno solitario a quien nadie pregunta cómo está o qué quiere ser de mayor, esa alumna acomplejada por la razón que sea, esa alumna que tiene miedo a lo que siente porque no lo comprende y nadie le dedica un tiempo para averiguarlo, son todos casos perfectos para alguien como Mary Poppins. Casos de personas con carencias afectivas, con muchas ganas de regalar todo lo que son, y que (del mismo modo que la enorme montaña silenciosa e inhóspita) tan sólo necesitan que alguien se asome y diga "hola, qué tal estás" para producir la magia de un eco ensordecedor.

Si Mary Poppins existiera, yo tendría la certeza de haberla conocido. Más de una vez.

Y es que aunque Mary Poppins no exista, sus alumnos están desperdigados por todas partes.

Nuevo texto: "Numquam est fidelis cum potente societas"

Nuevo texto: "Numquam est fidelis cum potente societas"

De este modo comenzaba una de las primeras fábulas latinas que traduje cuando estudiaba en el instituto, y se traduce por “la alianza con el poderoso nunca es fiable”.

Me permito un breve cuento para ejemplificarlo, y que cada cual piense lo que le plazca:

 

Tres exploradores (un halcón, un pura sangre y un pegaso) descubren a la vez un gran valle. El valle resulta ser una fuente inagotable de recursos naturales, con abundante hierba, matorrales tupidos, árboles frutales llenos de alimento, un ancho río cuyo caudal saciaba la sed de prácticamente todos los que allí vivían...

Cada uno de los tres viajeros traían la misión de descubrir un nuevo lugar donde asentarse sus congéneres, ya que eran malos tiempos y la escasez azotaba sus vidas.

El halcón era realmente hábil en el cielo: su mirada alcanzaba más allá que ninguna otra, sus alas amasaban el aire y lo cincelaban con sutil maestría, describiendo cabriolas sublimes en su cerúleo escenario, pero en tierra no se defendía.

El pura sangre era un terremoto: bajo sus cascos de fuego la tierra crujía y se arrepentía, liberando nubes de polvo en señal de derrota. Pero el cielo le era completamente ajeno. Suspiraba entre relincho y relincho cada vez que observaba con recelo y envidia a aquellos malditos insectos capaces de saltar por encima de volcanes y montañas.

El pegaso, por su parte, era capaz de volar como el halcón, pero ni tenía su buena vista ni su velocidad. También era capaz de galopar, pero el pura sangre lo aventajaba en suelo firme. Por ello, era a la vez motivo de burla y de envidia para sus compañeros de debate.

¿Quién se quedaría con el valle?

El pegaso propuso la convivencia pacífica entre las tres especies. Tanto el halcón como el pura sangre, a coro, disintieron. Tres especies eran demasiadas, no cabían en ese valle. Una de las tres debería abandonar.

Propusieron un par de carreras.

El halcón propuso una carrera de vuelo, y ganó al pegaso.

El pura sangre propuso una carrera de galope, y también ganó al pegaso.

El pobre pegaso quedó descalificado doblemente, porque no tuvo la malicia de ver el ardid que le tendieron sus contrincantes, y abandonó el lugar.

Como no halló otro valle lo suficientemente frondoso como para nutrir a sus congéneres, se dejó morir en medio del desierto, y sus compañeros de especie también desaparecieron, ya que sin su mensajero de regreso se sabían extintos.

En aquel valle tan sólo quedaron halcones y caballos de pura sangre.

Cada uno realmente bueno en su terreno, pero desconocedores de lo que se respiraba en otros ámbitos.”

Fue una pena, una auténtica lástima, que no hubieran llegado a un acuerdo, ya que de haberlo hecho hoy existirían pegasos: seres capaces de hacer más de una cosa a la vez, y aunque en ninguna de las dos sean los mejores comprenden porque conocen.

En nuestro mundo, un mundo donde se valora ser el primero en algo, ser el mejor en alguna cosa, destacar por encima de los demás, no ser uno más del montón sino el crack, preferimos la especificidad, la estrechez de miras, los saberes aislados en compartimentos estancos.

 

Cuántos pegasos se dejan morir hoy día porque no llegan adonde llegan tantos halcones y caballos amargados, incapaces de entender todo lo que un pegaso (alumno) debe afrontar hoy en día. Cuán injusto se puede llegar a ser, incluso con la mejor de las intenciones, al no ser capaz de VER, de comprender, de percibir, de valorar.

 

Si además de dejarlos morir fuera de nuestro valle - donde los libros nutren almas y mentes, donde las artes (música, plástica) nutren corazones, donde los deportes fortalecen cuerpos y enseñan lecciones de cooperación (EF) - los dejamos huir de este valle - que enseña idiomas (inglés, francés, galego, castelán), que enseña el por qué del mundo (ciencias, FeQ) -, entonces los halcones (profes de letras, soñadores, voladores, artísticos...) y caballos pura sangre (profes de ciencias, con los pies en el suelo...) no tendrán a quién enseñar a volar o a galopar, y se extinguirán sin sucesión alguna.

 

No debemos permitir que el valle se pierda la duplicidad formidable que supone el pegaso, porque el pegaso es capaz de simultanear y comprender los dos niveles (cielo y suelo) sin necesidad de atarse a ninguno, y por ello se le debe dejar un sitio en este valle.

 

La alianza con el poderoso no debe hacer concesiones, no debe traicionarse a sí misma, porque aunque el saber no ocupa lugar la ignorancia sí: llena corazones, nubla miradas, emborrachas espíritus con lagunas de vacío que se ven obligados a rellenar con lo que sea (prejuicios, barcos naufragados llenos de recuerdos dolorosos y cuentas pendientes, islas desiertas y utópicas en cuya existencia no se cree, ideas falseadas pero que nos ayudan a justificarnos...). Cuanto más sepa el halcón de la vida del pura sangre, tanto más feliz será, y más fácil le será comprenderlo. Y viceversa.

 

Nunca dejemos de ser algo pegasos. El pegaso siempre puede aprender un poco más, pero no exclusivamente porque no lo sepa todo (¿quién sabe todo?), sino porque es consciente de ese charquito de ignorancia que tiene en ambos niveles.

 

Hagamos siempre alianzas entre iguales.

A21: Preparándonos para actuar el jueves 26 en Pontevedra

IES Xesús Taboada Chivite from A21EG on Vimeo.

Del mismo modo que el año pasado, algunos de mis alumnos de música (este año los 12 alumnos de 4º ESO C) están trabajando el problema de la Contaminación acústica, y el jueves que viene interpretarán en Pontevedra el tema "Fiesta pagana", de Mago de Oz, para ejemplificar cómo música y ruido a veces están cerca, pero nunca se confunden.

Más adelante colgaré en el blog la prensentación con todas las actividades que estamos haciendo en clase.

Os dejo el vídeo de la fabulosa actuación del año pasado, en la que hablaban del proyecto "Cultivos transxénicos" del Club de lectura A árbore vermella y cantaban los dos temas sobre el Río Támega y su destrucción a manos del imparable cemento.

Valoración del Concierto das Letras galegas

Valoración del Concierto das Letras galegas

Esta entrada es simplemente un reconocimiento público al mérito con que anteayer resolvisteis la situación, todos.

Los alumnos de música que tocasteis con láminas os salisteis, veremos el vídeo en clase en cuanto lo descargue de la cámara.

Los alumnos que tocasteis en solitario o en pequeño grupo lograsteis llenar el escenario y hacer disfrutar a la gente de una tarde musical excepcionalmente rica y variada.

Y por supuesto ese magnífico grupo, "Perversiones", que logró revolucionar al público, amotinándose ante la autoridad y su rigurosa medida del tiempo, pero de vosotros hablaré más adelante.

Yendo grupo por grupo y tema por tema:
4º D tocasteis bien el tema de Lady Gaga, "Bad romance". Era una pieza sencilla pero le dedicamos poco tiempo, y el resultado fue bastante aceptable. Algún problema de coordinación pero nada serio (digamos un 6 alto). El tema de "The lion sleeps tonight" era bastante más complicado, sobre todo por los cambios de ritmo y por las dos líneas melódicas que se simultaneaban en la segunda parte del tema. Os salió bastante bien (un 7). El tema "Wonderwall" ya no salió tan bien (un 4 tirando por lo alto), pero globalmente, teniendo en cuenta las tres piezas, fuisteis solventes, ordenados, serios. Muy bien. Si os pusiera una nota global tendríais un 6.

4º C fuisteis muy valientes, tocando tres temas muy diferentes entre sí y tocando con una actitud muy desenfadada y profesional. "Let it be" era un tema fácil, lo tocasteis bastante bien y no hubo grandes tropiezos (un 8), El mix de cine me encantó (Amelie la hicisteis muy bien, cogisteis el tempo correctamente y no corristeis demasiado; Piratas del Caribe se desajustó un poco, pero no hubo problemas; la peor de las tres fue El señor de los anillos, pero bueno, era difícil frenar la velocidad del tema anterior), sobre todo por lo difícil que resulta mezclar temas tan diferentes entre sí (un 7), "Fiesta pagana" salió genial, el público rompió a aplaudir, y creo que alucinaron con la dificultad de la parte de los bajos, que aunque se desajustase un poco en algún momento no rompió la unidad del grupo. La parte rápida de la melodía de los carrillones tuvo algún tropiezo pero salió mejor que en clase. Bravo (un 8 alto). Si os pongo una nota global creo que merecéis un 8.

4ºA/B fuisteis los que más temas interpretasteis (seis, nada menos!!) y a pesar de ello mantuvisteis el nivel de atención, de concentración, de seriedad (bueno, Brais estaba algo nervioso, y en el tema de Police tardó un poco en situarse, pero era más que comprensible dadas las circunstancias, y lo compensó SOBRADAMENTE con el regalazo que nos hizo en el concierto de su maravilloso grupo). Debemos agradecer encarecidamente a Miguel Serrulla su colaboración, todo un acto de generosidad y compromiso para con el arte y la música, ya que los dos temas de Mozart fueron un reto de coordinación, y os salisteis. La sonata estuvo bien (mil aplausos para los bajos, que tan atentamente escuchaban el pulso que yo marcaba con palmas en las escalas), las escalas salieron bastante bien (limpias, sin desajustes demasiado bruscos). Os merecéis un 9 (sobre todo, por la dificultad). El rondó Alla turca fue una joya, impecable: 10. El tema de Police salió bien, pero era más fácil, y hubo alguna cosa por ahí suelta... Creo que un 8 está bien. Nirvana fue demoledor, os ganasteis al público con esa pieza (y a mí con lo bien que la tocasteis, siempre atentos a mis indicaciones, reaccionando, tocando los matices que habíamos visto en clase...). Aunque en la repetición hubo algún lapsus (bajos...), seguís mereciendo otro sobresaliente (9 alto). "The unforgiven" estuvo bien, aunque bien es cierto que no la teníamos atada del todo y tuve que canturrear algunas notas. Pero del 8 no os baja nadie. Y vuestro tema, ese que tanto habéis tocado y que todos os sabéis de memoria, VUESTRO HIMNO, fue muy bueno, a pesar de que los nervios os fallaran en el solo. Da igual. Un 9 alto. Globalmente, merecéis un 10. Enhorabuena.

1º BACHILLERATO Tocasteis muy bien, me gustó ver cómo afrontasteis el reto de tocar en un lugar tan conocido y público en Verín como la Casa de la cultura. "Hey Jude" estuvo bien, pero era muy muy fácil, y como hubo alguna cosa creo que es un 7. "Feel" estuvo bien, aunque el acompañamiento se desmadró un poco, pero era una obra rica en matices y ritmos que reflejasteis bien. Un 8. Y el gran gran reto, "Master of puppets", fue arrollador. Mil aplausos para los bajos, que lo dieron todo y cumplieron su cometido, Pero también mil aplausos para los demás, que supisteis esperarlos cuando ralentizaban el tempo, que supisteis seguirme en las repeticiones, que fuisteis capaces de hacer arte con algo realmente complejo, la obra más difícil para láminas que nunca tocamos. Gracias también a Daniel, por afrontar ese solo con tanto temple y profesionalidad, tocando el bajo con la guitarra atravesada... Un 10, porque aunque hubo cosas, lo grande tapa todo error en esa obra. Como media creo que merecéis un 9.

A los gaiteiros, felicidades. Agradezco también a vuestros compañeros de grupo el esfuerzo de estar ensayando y preparando los temas.

A Eva, la pianista, mi enhorabuena, por tocar de memoria, en un piano en tan mal estado como es el de la Casa de la cultura. Siempre dispuesta a ofrecernos algún tema. Gracias.

A Miguel, hombre polifacético, que toca mil instrumentos y todos con igual talento y destreza, mi enhorabuena por atreverte a tocar ese Preludio de Bach casi casi de memoria, para mí fue un placer compartir escenario contigo y tocar ese "Ave María" tan expresivo de Bach-Gounod.

Y a vosotros, "Perversiones", mi más sincero agradecimiento por vuestra actuación. Fue una pena que no hubiera más tiempo para tocar, pero creo que supisteis llenar el escenario con un talento y una actitud realmente llamativos. Me encantó ver cómo Brais disfrutaba a lo grande con su música, interpretando solos de vértigo, dejándose llevar por la música que realmente significa algo para él (y para mucha gente). Me encantó ver a Hilda interpretando con total fluidez y facilidad complejos riffs y melodías en su guitarra, siempre acompañada por Brais y en sintonía con el bajista (¿Christian?), otro musicazo como la copa de un pino. Me gustó mucho ver a Diego dándolo literalmente todo ante el micro, cantando desgarradamente y con una expresividad contagiosa, en perfecta sintonía con sus compañeros de equipo. Quizá hubo algunas notas algo bajas en alguna parte ("Smells like teen spirit", en la primera estrofa y su repetición, pero después del estribillo los agudos estaban en la palma de tu mano, muy bien!!), pero me encantó escucharte. Y de Brais batería nada me queda por decir que él ya no sepa: todo un musicazo, un profesional absolutamente versátil, capaz de interactuar con solvencia con quienquiera que tenga el placer de compartir escenario con él.
Fuisteis la revolución, Montesinos no sabía qué hacer para que lqa gente se bajase de las butacas!! (desde aquí te agradezco MUCHÍSIMO tu ayuda, Montesinos, sin tu apoyo nada de esto tendría lugar). 

Me encantó veros con todo ese público entregado, pidiendo "otra", bailando, cantando las canciones con vosotros.
Creo que Verín necesita más música, y con grupos como el vuestro podemos dormir tranquilos por el futuro musical que nos espera.
Mil gracias a todos!!!!!

Divide y vencerás

Divide y vencerás

Cliqueando aquí accederéis a esta noticia aplaudida por bastantes, temida por otros muchos. Una medida que logrará dividir lo suficiente a la sociedad como para permitir actuaciones peligrosamente segregacionistas entre el alumnado, los centros, los padres, y dejar vía libre a un gobierno que destruye todo lo que toca y, como Atila el huno, deja tras sí una senda de aniquilación irrecuperable.

Me permitiré una interpretación párrafo por párrafo de la noticia, para terminar extrayendo conclusiones:

"La Xunta premiará con más dinero y recursos a los colegios que mejoren el éxito del alumnado. Seleccionará a los centros que se comprometan en su proyecto a aumentar el nivel en lectura, cálculo y escritura"

¿Quiere esto decir que aquellos (sólo aquellos) centros con más éxito del alumnado recibirán medios para mejorar? ¿En concepto de qué se concede ese premio? ¿Para que ese éxito, conseguido a partir de la nada, se pueda repetir? ¿O no será más bien que aquellos centros lo suficientemente bien dotados como para mantener un nivel de rendimiento óptimo recibirán más material y dinero para perpetuarse y acabar creando una división entre centros de primera y centros de segunda? ¿No será más bien que de este modo los centros en los que ya hay un alumnado selecto se verán recompensados, dando a los padres un listado de institutos y coles de clase A y otro de clase B ? (hablo de centros públicos en los que, con artimañas indemostrables pero públicas y notorias, se preselecciona al alumnado, rechazando a alumnos previsiblemente problemáticos - inmigrantes, gitanos, familias desestructuradas, alumnos con n.e.e., discapacitados...- con sistemas de puntuación falseados para colar a algunos "conocidos" que nos mejorarán los porcentajes en selectividad y comportamiento)

Cuando añade, tras el título inicial, que "seleccionará a los centros que se comprometan en su proyecto a aumentar el nivel en lectura, cálculo y escritura", ¿no deja entrever una idea peligrosa en malas bocas? La idea, me explico, de que quizá no todos los centros están igualmente interesados en aumentar esos niveles, tan básicos por otra parte.

¿No se está dejando caer la peligrosa idea de que NO TODOS LOS CENTROS EDUCATIVOS SON IGUAL DE BUENOS, o lo que es lo mismo, PASEN Y VEAN, ENTREN EN MI CENTRO, EL "IES X", AVALADO POR ESTA CONCESIÓN DE TAL PREMIO Y TAL OTRO, QUE A DIFERENCIA DE ESE OTRO IES, ESTÁ REALMENTE INTERESADO/COMPROMETIDO CON QUE SU HIJO APRENDA A LEER Y A SUMAR, EN SERIO, NO COMO EN OTROS LUGARES.

Esto apesta, en serio, es nauseabundo.

Con titulares como este NO me extraña que haya padres que piensen (con o sin conocimiento de causa, que para opinar ancha es Castilla y de educación aquí sabe todo el mundo) que no todos los profes buscamos lo mejor para sus hijos. NO me extraña que haya padres que trabajan en la Enseñanza pública y metan a sus hijos a estudiar en la privada, NO me extraña que haya padres que nos señalen con el dedo y pongan en duda nuestra profesionalidad o nuestra integridad basándose en titulares como este.

"La Xunta pretende premiar con más "dinero, recursos y personal" a los centros educativos que logren mejorar los resultados del alumnado. Esta iniciativa para incrementar el éxito escolar y la calidad de la enseñanza supondrá "un cambio sustancial" en el sistema educativo de Galicia si se suman una mayoría de centros, ya que los fondos públicos dejarán de repartirse como hasta ahora para distribuirse en función del rendimiento, la eficiencia y la tasa de éxito que presente cada colegio, tanto de Infantil y Primaria como de Secundaria."

Este primer párrafo no arregla nada. ¿Qué es eso de "mejorar los resultados del alumnado"? ¿Conseguir que saquen mejores medias? ¿Conseguir que aprendan más? ¿Ser capaces de transmitirles más conocimientos de más materias en menos tiempo? Creo que hasta ahora los docentes, en mayor o menor medida, siempre se se han caracterizado por esa intención; quizá suene bucólico o utópico, pero creo que la idea de formar individuos críticos, con conocimientos, con destrezas comunicativas y procedimentales claramente desarrolladas, con gusto a la hora de seleccionar qué consumen y con una concienciación en los temas transversales es ese horizonte ideal al que todos aspiramos. Está claro que aumentar el número de materias por curso, la edad máxima de obligatoriedad de los estudios secundarios, reestructurar continuamente los sistemas de estudio y no atender con los medios humanos imprescindibles a una diversidad de aula tan amplia como la que tenemos (alumnos inmigrantes, con n.e.e., con discapacidad, con superdotación intelectual, etc) es muy complicado. Plantearse premiar a quien "logre mejorar" los resultados nos lleva a un camino que se bifurca en dos direcciones muy peligrosas: la primera, que aquellos centros en los que hay poca diversidad, pocos conflictos, mucho material, padres que pagan cuotas mensuales y favores de la administración sean los que MEREZCAN ese premio, ese reparto desigual de los recursos, ¿por qué? porque mejoraron los resultados, es decir: desde un punto de vista empresarial, no humano, tratamos a los centros de enseñanza como fábricas con resultados mejores o peores, y en función de eso les damos un premio o los apuntamos en la lista de los de segunda clase. La otra opción, también peligrosa, es que los profesores con alumnos complicados y una diversidad de aula complicada de atender SUBAN LAS NOTAS, consiguiendo crear ese espejismo de "MEJORA" que tanto los va a agobiar.

También pone "incrementar la calidad de la enseñanza". ¿Esto quiere decir que sin la motivación de la zanahoria delante del caballo no se cree en la posibilidad de mejorar? Es triste, muy triste, y casi casi empieza a dar miedo. Porque de ahí también se deduce la idea de que el dinero hace la calidad. Y no es cierto. Claro está que sin medios no hay éxito, y el dinero paga los medios. Pero llenar un aula de 1º ESO de ordenadores implica un gasto económico y (DEMOSTRADO QUEDÓ CON EL PROYECTO ABALAR) no es garantía de éxito o mejora académica.

Finalmente, "los fondos públicos dejarán de repartirse como hasta ahora". Debo reconocer que no sé cómo los reparten, pero esto me hace temer lo peor: tengo un centro X que está bien situado, con alumnos poco conflictivos, me apunto en la lista de centros guays, mis nenes sacan unas notazas deslumbrantes y aún encima me premian con dinero, medios y estatus. Si por el contrario tengo un centro Y que está en una zona marginal, con alumnos problemáticos, con grandes conflictos dentro y fuera del aula, y sus notas no son comparables a las del centro X, no sólo NO me van a ayudar a mejorar mi situación, sino que se verá agravada por la mejora del centro X, que me deja sin medios y crea poco a poco, curso a curso, un abismo insalvable entre su centro y el mío. En unos años nadie querrá que sus hijos estudien aquí...

"Para seleccionar a los centros, Educación tendrá en cuenta las actividades para mejorar las competencias en escritura, lectura y cálculo, además de acciones concretas para los alumnos que necesiten refuerzos educativos, para los que tengan un expediente brillante. Puntuarán, asimismo, acciones para evitar conflictos en el aula y los logros en reducción del abandono escolar temprano."

¿Quiere esto decir que un centro en el que no haya superdotados tiene menos probabilidades de recibir premios que el que sí? Ya veo los teléfonos echando humo para que Fulanito y Menganito se matriculen en el centro X y no en el Y... ¿Quiere esto decir que los centros en los que haya expedientes disciplinarios o conflictos entre alumnos se verán perjudicados por entender que "no llevaron a cabo acciones para evitar conflictos en el aula"? Me gustaría ver cómo se dan conflictos en aulas donde hasta el alumno más vago y problemático de la clase tiene una familia pendiente de él, pagando un pastizal para que el niño apruebe de una maldita vez las asignaturas que suspendió el curso pasado por culpa de sus profesores... No sé cómo se puede PREMIAR CON MEDIOS a quien ya los tiene, dejando fuera de su alcance a quien realmente los necesita pero carece de ellos. Es la peste de dar más ganancias en época de crisis a quien ya vive holgado y echar más tierra por encima a quien tiene el agua al cuello. Esto es política por y para ricos, creando y potenciando la desigualdad, usando la varita mágica que distingue al bueno del malo, y que para ello se reduce a los resultados académicos y a la ausencia de conflictos. Privatización. Una palabra que no en vano empieza por P. ¿De qué me suena? ¿Usarán como eslógan aquello de "la letra con sangre entra"? Seguro que muchos de estos profes que aplauden con las orejas ante estas medidas segregadoras y (casi) fascistas ven cerca aquellas aulas silenciosas donde sólo se oía el eco de la voz del profesor y los alumnos levantaban religiosa y organizadamente las manos para pedir la voz.

Haré la comparación que el otro hacía entre países pobres y ricos: no puedes coger a un muerto de hambre, ponerle ropa de atletismo y ponerlo en la carrera compitiendo con otros que llevan meses entrenando y son capaces de llegar rápidos como el trueno. Es injusto. No vale de nada pedir los mismos resultados a centros bien dotados que a centros necesitados de medios. Es populista y barriobajero. Nos merecemos un respeto, al menos la presunción de que somos lo bastante inteligentes como para percibir ese engaño. Esto no es una timba de póker en la que se especule con ases en la manga, no queremos tahúres que nos hagan soñar con premios cuando el dinero con que los pagan debiera ser repartido entre todos, queremos gobernantes que ayuden a la sociedad a mejorar.

"¿Cómo se incentivará a los centros que se esfuercen en la mejora de la calidad educativa? Mediante la firma de contratos-programa con los colegios que elaboren un proyecto para mejorar la educación, con las actuaciones necesarias para alcanzar unos objetivos, y que sean seleccionados por la Consellería de Educación, en función también de la disponibilidad presupuestaria del departamento educativo. Iniciativas de este tipo ya se han puesto en marcha en Canarias, Cantabria y Asturias, según los sindicatos.
Será el equipo directivo de los centros que se adhieran a estos "contratos-programa" el que planifique las actuaciones del proyecto de mejora, con posterior aprobación del consejo escolar, justificando los logros que busca y fijando los recursos que necesita para las acciones de mejora. Tendrán un mes desde el día que se apruebe la resolución.
Evaluación de resultados. "

Aquí ya empiezan a salir palabras concretas y letra pequeña. Palabras concretas, como "contratos-programa". ¿Se supone que a partir de ahora, y debido a esos "contratos", podrá haber opiniones ajenas a los propios centros para tomar decisiones? Quiero decir, uniendo esto con la Ley de convivencia (que a demás de abrir las puertas a la imposición del uso de uniforme da voz y voto a los padres en lo que respecta a las materias y otros condicionantes que tendrán repercusión en la formación de sus hijos; lo del idioma ya lo han hecho gracias a Feijóo), creo que ahora algunos padres se sentirán mucho más en condiciones de imponer a la comunidad educativa determinadas decisiones, ya que el centro de su hijo pertenece a este contrato-programa de (digámoslo así) excelencia.

Pero digo que también aparece la letra pequeña, ya que hay ese condicionante que tan sibilinamente acompaña (siempre empequeñecidamente) al nubarrón que nos llama la atención, para ver si cuela (y colará, claro): "y que sean seleccionados por la Consellería de Educación, en función también de la disponibilidad presupuestaria del departamento educativo". ¿¿No resultaría mucho más fácil, simplemente, dotar un poco mejor a TODOS AQUELLOS CENTROS EDUCATIVOS QUE CLARAMENTE DEMUESTREN CADA DÍA UNA NECESIDAD APREMIANTE DE MÁS MATERIAL, humano y tecnológico, pero sobre todo HUMANO, y dejarse de contratos y pamplinas??

Creo que ese contrato lo tenemos todos desde el momento en que aprobamos una oposición y decidimos dedicar nuestra vida profesional a la formación de la población. Ese es el contrato, sin necesidad de premios, ya está bien de prebendas y estupideces, ya vale de tanto sectarismo.

Nos están dividiendo miserablemente, cuando en realidad el objetivo creo que es uno y único: TENEMOS QUE FORMAR PERSONAS, da igual la rama, la asignatura, el nivel... Eso ya se alcanzará de uno u otro modo.

Voy a permitirme la pataleta de un símil.

Es como si ahora yo cojo y creo un club de veterinarios exclusivos. Hay una pluralidad de profesionales que se dedican a trabajar por el bien común (por supuesto, ganándose la vida, pero no olvidemos que su trabajo no consiste en otra cosa más que proporcionar salud a las mascotas o animales de granja de unos ciudadanos). Imaginemos que por problemas de crisis económica deja de haber subvenciones, deja de ser gratuíto el saneamiento de reses (pero no deja de ser obligatorio), deja de haber suficientes profesionales porque muchos de ellos se van a otros países donde se les paga mejor por lo mismo... Imaginemos que yo soy legislador y quiero asegurarle trabajo y beneficios a ciertos amigos míos. Pues bien, hago una ley con la que "premio" a aquellos que más animales salven, a aquellos cuyos resultados laborales sean mejores. Con ese comportamiento NO ESTOY PREMIANDO UN MÉRITO, estoy creando un abismo que separa al que estaba bien del que estaba mal, y que se traduce en un AHORA CIERRAS TÚ Y YO SIGO CHUPANDO DEL FRASCO, o lo que es lo mismo: el dinero que tenía que haber repartido entre ocho se lo doy, en concepto de premio, a dos, y dejo a seis fastidiados pero con una lección aprendida, porque no fueron lo suficientemente buenos.

Esto está dejando de ser público, está empezando a cambiar las cosas de lugar dando una idea equivocada de cambio o progreso, pero realmente es un ATENTADO contra la libertad y contra la igualdad.

Nos quitan profesores porque hay que hacer recortes, pero se fomenta la creación de secciones bilingües y se contrata a profesorado nativo para que aquellos alumnos escogidos puedan recibir una pronunciación RP y hablen el British English con el que puedan deslumbrar algún día a algún alto ejecutivo en el cuarto café de la mañana.

Se quitan PT y AL, se dejan desamparados muchos casos de niños con discapacidad y n.e.e. y sin embargo creamos contratos-programa que hacen mejorar a unos cuantos centros seleccionados entre los que levanten la mano pidiendo ayuda para ver a quiénes premiamos.

Creamos asignaturas optativas nuevas (por ejemplo) en el departamento de filosofía (me refiero a Filosofía del derecho) pero le quitamos una hora semanal a la asignatura clave (Historia de la filosofía): TRADUCCIÓN = LE QUITAMOS UNA HORA Y A VER SI CONSIGUE DIEZ ALUMNOS MATRICULADOS EL CURSO QUE VIENE!!! Pero, por otra parte, las horas de religión son (y nunca mejor dicho) SAGRADAS E INTOCABLES.

Cambiamos de nombre las cosas, y lo que antes era una subvención o una partida económica que beneficiaba un poco a muchos centros con una problemática demostrada, ahora se llama premio, y requiere que muchos firmen contratos, que los lleven a cabo, y EN FUNCIÓN DEL RENDIMIENTO ya veremos a quién le toca la zanahoria.

Ya sabíamos que estando el PP en la Xunta las cosas iban a destrozarse, y mucho, pero ¿¿TANTO?? Esto es insostenible. En serio.

Esto apesta.

"Educación seleccionará los programas que "sean viables" y "acordará" con los colegios los recursos que piden para su desarrollo. De todos modos, como indica el departamento que dirige Jesús Vázquez, los centros educativos tendrán autonomía para "movilizar sus recursos y organizarse como dispongan".
La Consellería de Educación envió ayer a los sindicatos educativos el borrador de la resolución "por la que se regulan con carácter experimental los contratos-programa y se establecen las bases para la convocatoria y selección de programas dirigidos a la mejora del éxito escolar". El jueves lo debatirán en Mesa Sectorial, en la que concretarán los posibles recursos financieros y de personal disponibles para los centros que quieran entrar en el mapa de incentivos y competitividad "bien entendida", para su posterior aprobación. ¿En qué se medirá la mejora de la calidad? Tal y como desglosa el borrador, pendiente de consenso con la comunidad educativa, las actuaciones de los programas que diseñen los colegios irán destinadas a mejorar la lectura, la escritura y el cálculo de todo su alumnado, variables que precisamente mide cada año el informe PISA."

Decir que se seleccionarán los programas QUE SEAN VIABLES es decir que CADA CENTRO ELABORARÁ UN PROGRAMA PROPIO... Trabajar más y de un modo creativo cobrando menos (tanto los profes como los centros), lo que antes era un derecho adquirido por tu centro debido a su situación ahora es una petición tuya que yo baremaré y veré si es susceptible de recibir un premio.

Y luego mencionan la "competitividad", palabra clave ya que hablamos de participar en un concurso para ver si te toca el premio. Lo de "bien entendida" sobra, no sólo porque significa realmente lo contrario de lo que quisieron decir, sino porque no hay otra forma de entender la competitividad en ese contexto.

Lo más rematadamente doloroso es lo último que dice el texto: "variables que precisamente mide cada año el informe PISA". ¡¡¡Acabáramos!!! Si el informe PISA midiera el salto con pértiga, el cante jondo y la destreza manejando el carboncillo, los departamentos que más daño hemos recibido últimamente (E.F., Música y Plástica) seríamos los reyes del mambo.

Afortunadamente, y en ello debo coincidir con el resultado último (aunque JAMÁS con el camino por el que se llegó) leer, escribir y el cálculo son efectivamente las destrezas más imprescindibles en la formación de nuestros alumnos.

Pero es muy triste que tenga que venir desde fuera, desde arriba, desde otro lugar, NUNCA DESDE DENTRO, desde quienes sabemos lo que se respira en un aula, lo que saben hacer y no los alumnos.

"Educación también valorará las iniciativas para reducir el abandono escolar en Educación Secundaria y las medidas para mejorar la convivencia en las aulas, orientadas asimismo a los estudiantes de Secundaria, "con alumnado que presente alteraciones del comportamiento y/o graves problemas de conducta". Los colegios que quieran ser seleccionados para percibir fondos extra en su compromiso por incrementar la calidad de la enseñanza han de diseñar, además, iniciativas de refuerzo para "alumnado de 2º o 3º ciclo de Primaria y de Secundaria que presentan dificultades o problemas de aprendizaje, así como aquellos con desventaja educativa por su contorno sociocultural". Y para los estudiantes con mejores notas, puntuarán las medidas destinadas a "lograr la excelencia". ¿Para qué colectivo? "Para los de 2º o 3º ciclo de Primaria y de Secundaria y Bachillerato que presentan una destacada capacidad y motivación para aprender", según el texto de la resolución.
Para el desarrollo de los contratos-programa, que podrán ser anuales o plurianuales, "Educación dotará a los centros de los recursos financieros y de personal considerados necesarios". "Estos recursos se sufragarán con cargo a los presupuestos previstos en los convenios de colaboración que se suscriban con el Ministerio de Educación para las actuaciones de mejora", especifica el borrador."

Ya basta de que gente que ha huido de la tiza y del timbre del recreo para esconderse en la madriguera de la burocracia o de la legislación o de la administración en las altas esferas nos diga cómo debemos actuar, sin tener idea de cómo se respira HOY entre estas cuatro paredes.

Hay que dar un golpe de timón o si no acabaremos muy pero que muy mal.

CONCERTO POLAS LETRAS GALEGAS

CONCERTO POLAS LETRAS GALEGAS

Concerto polo día das letras galegas

Na casa da cultura, verín

O luns 16 de maio a partir das 20:00h

 

1ª parte do concerto

 

Actuación de grupos de alumnos con “música”

 

Alumnos de 4º div: yesterday (the Beatles)

Bad romance (lady gaga)

The lion sleeps tonight (o rei león)

Wonderwall (oasis)

 

Alumnos de 4º c: let it be (the Beatles)

Mix Amelie-piratas do caribe-o señor dos aneis (varios)

Fiesta pagana (mago de oz)

 

Alumnos de 4º a/b:  rondó alla turca (mozart, con piano)

Sonata kv 545 (Mozart, con piano)

every breath you take (the police)

Smells like teen spirit (nirvana)

The unforgiven (Metallica)

Nothing else matters (Metallica)

 

Alumnos de 1º bacharelato: hey jude (the Beatles)

Feel (Robbie Williams)

Stairway to heaven (led zeppelin)

Bohemian rhapsody (queen, con piano)

Master of puppets (Metallica)

 

Actuación de músicos solistas e a dúo

 

Pianistas: Miguel Serrulla, Eva flete

Dúo piano-chelo: Miguel Serrulla e David Rodríguez

(“ave maría”, bach-gounod)

Gaiteiros: daniel garcía e césar rego

Clarinete: daniel garcía

 

2ª parte do concerto

 

Actuación do grupo “perversiones”, coa colaboración de brais na batería

RESPUESTAS CORRECTAS A LOS MODELOS DE EXÁMENES DE RECUPERACIÓN DE MÚSICA PENDIENTE 2º ESO Y 3º ESO

RESPUESTAS CORRECTAS A LOS MODELOS DE EXÁMENES DE RECUPERACIÓN DE MÚSICA PENDIENTE 2º ESO Y 3º ESO

Aquí están las respuestas al modelo de examen de 2º ESO y aquí las de 3º ESO.

MODELOS DE EXAMEN DE RECUPERACIÓN DE PENDIENTES

MODELOS DE EXAMEN DE RECUPERACIÓN DE PENDIENTES

Aquí os cuelgo el modelo de examen de recuperación de Música pendiente, para los alumnos que la tengan de 2º ESO o de 3º ESO.

¡¡Estudiad mucho y echadle un vistazo, que va a ser muy parecido!!

IES Xesús Taboada Chivite

Departamento de Música

Curso 2010-2011

 

MODELO DO EXAME DE MAIO - Música pendente 2º ESO

 

Nome e apelidos: _________________________________________________

Curso e grupo: ______

 

1º.- As calidades do son: explícaas e pon exemplos. (1 punto) 

2º.- Os instrumentos da orquesta: responde a estas preguntas:  

a) Familia de corda fretada: instrumentos e partes. Funcionamento. (1 punto)

b) Familia de vento madeira: Instrumentos. Funcionamento. (1 punto)

c) Familia de percusión: instrumentos. Clasificación. (1 punto)

d) Fai un debuxo no que se vexa a disposición da orquesta. (1 punto)

3º.- Linguaxe musical: responde a estas preguntas:  

a) As figuras: fai un esquema coas diferentes figuras e os seus silencios. (1 punto)

b) Os matices: explica os diferentes matices e os reguladores. (1 punto)

c) Escribe un exercicio de oito compases de ¾ empregando diferentes figuras e silencios. (1 punto)

d) Escribe un exercicio de oito compases de 6/8 empregando diferentes figuras e silencios. (1 punto)

4º.- Di o que saibas da ópera e da zarzuela. (1 punto)

IES Xesús Taboada Chivite

Departamento de Música

Curso 2010-2011

MODELO DO EXAME DE MAIO - Música pendente 3º ESO

Nome e apelidos: _________________________________________________

Curso e grupo: ______

1º.- A música na Antigüidade clásica grecolatina: escolle unha pregunta:

a) A música e os deuses gregos: Apolo e Dionisio. As musas e as artes. (1 punto)

b) A música e a filosofía: teoría aristotélica do ethos. (1 punto)

2º.- A música na Idade Media: elixe tres preguntas:

a) O canto gregoriano: características. (1 punto)

b) Formas paralitúrxicas: tropos e secuencias. (1 punto)

c) A música profana medieval: trobadores, xograres, goliardos. (1 punto)

d) Tipos de canción segundo o seu contido. (1 punto)

3º.- A música no Renacemento: elixe unha pregunta:

a) A música instrumental no Renacemento. (1 punto)

b) A música vocal profana no Renacemento: xéneros. (1 punto)

c) A música relixiosa no Renacemento: Palestrina e o Concilio de Trento. (1 punto)

4º.- A música no Barroco: elixe dúas preguntas:

a) O nacemento da ópera. (1 punto)

b) Novas formas instrumentais: O concerto e a fuga. (1 punto)

c) A música vocal protestante: cantata, oratorio, paixón. (1 punto)

5º.- A música no Clasicismo: elixe unha pregunta:

a) A música sinfónica e a forma sonata. Autores e obras destacadas. (1 punto)

b) A ópera seria e a súa reforma. Gluck. (1 punto)

6º.- A música no Romanticismo: elixe unha pregunta:

a) O nacionalismo musical: nacionalismo ruso, nacionalismo nórdico. (1 punto)

b) Novas formas musicais do Romanticismo. (1 punto)

7º.- Define os seguintes termos musicais e indica o seu período: (1 punto)

Baixo continuo, Blues, Virelai, Sonata da chiesa, Grunge, Jazz, Leit motif, Reggae, Ópera bufa, Rockabilly, Ritornello, Soul, Pianoforte, Funk.

Artículo de opinión sobre el profesorado y las leyes de la Xunta

Artículo de opinión sobre el profesorado y las leyes de la Xunta

Aquí tenéis el artículo que redacté para la revista anual del instituto, "Faíscas", en gallego.

 

HOUSTON, TEMOS UN PROBLEMA... CHAMA OS PROFESORES!!

 

As desigualdades sociais non son unha carga pertencente ó pasado: sabémolo, non só polas noticias que cada día poñen a proba a nosa entereza, senón tamén polas novas leis que, dun xeito maquiavélico e populista, caen coma lóstregos na treboada, ofrecendo solucións aparentemente adecuadas ós problemas actuais, pero evitando ir ó cerne dos conflitos, perpetuándoos ladinamente ou mesmo creando outros.

 

O sistema educativo é quizais un dos campos onde as torpezas de lexisladores e gobernantes máis dano poden facer, e fan. A última xenialidade da Xunta responde a unha preocupación que vai en aumento: os profesores deben ter máis poder do que teñen, seren capaces de impór o seu dominio sobre esa masa indomable que ás veces é o alumnado.

 

Parece entreverse certa nostalxia inconfesable, un desexo de ostentar o poderío que noutrora tiveran os nosos profesores. Cada nova lei parece avanzar nunha dirección descoñecida, pero inevitablemente remata dando un ou dous pasos atrás.

 

Parece que avanzamos cando remodelamos o sistema educativo e creamos novas materias tecnolóxicas, cando reagrupamos coñecementos en bloques diferentes que foxen da tradición e aspiran a dar un novo aire, cando cambiamos os libros de texto aplicando as novas tecnoloxías como material didáctico, cando enfocamos o estudo de idiomas estranxeiros dun modo menos academicista e máis comunicativo...

 

Pero todo este complexo armazón burocrático-administrativo responde a un espellismo no que a base segue a ser a mesma: as desigualdades permanecen.

 

Antes, un profesor recibía tratamento de autoridade, podía pegar ós seus alumnos se non tiñan o comportamento ou o rendemento esperados, impuña as súas normas militarmente sobre os rapaces que tiña baixo o seu mando, pagando coma prezo a renuncia á súa independencia de pensamento e servindo sumisamente á difusión da ideoloxía fascista ó servizo do Sistema (a dictadura franquista). Ese era o concepto de autoridade, de poder, de disciplina, de educación.

 

Agora, como consecuencia dun proceso de desintoxicación ideolóxica, e quizais tratando de fuxir a marchas forzadas daquel pesadelo que tanto tempo tardou en deixar de cheirar nas nosas almas (rancorosas unhas poucas, sedentas de vinganza outras, magoadas as máis), o profesor é unha figura dual: por unha banda representa o coñecemento que os alumnos deben adquirir, as expectativas de futuro subxacentes ó principio de xustiza poética tan cristianamente asumido (quen traballe triunfará, quen sexa lacazán será castigado), carente de correlato no mundo laboral capitalista que temos. Por outra banda, o profesor debe ser un instrumento aleccionador dotado de poder suficiente como para liberar da educación dos seus fillos os pais que estean demasiado ocupados no seu traballo.

 

Nun sistema democrático que respecte a dignidade do individuo, non é admisible que un profesor lle zoupe a un alumno por non traer feitas as tarefas, ou que o bote de clase por non ter un bo comportamento cando ata os dezaseis anos está obrigado a asistir.

 

Se a estas circunstancias engadimos que os pais non hai tanto que conqueriron a liberdade de deixárense os uns ós outros (xaora, benvido divorcio), dar morte a matrimonios xa podres hai tempo, e reiniciar as súas vidas, atoparémonos con adolescentes solitarios, desarraigados, sen referencias claras, e a sociedade requerirá unha ferramenta nova para aleccionar e dar exemplo, dotar de de paradigmas sociais e estruturas de convivencia os novos.

 

Os profesores seguimos estando no ollo do furacán. Sinálennos co índice e dígannos qué debemos facer, para iso nos pagan, non é?

 

Síntoo moito, non acepto.

 

A sociedade ten moitos fíos dos que tirar, ten moitos botóns que premer. Nada exime a un pai de cumprir as súas funcións, nin sequera unha lei que, nun absurdo e perigosísimo intento de contentar a profes vapuleados por rapaces sen escrúpulos e sen pais (funcional e referencialmente falando) reciban agora o tratamento de autoridades públicas, coa tan inxusta presunción de veracidade de que xa goza a policía, e que vén a resumirse na temida e antiga frase: “a miña palabra vale máis ca túa”.

 

Así non solucionamos nada. Cun parche non curamos un esguince, e menos se fomentamos tanto a desigualdade social e os privilexios.

 

A nostalxia é sempre a dor producida polo regreso, o sufrimento que xorde desa visita urticante ó faiado onde gardamos baixo chave padecementos remotos pero que necesitamos retomar.

 

Moitos pais acaban delegando toda responsabilidade relacionada coa disciplina e os seus fillos. Cren que como hai profesionais dedicados ó ensino poden facerse cargo tamén dos conflitos da adolescencia que en moitos casos os superan.

 

O goberno autonómico está a sacar da chisteira cada vez máis coellos, moi perigosos abofé, ante o aplauso de moitos que de súpeto ven solucionados algúns dos seus problemas, mentres coa outra man prepara o seguinte truco milagroso por baixo da mesa.

 

Xa basta de trampas, deixen de amolarnos coas súas manobras de despiste.

 

Os problemas están ben claros, sabemos qué é o que precisamos: non unha lei que me permita ter o poder daquel profesor que tanto dano me fixo no pasado, non unha lei que atope máis culpables cando un menor beba alcol (recaudando fondos indiscriminadamente), non unha lei que pregunte ós pais cómo queren que sexan as materias dos seus fillos...

 

Enchamos as escolas de profesionais necesarios, especialmente PT e AL; non fagamos recortes insostibles en persoal docente que cómpre ter, cando sen embargo segue habendo coches oficiais e privilexios de altos cargos; non deixemos que os alumnos que viven sos aprendan na escola por primeira vez o que significa un “non”, un “faino agora” ou un “primeiro estuda, logo xoga”; eduquemos en valores pero sexamos realmente merecedores de transmitilos, predicando co exemplo, asumindo os cambios sociais que nos rodean, aceptando o progreso como algo positivo (é dicir, resistíndose á actitude tecnofóbica tan habitual nos centros educativos e abrindo a mente a novas propostas, novos procedementos de avaliación...: o xiz está ben, pero é moi mellorable; ter un alumnado diverso é moi enriquecedor, aínda que supoña moitos máis esforzos – tanto por parte dos profes como sobre todo por parte da administración - ...).

 

Educar é moito máis que transmitir contidos e procedementos. Non é tarefa exclusiva dos profesores.

 

Educar é moito máis que castigar os erros e premiar os acertos. Os pais non deben ser meros adestradores de fillos-mascotas.

 

Educar é guiar desde diante, un “diante” que carece de toda connotación xerárquica, e que tan só se refire ó paso do tempo: os que teñen máis anos e saben máis, os que xa foron adolescentes e poden comprender o que eu agora vivo como adolescente que son, poden axudarme a crecer.

 

Educar é axudar a ser mellores, a encaixar nun mundo ás veces gris e escuro, pero tamén luminoso, e nesa tarefa dá igual ser profesor ou pai, todos debemos e podemos contribuir.

 

 

GENIOS GENIALES, INFANCIAS PERDIDAS

Ayer tuve el placer de ver la obra teatral "Al final del arcoíris", basada en la vida de Judy Garland (madre de Liza Minelli y protagonista de "El mago de Oz", película musical de 1939).
Se trata de su último año de vida, su regreso al escenario tras unos años desastrosos, en parte por sus excesos con el alcohol y las pastillas, en parte por sus desequilibrios mentales y emocionales.
Una vida en la que hubo tres hijos, cinco matrimonios, mucha música, mucho teatro y, ante todo, demasiada soledad.
Una falta de afecto que la hacía refugiarse en el alcohol, que le impedía dormir y la obligaba a tomar pastillas... Un descontrol que la caracterizó siempre, y que la llevaría a la tumba a los tres meses de casarse con su quinto y último marido.
Protagonizado por una magnífica Natalia Dicenta, que llena el escenario con su voz, su simpatía, su química personal...
Pero detrás de los focos y las luces, al final de ese arcoíris de fama y glamur, hay una niña que no ha podido serlo, hay una familia que la explotaba (la hacían levantarse a las 5 de la mañana con 14 años para ensayar, cantar, grabar películas, dar conciertos... la hinchaban a pastillas...). Un ser de luz que vivió rodeada de sombras, sola, muy sola, incapaz de controlar el dinero que ganaba (su sepelio lo pagó Frank Sinatra, pues murió endeudada), pero fue muy querida por sus compañeros de profesión (Audrey Hepburn, musa hollywoodiense, acompañada por más de 20 mil personas, la acompañó en su último adiós en 1969).
Una infancia truncada por el éxito que llega demasiado pronto, como le ocurrió a Jacqueline du Pré, gran violonchelista del siglo XX; como le ocurrió a Michael Jackson, rey del pop; como le ocurrió a Mozart, genio de genios; y así un largo etcétera.
Grandes genios que agonizaban entre aplauso y aplauso, pues buscaban un afecto que la fama les hacía inalcanzable.
Genios rodeados de todos los lujos del éxito efímero, abandonados a su suerte en cuanto el viento sopló en otra dirección.
Genios geniales, sin infancia, sin amor, sin seres queridos, solos, solitarios, encerrados en sus lámparas maravillosas, en el ojo del huracán de la fama, amados por quienes no los conocían, temidos y odiados por aquellos que los envidiaban, incomprendidos por todos.
Genios que murieron sin saber qué se siente cuando te dan un abrazo sincero, un beso de amor o un empujón socarrón.
D.E.P.

AQUÍ SE PUEDEN COMPRAR ENTRADAS (no, no me llevo comisión...)

Aquí tenéis un anuncio del musical.

Aquí tenéis vídeos de Judy Garland: Vídeo 1, Vídeo 2, Vídeo 3

Aquí os dejo un vídeo de la genial Judy Garland, ya en su declive.

POEMA SOBRE LA MEZQUINDAD

POEMA SOBRE LA MEZQUINDAD

Lame sus heridas siempre abiertas

mientras presume de su vida,

tan tan dura,

pasea su indignación voraz

entre los corredores de la autocompasión.

 

Dibuja bigotes bufos en fotos de felicidad ajena

mientras repasa su lista de infortunios,

su agenda está abarrotada

de tachones,

efemérides de huecos ecos tristes

que pirograban

en su alma

enferma

injusticias imperdonables

que la hacen única.

 

Hace mucho que su corazón no late,

tan sólo resuena en él la nostalgia del nunca

mientras se agarrotan

sus manos,

tensas ante la incertidumbre

del mañana que nunca llega.

 

Perdió el olfato hace ya mucho,

por eso ignora los aromas campestres

de la sinceridad,

de una sonrisa verdadera,

de una pregunta inocente

o una respuesta

directa.

 

Teje con sumo encono

los abrigos de lana que pica para los nietos que nunca tendrá;

se promete a sí misma serse fiel,

tanto como nunca nadie lo fue,

pero el fango en sus zapatos

delata el arrepentimiento que la sume.

 

Ciega, como la ira del recién huérfano

o la clemencia del azar,

no ve ante sí los destellos

indescriptibles

que pueden surgir de cada charco,

de cada guisante,

de cada mirada.

Tan sólo tiene ojos para su obsesiva

sed de justicia,

una justicia

capaz de hacer tan infeliz a los demás

como lo es ella misma.

 

Pobre Mezquindad,

tan incomprendida,

tan denostada,

todos reniegan de ti

pero ¡cuántos te abrazan cuando oyen tronar!

 

Pobre hija bastarda,

nadie te quiere como propia,

pero todos te temen cuando te huelen

y tarde o temprano

alguno te sube las faldas para verte las bragas.

 

Luego miran a otro lado,

no va con ellos,

son mejores que tú,

pero todos saben lo a gusto que te fuman

en corrillos,

en selectos grupúsculos

de gente mejor que los demás.

Pobres miserables

que no se dan cuenta de que,

en tus brazos,

le ahorran trabajo a la de la Guadaña,

consumiendo en papel de liar del barato

sus estaciones más dulces.

 

Te mando un beso,

Mezquindad odiada,

pobrecita,

el beso del mafioso

que te promete una próxima visita

entre crisantemos y velas.

 

Guárdate tus trajes de gala,

tu pompa y el tul que te rodea,

déjame a solas con tu enemiga,

déjanos ser felices

y aprende

que el fuego que te alimenta

te consume,

mientras que la luz que compartimos

aleja de nuestro lado

las voces susurrantes

que te acompañan, nutren y abonan,

para desnudar nuestra vergüenza

y enmarcarnos junto a la chimenea en que crepitan

los leños del invierno verdadero.

ROMANCE DE DESPEDIDA, para Lucía

ROMANCE DE DESPEDIDA, para Lucía

Hoy se va Lucía, nuestra compañera de conserjería, y como no podré asistir a su cena de despedida, le escribo este romance que Paula le leerá en la cena en mi nombre:

ROMANCE DE DESPEDIDA

 

Ya los griegos, entre copas

y montando algarabía,

daban rienda suelta, locos,

a su ingenio y gran valía,

entonando, muy felices,

cantos breves, no homilías,

descorchando con empeño

cada frasco de ambrosía.

Los romanos, más altivos,

les copiaban obra y vida,

militarizando un mundo

que a sus pies se hacía “vía”.

Los latines adornaban

sus decires, elegías,

reclinados declinaban

las palabras de Sophía,

el saber arcano y firme,

que enseñaba allí Talía,

musa del teatro, hermosa,

que a todos nos maravilla.

Hoy vosotros, compañeros,

que cenáis aquí en Galicia,

compartís una gran cena,

en señal de despedida,

saboreando todos juntos,

con nuestra amiga querida,

por decirle una vez más

“te queremos, oh, Lucía,

nunca dejes que el olvido

pueble tu memoria, amiga,

nunca olvides que estaremos

contigo en deuda, por vida,

pues “currar” es una idea

que contigo crece y pía,

rompe el cascarón corriente

y abre el vuelo, ¡rebeldía!

Trabajar es una cosa

y lo que tú haces… ¡sangre fría!

Lo veloz tiene contigo

nuevo alcance, ¡qué Lucía!

Lo sincero es poco honesto

si no sabe a olor a vida,

lo correcto es una caja

que sepulta al alma viva,

lo adecuado mata a besos

la espontánea bienvenida

que saluda, aprieta manos,

sin latidos, sangre fría…

Trabajar puede ser eso,

¡nunca contigo, Lucía!

Ser de luz, abrazo tenso,

voz de brisa transalpina,

eco tierno misterioso,

siempre atenta, siempre amiga,

ser de sombra y elegancia,

ojos pillos, muy sencilla,

muy entera, verdadera,

manos de ángel, ¡nunca fría!

Una hormiga que trabaja,

una mano que castiga

si se mueve y dice adiós,

si abandona su casilla,

no la fotocopiadora,

no las faltas cada día,

sí el saludo cotidiano

que hoy se va… ¿vendrá algún día?

La casilla del tablero

que tú ocupas, Lucía,

es tan grande y multiforme

como la luna en el día,

misteriosa invitada

que al sol un ojo le guiña,

enseñándole que sabe

secretos que no diría…

Hoy estamos, pues, contigo,

algunos en otras sillas

diferentes a las vuestras,

pero somos compañía

en la distancia solemne

de un romance que se agita

como lucecita en vela

rebosante de sí misma.

Tintineando te decimos,

ojos rojos, sin saliva,

con el alma apretada

en el puño, no escatima

el dolor en empujarnos

al vacío de la salida,

te decimos, no me pierdo,

que estarás aquí, Lucía,

en cada pecho, en recuerdos,

en miradas cautas, vivas,

en sonrisas y timbrazos,

en rejas que yo no abría,

en libros que devorabas

y en tu voz de profecía.

 

Querida Lucía:

 

Te rogamos que nos disculpes esta ausencia imperdonable pero ya anunciada, pues nos encantaría estar ahí con todos vosotros y contigo, Lucía.

 

Sólo una cosa más:

 

Un abrazo enorme, sincero, te deseamos lo mejor. Este romance te lo escribí hoy en la sala de profes de arriba, con mis mejores deseos, con todo el cariño, y va en nombre de todos TODOS tus compañeros, que te querremos siempre, no sólo por tu formidable manera de resolver cada cuestión en el acto, no sólo por tu eficacia extrema y por tu predisposición a echar una mano en todo momento, sino SOBRE TODO por la persona increíble que eres, que nos has dejado conocer, y porque tres folios no son sino el principio de una pequeñísima parte de todo lo que habría que decirte.

 

Te queremos.

 

Sigue siempre tu camino, con brújula o sin ella, eres la mejor.

 

Un besazo enorme

 

 

 

David

 

 

 

 

Verín, 14 de abril de 2011

 

 

PD: Por cierto, que me olvidaba, ¡Feliz día de la república!

VENGANZA, JUSTICIA... ¿DIFERENCIAS?

VENGANZA, JUSTICIA... ¿DIFERENCIAS?

Es algo curioso analizar en el comportamiento humano algunas cosas.
Ya de antiguo existía un código de honor llamado lex talionis, o ley del talión, que decía aquello de "ojo por ojo, diente por diente".
Cuando en el telediario vemos a gente destrozada porque algún energúmeno mató, o violó. o secuestró, o atropelló borracho, o lo que sea a algún ser querido, a todos (creo) algo nos hierve dentro.
¿Qué es ese algo?
¿Sed de venganza? No, la gente políticamente correcta lo llama justicia.
Pero realmente la justicia no siempre es justa, la legalidad es tan lenta y está tan retrasada con respecto al mundo en que se aplica que finalmente asistimos al abrsurdo de hacerle el boca a boca al cadáver, al sinsentido de intentar reanimar lo que ya es gusanos, a la devolución imposible de una vida que se fue y que tan sólo se puede resarcir con más sangre, más dolor, más familias heridas.
Así se enzarza el sistema judicial en juicios que se prolongan mucho, a veces más de lo que les queda por vivir a los interesados, circunstancia que muchos desalmados aprovechan en su favor.
Pero la justicia que se pide en la calle, en el día a día, pasa también por ese intercambio de dolor, esa búsqueda de sosiego.
Fijémonos en el perfil de muchos profesionales: ¿qué tienen en común muchos profesores? Que de jóvenes eran muy buenos alumnos.
Esto no siempre se cumple, pero os aseguro que hay un porcentaje elevadísimo de casos.
¿Y esto en qué redunda?
En principio en nada, pero si le damos vueltas a la cabeza podemos llegar a varias conclusiones:
a) cuando un profe que fue buen estudiante sufrió burlas en sus tiempos, suele sr especialmente protector con sus actuales alumnos en esa situación;
b) cuando un profe que fue mal alumno pero finalmente se decidió a estudiar suele simpatizar con los alumnos pillos, aquellos que tienen grandes capacidades y pasan de todo y con aquellos que salen del paso sin grandes esfuerzos;
c) cuando un profe fue muy muy estudioso, muy perfeccionista y se lo tuvo que currar especialmente, suele penalizar con dureza las conductas fraudulentas (copiar...), suele exigir mucho para las notas más altas y no se conforma fácilmente.
Hay muchos más casos, pero por ahora con estos me llega para defender mi idea: cada uno tira para la madera que lo forma. El que tiene madera de cerezo empatiza con otros cerezos, y así siguiendo.
Y esto no significa (ni muchísimo menos) que no haya cruces: es decir, que a un profe que fue ´muy estudioso le caigan genial los badanas, y lo contrario.
Pero sí es cierto que cuando un profe les dice a sus alumnos que pongan ellos nota a sus compañeros los resultados suelen ser cutres: os ponéis muchos 5, muchos 6, muchos 4... no os perdonáis lo que a nosotros nos exigís, aunque por otra parte sois adolescentes...
Esa es una noción de la justicia muy curiosa, la verdad, y creo que tiene que ver precisamente con esa idea tan maquiavélica de "si yo fuera el profe me cargaba a este por macarra, le ponía un 7 a aquella por chapona y castigaría en la biblioteca a aquel otro porque me cae fatal".
No es frecuente, pero desde luego existe: hay profes que utilizan su boli rojo para castigar a aquel matón que en el cole le robaba la merienda, para bajar los humos a aquella repipí que nunca le dejaba los apuntes, y que premian a los más desfavorecidos por el mero hecho de recordarles lo que un día fueron...
Desde luego, vi algún que otro caso en estos años, pero son casos absolutamente periféricos, aislados, y todo el mundo lo sabe.
La justicia a veces te obliga a poner un suspenso a un alumno que crees que ha mejorado mucho pero no lo suficiente, o te obliga a poner un 6 a un vago redomado que sabe sacarse las castañas del fuego, pero en los dos casos hay justicia, y lo importante es que esos alumnos lo sepan casi antes que tú
Cuando no sabes de memoria las notas de tus alumnos, cuando te sorprendes a ti mismo calculando medias y viendo qué diferentes son los resultados finales de las ideas preconcebidas que puedas albergar, entonces te dices a ti mismo: quizá voy por el buen camino, quizá este método me lleve a evaluar correctamente a cada alumno.
La venganza es la justicia del hombre salvaje, la justicia es la venganza del hombre civilizado... Una frase bonita, redonda, pero que encierra horrores como la pena capital y la cadena perpetua...
¿Es la venganza algo que quepa en la civilización?

XX Premio Irmandades do libro concedido a la biblioteca del IES Xesús Taboada Chivite

XX Premio Irmandades do libro concedido a la biblioteca del IES Xesús Taboada Chivite

Es un honor poder ser parte de un equipo humano que tantas y tantas horas dedica al fomento de la lectura, a la difusión de la palabra escrita y, en general, el contagio del amor al libro.

Nuestro instituto, el verinés IES Xesús Taboada Chivite, tiene un equipo de biblioteca de lujo, coordinado por nuestra imparable Paula, profe de mates, curranta allá donde los haya, luchadora, inagotable y eficaz.

Un grupo humano de inestimable valía que sabe ofrecer novedades cada día, haciendo de la biblioteca mucho más que un almacén de libros.

No hay fecha destacada que pase desapercibida: concursos literarios, lecturas, premios, actividades y, por supuesto, un Club de lectura único.

Este es el texto en el que la Federación de Libreiros de Galicia explica el fallo del premio:

MODALIDAD: CENTROS DE ENSEÑANZA

Por la originalidad de sus propuestas, por el entusiasmo mostrado en la práctica diaria del club de lectura y la constancia en la difusión de la lectura entre la juventud, el Jurado de los XX Premios Irmandade del Libro decidió dar cómo ganador en la modalidad de Centros de Enseñanza al: I.E.S. XESÚS TABOADA CHIVITE, DE VERÍN

Ahí se ve el reconocimiento al equipo humano del que hablo, y también la especial mención al Club de Lectura A árbore vermella.

¡¡¡¡Muchas felicidades!!!!

 

ROMANZA INÚTIL, nuevo poema

ROMANZA INÚTIL, nuevo poema

 

El amor es inútil.

La amistad es inútil.

La verdad es siempre,

siempre,

inútil.

 

El amor no sirve para nada más que para sufrir y hacer sufrir,

por turnos o despóticamente,

para demostrar lo egoísta que se puede llegar a ser,

a pesar de las apariencias,

el amor sólo vale para gastar mucho más dinero del que te gustaría

en detalles que sólo alimentan

las expectativas de recibir más regalos

todavía.

El amor sólo es útil para relajarse de vez en cuando,

en ese breve descansillo en el que se convierte la tempestad

de las eternas discusiones

cuando acabáis de llegar a un pacto,

benditas reconciliaciones,

¿qué sería del amor sin vosotras?

El amor es inútil, absolutamente absurdo,

una hipoteca en la que todo es EURÍBOR,

más y más que pagar,

menos y menos que recibir,

o lo que es peor: justo lo contrario,

no dar a basto,

recibir sin medida,

hasta la extenuación,

morir sepultado en una cárcel de amor infinito.

El amor, definitivamente, no sirve para nada.

Follemos.

Limitémosnos a empujarnos mutuamente,

sudémonos los unos sobre los otros,

gozando como bestias,

agotados,

sin pensar,

como si no hubiera un mañana.

Derritámonos al final de cada encuentro,

para luego caer, felices, libres, inconscientes, útiles,

al otro lado de la cama (o lo que sea),

mirar al techo

y saber que seguimos siendo libres,

escandalosamente libres,

eternamente libres...

¿pero de qué?

Ah, sí...

libres del amor.

 

La amistad es inútil.

Es un contrato que pesa cuando se mantiene a desgana

y duele cuando termina antes de lo esperado.

Te obliga a cumplir “obligaciones”,

a asistir a lugares adonde no siempre te apetece ir,

compartir momentos que no siempre son tuyos,

sino de ellos,

de tus amigos,

esos que saben lo suficiente de ti como para poder hundirte si te traicionan,

esos a quienes viste llorar o que te vieron hacerlo,

esos que han perdido los papeles y por quienes tu también,

aquellos que recuerdas en momentos de euforia,

en momentos de tristeza,

en momentos en los que recuerdas que también sientes algo,

que piensas,

no sólo linealmente,

sino también en bizcocho,

cociendo dos veces recuerdos más que amasados.

Tus amigos son esos seres por quienes has apostado algo

que nunca nadie más te podrá devolver si ellos fallan:

tu adolescencia.

Y muy pocos de ellos te acompañarán realmente,

pero aunque te acompañen,

aunque tengas la enorme suerte de lograr un alma gemela,

también será inútil,

porque no durará lo suficiente,

nunca lo hace.

La amistad es inútil porque te hace perder tiempo,

porque muchas veces escuece como las verdades con el rímmel corrido,

a veces duele casi tanto como la palabra más dolorosa en el momento más vulnerable,

ese en el que nadas sin manguitos en agua de río,

por primera vez,

y tras tragar mucha agua te prometes huir de esa inútil carga,

de la pesada de la amistad,

esa red de números, fechas, celebraciones, compromisos,

ataduras sociales,

y decides la utilidad de la agenda vacía,

del calendario virgen,

de la libertad insultantemente desierta.

Y es que la amistad es un invento inútil y doloroso.

 

Por último, la verdad es también inútil.

No sirve para absolutamente nada lucrativo,

nada que dé dinero,

nada que pague facturas importantes,

nada que sea un atajo,

La verdad es ese bebé que llora en el peor momento y te delata

llegando tarde a casa por la noche.

La verdad es ese espejo cabrón que te redondea

y te llena,

que te acorta las camisetas y te agacha un poco la cabeza,

que te afea o, en el peor de los casos,

te dice directamente que tienes que cuidarte un poco más.

La verdad es el niño que, asombrado, señala el muñón del manco

que pide monedas en un vaso de yogur, sentado en la acera.

La verdad es un beso que te inventaste,

una excusa que nunca llegaste a decir pero te creíste,

una mentira en la que te cazaron,

un adiós que se disfrazó de un “te llamo pronto”

y tonteó con el calendario más de lo esperado.

La verdad es absolutamente inútil,

jamás te permitirá enamorar a quien tú quieres enamorar,

porque o ya lo ha hecho antes de que tú lo supieras,

o espantará a esa persona en cuanto se te vaya de las manos

y se maquille un poco de mentira...

La verdad es esa madre a quien no puedes engañar

sin un pacto previo,

ese trato del “tú no me lo cuentas

y yo me imagino que no lo has hecho,

pero lo sabemos los dos”.

La verdad es ese divorcio que une los pedazos de la tarta de la boda

y se los lleva en un tupper a otra casa,

no a la tuya.

En la tuya queda sólo el mantel manchado y sin recoger.

La verdad es una puta que te cobra por adelantado,

y luego no es lo mismo,

porque la magia de enamorarla está encerrada en su monedero.

La verdad es inútil, no te beneficia

si quieres miel en tus oídos,

si quieres violines en tu baño,

si quieres calor en invierno

y un ventilador gratis en verano.

La verdad es tiritar en diciembre,

sudar en agosto,

y pillar siempre in fraganti a algún barbudo barrigudo

vestiéndose de Papá Noel,

sin barba real,

sin barriga real,

tan sólo con hambre real.

La verdad es real,

pero no con armiño

y cetro

y trono,

sino con charcos,

arroz que barrer tras la boda de otros,

flores que regar en jardines ajenos,

y una única idea en la cabeza:

la verdad no sirve para nada.

 

Pero yo amo la inutilidad.

No sólo porque me gusta el amor,

y me gusta la amistad,

y me gusta la verdad,

sino porque creo en ellos

y son tres palabras que caben bajo el paraguas

amplio y generoso

de la música,

no sólo como protección ante el diluvio de odio, soledad y mentira

que asedia nuestro mundo,

sino como madriguera que me permite encontrarme con aquellos

seres que merecen la pena.

 

La inutilidad te salva de los interesados:

ningún buitre vuela allá donde no ve carroña,

por lo que ningún buitre se acercará a ti si te ve con seres

tan bobos como para creer, como tú,

como yo,

en estas ideas tan inútiles.

Lo mejor de todo es que no necesitas explicarte.

Su propia necedad,

su obsesiva búsqueda de lo útil,

su pragmatismo cartesiano,

envolvente,

los amortaja y encierra en su realidad.

Porque el amor,

el de verdad,

ese que te da vergüenza nombrar en presencia de la persona interesada,

es tan increíble que no necesita rúbrica.

Lo que produce placer no puede ser inútil.

La amistad, ese vínculo tan poderoso que te hace compartirte,

mezclarte,

entregarte,

recibir,

mancharte y manchar,

es inútil para una hiena que busque su exclusivo beneficio,

pero es magnífica para quien realmente ama.

AM-OR

AM-ISTAD

La verdad une esas dos palabras con muchas más intensidad

que la etimología,

esa vieja loca que constantemente echa la vista atrás y nos dice de dónde

vienen las cosas.

Amo lo inútil,

viva lo inútil,

manteneos alejados de lo que sirva para algo.

Servir es un verbo clasista,

es un verbo que somete a aquello que lo enciende,

lo mete bajo el yugo del “para qué”,

y hace innecesario reparar en él.

 

¿Que para qué sirve la música?

Para nada.

¿Que para qué sirve amar?

Para nada.

Y una vez estén fuera de tu casa

esos chupatintas burocráticos,

enemigos de la verdad,

siervos del servir,

cierra los ojos y escucha tu música,

tu musa,

tu mundo,

y revuélcate en tu bendita inutilidad

del mismo modo que el gorrino

se deshace de placer

en su charco de barro.

 

¡Qué bien se está cuando a uno lo dejan por inútil!

Sesión musical en el Club de lectura

Sesión musical en el Club de lectura

Hoy, jueves 31 de marzo, tal y como se anunció anteriormente en el blog de la biblioteca, tendremos una sesión dedicada a la música que nos gusta.

Dividiremos algunas de las obras elegidas según la clasificación tradicional:

a) Música llamada "culta"

          a.1.) Música canónica

                 - Barroca: Aria de la Suite nº 3 de Bach

                               Canon de Pachelbel

                 - Romántica: Balada de Chopin (análisis)

                 - Neoclásica: Romeo y Julieta (Prokofiev)

          a.2.) Música de cine

                 - Amelie: Vals

          a.3.) Música alternativa

                - Kiss the rain, de Yiruma

b) Música popular

          b.1.) Tradicional

                - Anónima

                - De autor, imitando el estilo de la tradicional: Desafinado

          b.2.) Urbana

                - Tú y sólo tú, Sólo para ti, Mi historia de amor, Naturaleza muerta