Blogia

En el río pasan ahogados todos los espejos del pasado

"GREASE": Coreografías de mis alumnos de 3º ESO

"GREASE": Coreografías de mis alumnos de 3º ESO

Uno de los musicales que trabajamos en clase este curso, junto a Los miserables y El rey león, fue Grease. Como tuvimos ocasión de ir a Madrid a ver el musical, mis alumnos de 3º ESO A, B y C realizaron estas fantásticas coreografías.

Disfrutad con ellas!!!

SUMMER NIGHTS 3º ESO A

Una versión muy vivaracha de este conocidísimo tema: las chicas por un lado y los chicos por otro, recrean la escena de la película combinando movimientos circulares con trayectorias rectas. Se preocuparon mucho por el atrezzo y los más mínimos detalles. Bravo!!

GREASED LIGHTNING 3º ESO B

Una versión bastante personal de este temazo, que aunque respeta el paso principal con el brazo señalador incorpora muchas ideas propias, incluyendo esa sección central en la que aparentemente hay un caos pero en la que cada uno sabe qué tiene que hacer. Resalto la intervención de Víctor, su tutor, en el que parecía un baile de despedida, ya que nos deja este curso que viene. El coche os quedó muy currado, sí señor. Bravo!!!

SUMMER NIGHTS 3º ESO C

Una versión diferente a la del otro grupo, en la que se separa aún más cada uno de los dos espacios: el masculino (que en este vídeo no aparece enfocado hasta ya avanzada la coreografía... lo siento, chicos) y el femenino (en medio del escenario, rompiendo ese espacio al ocupar la zona del público). Muy buen trabajo, chicos, y buenos trajes!!! Bravo!!!

Concierto de láminas en la casa de la cultura de Verín

Concierto de láminas en la casa de la cultura de Verín

El pasado viernes 1 de junio, mis alumnos de música dieron el concierto de fin de curso, una actuación con un extenso programa que nos mantuvo a todos muy entretenidos durante dos horas y media.

Además de alumnos de 3º ESO, 4º PDC y 1º Bach, vinieron alumnos, exalumnos y melómanos varios a dar lo mejor de sí mismos y compartir con todos su música.

Fue un exitazo, tanto por lo concurrido del evento como por el comportamiento del público (que aunque no siempre se callaba sabía controlarse en momentos delicados a pesar del calor excesivo y de lo extenso del concierto).

Por todo ello, muchas gracias a todos.

Ahora mismo paso a copiar el programa de mano, con los vídeos correspondientes a cada actuación.

CONCERTO DE FIN DE CURSO 

"Do Barroco a Grease, pasando polo cinema" 

1º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 3º ESO A

-Sarabanda (Haendel)
-The lion sleeps tonight (bso El rey león)
-Hijo de la luna (Mecano)

 2º.- DÚO: JONATHAN PÉREZ E NEREA RIVERO (1º BACH B): "LELA" (DULCE PONTES) 

3º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 3º ESO B


-Largo de El invierno (Vivaldi)
-Zombie (The Cranberries)
-Greased lightning (bso Grease) 

4º.- VOCES E PIANO: MARIO ROCAMORA, MARTA BARREIRA, PATRICIA PORTO, ESTEFANÍA, ESTHER ESTÉVEZ, INÉS OGANDO, ISABEL AGUIAR E MARLENE DE JESÚS (3º ESO B): VOCES E PIANO "CANTA EL PUEBLO SU CANCIÓN" (DO MUSICAL "LOS MISERABLES") 

5º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 3º ESO C


-Ritornello del Allegro inicial de La primavera (Vivaldi)
-Otherside (Red hot chili peppers)
-Summer nights (bso Grease) 

6º.- SOLISTAS: ROSA MARÍA LIMIA (3º ESO C): AO PIANO, "THE RIVER FLOWS IN YOU" (YIRUMA); CRISTIAN BOLAÑO: AO BAIXO, "TEMA PROPIO". 

7º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 4º PDC


-Titanic (bso Titanic)
-Cinema paradiso (bso Cinema paradiso)
-Mamma mia (Abba) 

8º.- DÚO VOCAL: JONATHAN PÉREZ (1º BACH B) E ESTHER ESTÉVEZ (3º B): "NEGRA SOMBRA" (XOÁN MONTES) 

9º.- SOLISTA: DAVID BÓO (4º C): "SOLO" DE PERCUSIÓN 

10º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 1º BACH B/C: (I)

-El ciclo sin fin (bso El rey león)
-Si yo fuera rico (bso El violinista en el tejado) 

11º.- CUARTETO TRADICIONAL GALEGO: DAVID BÓO (4º C), LUCÍA BÓO (3º A), CÉSAR REGO E DANIEL GARCÍA (2º BACH C): GAITAS, PEZAS VARIAS 

12º.-  DÚO VOCAL: JONATHAN PÉREZ (1º BACH B) E PATRICIA PORTO (3º B): "HIJO DE LA LUNA" (MECANO) 

13º.- DÚO DE PERCUSIÓN: OS ESCACHAXILÓFONOS (PACO BÓO E FERNANDO ESTEVEZ 1º BACH B): "MARIO BROS" 1/2, 2/2

14º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 1ºº BACH B/C: (II) 

-Canon (Pachelbel) Versión completa (en clase)

-Black is black (Los bravos)

-Tango Por una cabeza (bso Esencia de mujer) - colabora Dani García (clarinete)

-You´re the one that I want (bso Grease)

15º.- SOLISTA: EVA FLETE (1º BACH B): AO PIANO, "AMELIE

16º.- GRUPO VOCAL: JONATHAN PÉREZ (1º BACH B), ESTEFANÍA SILVA, MARTA BARREIRA E PATRICIA PORTO (3º B): "TE HE ECHADO DE MENOS" (PABLO ALBORÁN) 

17º.- SOLISTA: ADRIÁN MARTÍNEZ ABEL (VOZ E GUITARRA): "FIX YOU" (DE COLDPLAY) 

18º.- GRUPO DE ALUMNOS DE 1º BACH B/C: (III) 

-One (Metallica) - Colabora Dani Fdez (guitarra)

-Tema e dúas variacións sobre "Somewhere over the rainbow" (bso El mago de Oz). Creación dos alumnos de 1º bach. 

19º.- GRUPO DE POP: PABLO RODRÍGUEZ, MIGUEL SERRULLA, ANABEL ÁLVAREZ, JONATHAN PÉREZ (1º BACH A/B) E NAYIM. (De estas actuaciones no tenemos vídeo)

"WONDERWALL" (OASIS) 

"NÁUFRAGOS" (SOBER)

Finalmente, añado una reflexión que compartí con mis alumnos el día siguiente al concierto, en la red social tuenti, para hacerles saber mi primera impresión ante su intervención.

"Debo decirlo, lo sé, lo necesito.
Quizá no sea lo más ortodoxo, pero odio la ortodoxia, no?
Debo decirlo, os lo merecéis, os lo habéis ganado.
No siempre llega uno a casa flotando en una nube de absurda felicidad y empalagosa autocomplacencia.
No es lo habitual entre un profesor y sus alumnos, no es lo que te recomiendan cuando preparas las oposiciones y te encierras a estudiar horas y horas sin saber siquiera si habrá otra convocatoria.
Pero debería soltarlo, sin más. Como un canto rodado que tiras con siete años por la ventana a ver si le das a aquel vecino calvo cuando pasa por debajo de tu portal. Dejarlo caer casi casi sin el valor de asomarte para ver por la ventana cómo le atiza en la cocorota.
Debería decíroslo, sin temor y con energía, porque así fue vuestra actuación ayer en la casa de la cultura.
Porque no sé si os habéis dado cuenta, pero durante DOS HORAS Y MEDIA formasteis parte de uno de los rituales más ancestrales que existe: ofrecer y recibir, subirse al escenario y aplaudir como público, saber que ahora tú aplaudes pero en un rato estarás tú ahí, en el punto de mira, tocando una melodía o un acompañamiento con un instrumento escolar pero formando parte de una auténtica obra de arte.
Tendría que decirlo. Sin escrúpulos, sin temores a miradas airadas cubiertas por la sombra de la mezquindad, sin importarme en absoluto nada de lo que pueda salir de ningún sapo ahorcado en su propia debilidad.
Una actuación en la que grupo tras grupo os hicisteis respetar, no sólo por lo que sois (personas, grupos de personas con toda la vida por delante, ilusionados y en parte algo asustados ante la posibilidad de equivocaros en escena), sino sobre todo por lo que compartisteis con todos los que estábamos ahí.
Un profesor debe mantener la compostura, debe enfriar el coco y saber qué se va a encontrar delante.
Pero es que sois mucho, en serio.
El concierto de ayer fue absolutamente maravilloso. 
Me habéis regalado mucho más de lo que pedía. Yo sólo os pedía puntualidad y esfuerzo para aprenderos las canciones, luego que saliera lo que saliera, y a cambio una oferta: no hay examen de evaluación.
Pero me habéis dado muchísimo más que eso: me habéis dado ratos maravillosos de ensayos inesperados, esfuerzos de última hora, la generosidad de quien quiere compartir música sin pedir nada a cambio (me acuerdo ahora de todos los antiguos alumnos que participasteis ayer, e incluso personas que nunca fuisteis alumnos míos pero que vinisteis), me habéis dado una tarde de vuestra vida para llenarla de música.
En la vida profesional de un enseñante hay muchos momentos como este, momentos en los que te ves a ti mismo derrotado y a la vez orgulloso de tus alumnos: derrotado porque ha sido (lo sabéis tan bien como yo) un esfuerzo hercúleo preparar ese concierto: muchas canciones (20 temas de láminas), temas recién cosidos en el último momento (algunos ni eso, jeje), imprevistos de última hora, un calor sofocante, láminas de menos e instrumentos de más, un programa muy ambicioso y un público que ya iba entrando antes de terminar el inexcusable ensayo general. Pero además de derrotado orgulloso, porque habéis superado todas las expectativas. Sois magníficos.
Puf.
Debo decíroslo, con todas las letras, sin remordimientos.
Pero es tan difícil a veces.
Pero habéis hecho tanto TANTO, supongo que alguno no será consciente pero con pasos como el de ayer el mundo cambiaría, si hubiera momentos como el de ayer, todos los días.
Porque sois adolescentes, y el nivel hormonal a veces sobrepasa la imaginación (esa hucha para 3º A!!), pero ante todo sois adultos en proyecto, y seguís siendo en parte algo niños, como todos. Eso os da ganas de crecer y al mismo tiempo cierta reserva ante el camino futuro, que en tiempos de crisis no deja ver nada bueno más allá de las silvas y tojos que nos rodean.
Vuestro concierto os ha hecho merecedores de mucho más que del derecho a no hacer un examen de evaluación. Mucho más que eso.
Habéis demostrado públicamente que sabéis estar a la altura de las circunstancias en un escenario, controlando los nervios, trabajando en equipo, colaborando, preocupándoos por que el resultado global sea bueno, teniendo paciencia con aquellos a quienes les cuesta más y esforzándoos por alcanzar a aquellos que ya desde el principio se sabían las canciones.
Debo decirlo. Soltar la piedra y no correr después.
Habéis conseguido conmover a muchas personas que vinieron al final del concierto a felicitarme. FELICITARME A MÍ? Pero si los que tocasteis fuisteis vosotros? Ya, ya, lo de organizarlo todo y ensayar y llamar a la gente para que viniera. Organizarlo todo, sí.
Pero ese aplauso infinito os lo merecéis todos y cada uno de los que ayer subisteis al escenario ardiente en el que casi nos derretimos.
Pufff, no quiero decirlo pero es inevitable. Es lo que os tengo que decir.
Pero antes, gracias por vuestra valentía (Rosa, lo tuyo fue impresionante), gracias por vuestra ilusión, gracias por vuestra generosidad, gracias por compartir una tarde musical con el tiempo que hacía, gracias por cumplir con vuestra obligación aquellos que teníais algo que ganar y no os limitasteis a figurar sino que además hicisteis música en directo, gracias por venir cuando tenéis la selectividad asomando la patita por debajo de la puerta pero queréis seguir participando en este ritual endémico y maravilloso que es ya el concierto de final de curso, gracias por conmover a un público que también se dejó caer por allí con el solete que hacía, gracias por ensayar tantas horas fuera de horario, gracias por aprenderos vuestra parte de cada tema, gracias por darle a la música cierta importancia (aunque sea sólo la de una decisión tan pragmática como librarse de un examen), gracias por darlo todo en el escenario, gracias gracias gracias.
Quizá no seáis conscientes de ello, pero (y ahí va lo que no quería decir) OS DEBO UNA."

Despedida de mis alumnos de 1º de bachillerato de Música, tras 1-4 años juntos. ¡¡Mucha suerte!!

Despedida de mis alumnos de 1º de bachillerato de Música, tras 1-4 años juntos. ¡¡Mucha suerte!!

SONETOS PARA DESPEDIR A MIS ALUMNOS DE BACHILLERATO, ALGUNOS DE LOS CUALES LLEVAN CONMIGO MÁS DE CUATRO CURSOS.
CON MUCHO ENTUSIASMO Y LOS MEJORES DESEOS, OS ESCRIBO ESTOS RIPIOS, ESPERANDO QUE EN VUESTRO CAMINO SEAN MÁS LAS ALEGRÍAS QUE LAS PENAS, Y QUE NUNCA JAMÁS RENUNCIÉIS A SER VOSOTROS MISMOS, OS DIGAN LO QUE OS DIGAN.
SONETADA EN TRES PARTES.

1ª PARTE: SONETOS PRELIMINARES

I

Me he puesto melancólico y profundo
un jueves tan oscuro como este,
y aunque no soy alguien que proteste
cuando las nubes cubren este mundo
quiero empuñarla fuerte y arrancarla,
a Excalibur, la espada encantada,
mordaza milenaria, a un yunque atada,
cogerla entre las manos y ahora alzarla...
Todo eso... o simplemente abrir la boca,
dar un pasito al frente sin caerme,
miraros a los ojos fijamente
y hablaros con la fuerza de una roca,
temiendo que la Parca ahora intente
llevarse mi valor, reblandecerme.

II

Cada año es diferente, todo crece,
nos vamos conociendo un poco más,
sabemos que todo lo que hay detrás
es tan sincero como se merece.
Vosotros vais creciendo, adolescentes,
ayer críos de parque, correteando,
pegados a la tele, investigando,
buscando en este mundo antecedentes;
hoy jóvenes satíricos, mayores,
en bici o en patín, en banco o río,
fumando o deportistas, no hay camino
que indique cuáles son o no mejores:
la búsqueda del yo es un desafío,
que cada cual madeje su destino.

2ª PARTE: SONETOS PERSONALIZADOS, UNO A UNO

III (PARA PACO BÓO)

Un músico increíble, inestimable,
alumno recto, amable, sonriente,
eres un tío que miras de frente
y nunca mientes... ¡eso es entrañable!
Gaiteiro, as de láminas, afable,
destripas partituras, muy prudente,
dispuesto a oír música diferente, 
sabes hacer que la baqueta hable.
Aquel sonriente y hábil fontanero,
que vi matando hongos tantas veces,
cobraba vida entre sostenidos,
sé que no soy (ni en broma) el primero
que reconoce, en todos los sentidos,
que eres un crack y un aplauso mereces.

IV (PARA FERNANDO ESTÉVEZ)

Pocos alumnos tuve así de firmes,
con un sentido del humor oculto,
que aflora cuando al fin dejas sepulto
pudor o lo inseguro que confirmes.
Estudias con talento y confianza,
se ve que tienes ases en la manga,
tú eres alumno bueno, ¡no se tanga
tan fácilmente a un profe y su balanza!
Llenas de ritmo salas y jardines,
también en el Entroido "tamegueando"
el saxo baila ritmos caribeños.
Alcanzarás con éxito tus fines,
mereces llegar muy lejos, Fernando,
serás la envidia de otros, pedigüeños.

V (PARA MARTA GONZÁLEZ)

Siempre has estado ahí, apoyo seguro,
dispuesta a echar un cable, y no miento,
alumna de ejemplar comportamiento,
orgullo me mereces; apresuro
palabras que se antojarán "de menos",
que por rimar quizá parezcan trucos,
mas, no lo dudes, odio a aquellos cucos
que roban huevos en nidos ajenos
para dejar perplejo al auditorio,
prefiero hornear mis bollos con harina
de esa que yo he pulido en el molino
donde la calidad no sea tan fina
pero sea cierto, y esto es notorio,
Marta, eres grande: sigue tu camino.

VI (PARA SERGIO PORTELA)

Un tipo duro, Sergio, un vaquero,
con tu mirada fría, insobornable,
metrónomo tocando, inquebrantable,
te he conocido desde aquel tercero.
Tardaste meses en sonreír un poco,
pero al fin te relajaste, no es malo,
y aunque ser profe a veces crea un halo
siempre me riñes cuando me "equivoco"...
Me alegro de haber visto cómo tocas
tras tres años, con tantos conciertos,
y confirma tu evolución el dicho:
puede el agua quebrantar las rocas
siempre que horade en los puntos ciertos:
la música... desde la cuna al nicho.

VII (PARA ANABEL ÁLVAREZ)

Alumna que, fugaz como la estrella,
conozco de hace meses y hoy despido,
un curso complicado, dirigido
a ver qué haréis mañana... una querella
que os mostrará que el mundo está muy loco,
y que currando remaremos fuerte,
eso os ayudará a engañar la muerte
de aquellos que se conforman con poco.
Tu voz fue todo un descubrimiento,
afinas con estilo y elegancia,
tienes sentido del humor, ¡¡y tanto!!,
puedes bailar de todo, y con tiento,
sabes mezclar barbecho y transhumancia:
el cisne no muere siempre con canto.

VIII (PARA DÉBORA ÁLVAREZ)

Contigo, cara Débora, me parto...
cambiaste en cada curso, mucho o poco,
a veces creí poder volverme loco
con esos gritos que dabas en cuarto;
al repetir cerraste aquella caja
de que los truenos huían, se escapaban,
y pues todos tu mejora esperaban
lo hiciste como nadie... ¡¡no hay alhaja
que pague tu trabajo en estos años!!
Alumna muy atenta y estudiosa,
simpática y con tu humana sonrisa,
a la hora de bailar no tienes prisa,
disfrutas con la chispa, no hay engaños,
eres tan auténtica y generosa...

IX (PARA INÉS FERNÁNDEZ)

Inés, qué dulce eres cuando llegas
a clase y sueltas gritos o reproches... 
siempre me acordaré de tantos broches
que tú colgaste en clases... al sol ciegas.
Tan dulce y entrañable, nunca altiva,
con los ojos abiertos como platos,
gobiernas con esmero y con zapatos
la nave que ya no va a la deriva...
Espero que no cambien estaciones
la personalidad que hoy atesoras,
eres fantástica, en serio, disfruta
la juventud que aún no os hace señoras,
recuerda que en la música hay canciones
con las que nuestra vida es mejor ruta.

X (PARA SANTIAGO CAÑAVERAL)

Un hippy con principios, con ideas,
un músico ambulante, sin carretas,
chamán de la locura, un juez sin tretas,
soplando la ocarina a Melibeas
que huyan del ruido o de aquellas peleas,
que aspiren a ser mucho más que tetas,
que busquen en el colocón de setas
un mar de calma, libre de mareas.
Un argentino nacido en Galicia,
un ser de espíritu libre y sereno,
más vago que campana sin badajo,
seguirte el rastro es vivir sin freno,
sabrás calzar caminos río abajo,
¡la música aniquila la codicia!

XI (PARA NELSON FERNÁNDEZ)

Alumno casi ninja, silencioso,
discreto en grado sumo, no lo dudo,
y aunque cantó el agudo, ¡¡él sí que pudo!!,
no lo hace con los focos, ¿temeroso?
Nunca ha faltado a clase, cumplidor,
respeta a los demás, buen compañero, 
escucha y toca, diestro baquetero,
es un fenómeno, es un embajador
de la tranquilidad que en todo aguarda,
del ser buena persona, comediante
capaz de disfrazarse por la noche
mostrando papeletas musicales
a quienes "duermen" - no tienen aguante -,
él sabe divertirse, no hay reproche,
no encontraré personas a él iguales.

XII (PARA RUBÉN PORTELA)

Una persona muy observadora,
sentado casi parece dormirse
cuando corcheas semejan derretirse
en partituras a primera hora.
Te mira con cierta expresión severa,
pero pronto deja caer la sonrisa,
es un alumno que no tiene prisa
pero tiene reflejos de primera.
Tiene muy claros cuáles son derechos,
aunque negocia todos los deberes,
es buen político, un delegado,
no da gato por liebre, hombre de hechos,
con sus ideas, no vende pareceres,
fue un placer haberte encontrado.

XIII (PARA JONATHAN PÉREZ)

Cantante de excelente voz, timbrada,
escalador de escalas de primera,
trabajador, y sin la lengua fuera,
perfecto ahijado para cualquier Hada:
no miente, es sincero y te demuestra
que cada clase puede aportarle
saberes y destrezas, recordarle
que la cultura en vida es llave maestra.
La pena: no haberlo conocido antes;
el orgullo: haber compartido un año;
la suerte: no haber obviado su don;
es Jony un Frank Sinatra, mas sin guantes,
no es engreído, cutre ni tacaño,
siempre echa un cable, está al pie del cañón.

XIV (PARA BRAIS GONZÁLEZ)

Otro alumno nuevo al que hoy despido
no sin antes aclararle, que sepa,
que aunque a veces yo soy lobo de estepa,
no hay más que cordero embravecido
cuando caen los ceros como nieve,
cuando las tareas se multiplican,
cuando las pirañas ya no pican
los anzuelos que secó, aunque llueve.
Es tímido y pausado, en principio,
está sentado y parece que escucha,
si le preguntas puede sorprenderte,
mas está claro que merece un ripio,
fue un placer vencer con él la lucha
que es un concierto: me alegro de verte.

XV (PARA EVA FLETE)

Mujer tan pasional como esta chica
difícil de encontrar, eso seguro,
gran pianista, llena de futuro
si sabe controlarse y no mastica
esa ira repentina que enloquece
a más de un profesor cuando le grita,
cuando se calma agita la varita
con la que el draco duerme y enternece.
Tienes un coco vivo, impresionante,
lo sabes, no malgastes tu talento;
con límites, desprecia al despreciable,
que en este mundo el que va por delante
a veces choca con el que fue lento:
la envidia nutre siempre al miserable.

XVI (PARA NEREA RIVERO)

Una escritora que cocina versos
como quien coge gotas de rocío,
cierra los ojos y muerde el vacío
sangrando la pasión de los conversos.
Alumna libre de todo prejuicio,
mujer brillante y queda, un apoyo,
adolescente, sabe que un escollo
no frena al buque junto al precipicio.
La música y el arte, tu cobijo,
lo sabes, no lo olvides, no hay problema
que no se aplaque, no hay ningún dilema
que nos domine; hasta el pesimista
más fiero y con discurso más prolijo
se rinde ante aquel dicho de optimista.

XVII (PARA MARÍA ÁLVAREZ)

Alumna que es gaiteira, ¡y de las buenas!,
capaz de interpretar en dos segundos
lo que otros no se aprenden ni en cien mundos,
con horas, meses y años en docenas.
Sabe que siempre ha quedado su sitio
pendiente del regreso esperado,
mas quiso que estuviese en otro lado
la musa que aún ignora qué es el Litio,
pero le sopla melodías al oído,
y sabe que María podrá cantarlas,
aunque sepa bailar y sea algo vaga,
no olvidaremos nunca quién has sido,
obviar a quienes son buenas se paga
tan caro que mejor sería grabarlas.

XVIII (PARA DIEGO DOSANTOS)

Es este un gran alumno, de gran talle,
muy buen oyente, escucha y no es mentira,
a veces parece que ni respira
y entonces le pregunto algún detalle.
Siempre dispuesto a echar en clase un cable,
cargó con el piano tantas veces
que casi es suyo, dirían los jueces...
Destaca su nobleza insobornable.
Me alegro de que escogieras mi clase
para afrontar con calma este año,
espero haberte aportado herramientas
con los conceptos, que sirvan de base
para escuchar con tiento, y no en rebaño,
la música que elijas y que sientas.

XIX (PARA ALBERTO FERNÁNDEZ)

Es un caso especial el de Alberto,
alumno a quien conozco de hace mucho,
sabe que lo aprecio, aunque no esté ducho
en las rutinas de etiqueta; ¿cierto?
A veces me sorprende siendo un crío,
otras demuestra mucha madurez,
y aunque conmigo ha despreciado el diez
sabe que sin mojarse cruza el río.
Cada año cambia un poco de perfil,
sorpresa tras sorpresa, se entretiene
jugando en clases, habla y no me atiende,
pero es buena persona: él entiende
las reglas de este juego: peón, alfil...
Y es único en su humor: ¡qué bien le viene!

XX (PARA LUCÍA GÓMEZ)

Alumna musical hasta el delirio,
capaz de tocar cosas imposibles,
parece que le aburren futuribles
que yo armonizo en clase... ¡qué martirio!
Me ha demostrado siempre que me sigue
cuando hablo en clase, aunque no pregunta...
a veces yo pienso: "¿de qué barrunta?"
pero siempre acierta, ¡¡no le castigue!!
Sonríe a escondidas, hay confianza,
se sienta atrás, donde no huele a tiza,
sabré acordarme de tanta ceniza
como dejé caer en Pontevedra
cuando tocó, y muy bien, ¡mujer de piedra!,
ante aquellos políticos con panza.

XXI (PARA ISANET MÉNDEZ)

Si una palabra me recuerda Isa,
quizá "fuerza", "ternura", "ideología",
una mujer que lucha y se vacía
si tiembla su ideario y no hay cornisa.
Recuerdo que en tercero protestaba
con gran convencimiento e ironía,
respetuosa siempre, ¡qué valía!,
cuando bailábamos cosas que odiaba.
Tres cursos compartimos, formidables,
me alegraré siempre de conocerte,
vales mucho, todo el mundo advierte
que en ti hay un mar de fuerzas entrañables,
un ser de luz y versos, gran coraje,
que no te cambien tiempo y ningún viaje.

XXII (PARA DENISE GONZÁLEZ)

Otro fichaje nuevo, ¡no llegan las tintas!,
alumna que todos los días destaca,
ya sea porque el chicle no se saca
o porque cuenta anécdotas distintas.
Alegre, con carácter, decidida,
no le gusta bailar, pero se esfuerza,
espero que el destino nunca tuerza
tu rumbo, y que venzas la partida.
Supiste aprender tus melodías,
tocando carrillones, bombardeando
al público con notas en cascada;
agradezco tu tránsito, marcando
con especial afecto esos días
que reías a pesar de la jugada.

XXIII (PARA BELÉN MORAIS)

Nunca te extrañaré lo suficiente,
Belén, con tu mirada tan tranquila,
transmites una fuerza que aniquila
todo mal, eres libre, una corriente
de ternura y paz, con tu voz sonriente,
alumna de prodigiosa paciencia,
¡¡cuánto valen (no cambies) tu inocencia,
tu silencio atento, no displicente!!
Con alumnos como tú, cuesta verlo,
el trabajo reduce su dureza,
con personas como tú el mundo es otro,
cada cosa demuestra su belleza,
con seres como tú, esto hay que creerlo,
la vida no es rutina ni certeza.

XXIV (PARA SARA VIZCAYA)

Su sonrisa, un regalo contagioso,
su voz, la carcajada redoblante,
no se le puede olvidar, ni un instante,
a nadie que ella tiene un don hermoso:
se transforma en lo que quiere, en la escena,
sabe interpretar papeles variados,
quienes la oyen se quedan encantados:
Sara hay una: no es abeja de colmena.
Le agradezco su vital alegría,
gran alumna: siempre se apunta a todo,
no me engaña con excusas manidas,
si no hizo los deberes no hay lodo:
una sonrisa libre, no es arpía,
fiel a sí y a todos: alegras vidas.

XXV (PARA MARINA NIÑO)

Una alumna magnífica, atenta,
pregunta cuando la asaltan las dudas,
fiera como atroces barracudas
si alguno con artimañas intenta 
derruir los castillos de arena
que con tanto esfuerzo ella diseñaba
sin pensar que el destino la engañaba
y da unos cambios raros de cadena.
Otra dama del teatro, ¡alucinante!,
da vida a sueños que otros escribieron,
ilusionando al que se sienta y oye,
logra que gente de atrás y adelante
viva con tal fuerza lo que allí vieron,
que no es raro que algún alma se abolle.

3ª PARTE: SONETOS EPILOGALES

XXVI

Resultan entrañables los momentos
que encierras entre versos y palabras,
resulta ilusionante creer que labras
el oído de quienes bailan contentos,
buscando, en vano, con miles de intentos
aquel agudo ingrato de Chenoa,
e igual que, río abajo, en la canoa
caemos en la estridencia, ¡¡qué portentos!!
No importa si afinamos más o menos,
es solo una cuestión de altura y nota,
me importa la actitud, el intentarlo,
nunca os rindáis ante el poder que agota
talentos aún del pueblo, recordarlo:
de héroes están los cementerios llenos.

XXVII

Me hacéis mayor, los años se acumulan,
y aunque aún no pesan rompen los bolsillos,
pues al andar despacio no hay tobillos
que aguanten con el peso de una mula,
y eso es lo que parecen los ayeres,
agrias cerezas que ahora rememoro,
nunca hallaréis ningún mayor tesoro
que aquel que se deshace en los saberes.
Cada año pasan muchos por mi clase,
y cada uno es único, especial,
a algunos de vosotros conocí
hace ya cuatro años... ¡qué desfase!
El hombre, un rutinario animal:
me regaláis más de lo que pedí.

XXVIII

Supisteis tocar juntos, como orquesta,
canciones que os gustaban, o no tanto,
crujisteis horas de ensayo y de canto,
llenasteis a un gran público, ¿molesta?
¡Qué va, sois grandes en vuestras empresas!
Lucháis desde la broma al arrebato,
sinceros como el lince, el león, el gato,
no os gusta que se pisen vuestras fresas,
horticultores libres del engaño,
me alegra haberos visto en este viaje,
se acaba lo que empieza, ¡no haya pena!
Sonreíd al "hoy" y al "siempre", no hace daño,
no habrá mejor abeja sin colmena
que la que lleve risa de equipaje. 

XXIX

Este curso pasó como un suspiro,
se agrieta el calendario muy aprisa,
es el ser joven como aquella brisa
que te despeina el alma en el retiro
de las canciones que oyes a escondidas,
dando la espalda a un mundo miserable,
capaz de sobornar, con euro o sable,
a quienes cambian céntimos por vidas.
Este curso se fue, pasó otro año,
espero disfrutéis en vacaciones,
sabed que no os olvidaré jamás,
pues tantas horas juntos, no en rebaño,
rompiendo las barreras del quizás
tatúan al pellejo emociones. 

PUES ESO, CHICOS, MUCHÍSIMA SUERTE EN LA VIDA, BUEN VERANO Y YA NOS VEREMOS.
¡¡¡LARGA VIDA A LA MÚSICA!!!

Efecto dominó: tiranos y bufones, Goliats y Davides

Efecto dominó: tiranos y bufones, Goliats y Davides

Cada vez me sorprendo más con el curso de los acontecimientos: me cuesta creer que alumnos con cada vez más edad sean menos autónomos; no veo con buenos ojos que sus responsabilidades sean aplazadas hasta casi casi su salida de la universidad, con el título bajo el brazo y derechitos a las colas del paro; me subleva que se les restrinjan sus derechos miserablemente (el derecho a la huelga, por ejemplo)...

No lo entiendo: cómo podemos permitir que paso a paso se vaya mermando su capacidad crítica, su necesidad de cuestionar y valorar el estado de cosas.

Cuando yo estudiaba, los alumnos éramos responsables de nuestros actos desde el momento en que salíamos de casa hasta que volvíamos, no había necesidad de instaurar unas humillantes guardias de autobús (humillantes para los alumnos, que se ven custodiados como si fueran ovejas en rebaño, viéndose privados de esas primeras conversaciones antes de entrar, de esas compras de primera hora en la cafetería -a la que NO pueden ir ya que se les "pastorea" en el salón de actos o en el patio de atrás -, y dándose paradojas como que un alumno de bachillerato con 17 años no puede estar fuera del centro fumando antes de entrar pero uno de 2º de ESO que venga caminando desde casa sí (¿?¿?).

Veamos el funcionamiento de esta maquinaria siniestra que es la administración y su enfermiza burocracia: surge un problema, si no se frena sus efectos pueden trascender fuera del ámbito extrictamente escolar, y como los centros ahora funcionan como las empresas (con tablas de valoración de rendimiento, recursos educativos transformados mágicamente en "premios" para quienes mejor funcionan - sin darse cuenta de que un peor resultado muchas veces es indicativo de una situación más desfavorecida, y por tanto una mayor necesidad de recursos -, mezcla perversa de lo público y lo privado - se privatizan las ganancias pero se nacionalizan las pérdidas, el dinerito de fondos públicos revierte en beneficio de la enseñanza concertada en detrimento de la pública, etc), entonces necesitamos extirpar de raíz el problema; a veces profundizar saca a la luz miserias que no nos gusta ver,y por eso optamos por el parche para el esguince. Escondiendo la mierda debajo de la alfombra la casa queda limpia en un santiamén, pero que nadie se atreva a levantar la alfombra...

Pondré como ejemplo práctico de este sistema (dominó) de trasvase de responsabilidades la última que acaba de ocurrir en mi centro hace unos días: surge un problema (los alumnos comen en clase), si no se frena sus efectos pueden trascender fuera del ámbito escolar (ya lo veo, ya lo veo, miles de alumnos dejando de matricularse en un centro donde los alumnos comen en las aulas.... - yo me pregunto: ¿¿en qué aulas comen?? nunca lo vi, pero bueno), y como queremos ser competitivos a la hora de recibir más alumnos que los otros centros, seguir recibiendo ayudas económicas y seguir ofreciendo una enseñanza de calidad, vemos cuál es el problema. Analizamos su naturaleza: los niños comen en algunas clases porque una jornada de seis clases por la mañana (que empieza a las 8:50h y termina a las 14:20h) dejaría canino al más pintado. Añadamos a esto que no todos los alumnos tienen la suerte de poder desayunar cada día en sus casas antes de venir. Un recreo de 30 minutos es una ocasión idónea para comer, de acuerdo, pero si los profesores garantizásemos el cumplimiento de esa norma (la de "prohibido comer en clase", una norma que a mí me parece absurda si se supiera crear el contexto adecuado, pero esa ya es harina de otro costal), no habría ningún problema. Como es incómodo discutir con sesenta y pico profesores para hacerles asumir este compromiso (un compromiso, por otra parte, mínimo, pero bueno, las vacas sagradas crecen por doquier - algunas incluso sin haber trabajado tantos años, pero bueno -) la opción más cómoda es la prohibición vía contrato: sí, añadimos una cláusula al contrato de la cafetería y PROHIBIMOS que esa persona venda entre horas de clase, exceptuando a los profesores (no somos iguales, por dios, adónde vamos a llegar... - democracia ¿?) y a los alumnos mareados o indispuestos que vayan a tomar una manzanilla... Ah, vale, ya puestos le damos un listado con las pastillas que debe tomar cada alumno medicado y que se pasen por la cafetería en las mañanas vacías que le esperan, que haga de niñera y enfermera, que esté siempre dispuesta a cumplir con sus obligaciones y, si en algún momento algún alumno aparece con algo comestible en clase procedente de su establecimiento, ya tiene firmado algo que la compromete para responder ante quien corresponda por su terrible infracción.

Señores, ¿¡nos estamos volviendo locos!?

Una persona que ya ha perdido todo lo que vendería los lunes a primera hora de la tarde y TODOS los días a primera hora por culpa de que la xunta ordena pastorear alumnos al salir del bus (en vez de que estén libres un rato, que compren algo en el bar...) y aquí nadie se mueve para decir BASTA: ahora, no contentos con eso, le pasamos otra responsabilidad mediante un contrato que daría vergüenza ajena al más estirado, pero bueno.

Los grandes pisan a los medianos, y estos a los que consideran pequeños.

Efecto dominó.

El día que surja un David y le eche cojones para enfrentarse con Goliath que avise, porque aquí ya estamos cansados de ver Goliats pisoteando Davides.

 

¡¡¡¡MUCHÍSIMAS GRACIAS POR LAS 150 MIL VISITAS!!!!

¡¡¡¡MUCHÍSIMAS GRACIAS POR LAS 150 MIL VISITAS!!!!

¡¡¡Qué contento me he levantado hoy cuando abrí el blog para escribir otro artículo y me encontré con 150.000 visitas!!!

Os dedico este soneto en agradecimiento:

"Destiñen hoy las sombras y las luces,

se empapa la lavanda de rocío,

escucho aún dormido un tenue pío,

tropiezo y caen los versos hoy de bruces.

Sonrío al sol radiante que cuestiona

las inclemencias de un mundo corrupto,

y pues no es plan de hacer un exabrupto

prefiero al son que alegra y emociona:

mis alumnos tocando con baquetas

canciones que preparan para el viernes,

darán un gran concierto (¿¡un plan en ciernes!?)

celebrando que acaba este curso.

Quisieron tratarnos de marionetas

pero olvidaron darnos buen discurso:

la música nos salva del invierno

pero a ver quién lo hace de este infierno..."

Muchísimas gracias a todos y todas.

Seguiremos dando caña mientras las cosas no cambien.

Reunión de clubs de lectura... ¡¡¡un sábado!!!

Reunión de clubs de lectura... ¡¡¡un sábado!!!

Los últimos años el Club de lectura de nuestro centro asistía a una reunión de clubs de lectura en la que los distintos centros de Galicia intercambiaban experiencias, actividades, impresiones... a la vez que asistían a interesantísimas conferencias.

Solía celebrarse un viernes, día en el que los responsables del club tenían permiso a ausentarse de las clases para asistir a esta actividad formativa.

Pero este curso, PRECISAMENTE ESTE, en el que tantos recortes nos están haciendo, en el que tanto y tan mal se está hablando de los profesionales de la enseñanza, resulta que también están invitados padres y alumnos, motivo por el cual (deduzco) cambiaron el día de reunión de viernes a sábado.

Me parece un abuso miserable forzar a asistir un día no lectivo a una reunión que tiene lugar en Santiago a unos profesionales de la enseñanza que ya dedican horas y horas no remuneradas semanalmente, de buena fe, con amor por lo que hacen y preparando cada sesión del club.

Me parece un chantaje imperdonable releer la convocatoria de las ayudas que se ofertaron el 1 de septiembre para dinamizar y dotar económicamente a los clubs y encontrar que en el apartado 9 indicaba lo siguiente: "os responsables/coordinadores dos clubs de lectura seleccionados poderán ser convocados pola dirección xeral a unha actividade de formación durante o curso 2011-2012". Convocar es un verbo vinculante, que te obliga a decir "sí, quiero" ante una citación. No hay derecho a que se obligue de este modo a trabajar también un sábado a quien se ha estado insultando, culpando de una crisis, recortando su sueldo, aumentando sus atribuciones (las guardias de transporte, por ejemplo), etc.

Me parece un abuso ante el que habría que decir BASTA.

Me parece que el dinero con que han dotado a nuestro club de lectura no le da derecho a nadie a disponer del tiempo de los profesores que trabajan en él.

Me parece que no hay que arrastrar el culo, ni tanto ni tantas veces.

Aunque en la resolución de los importes concedidos, en el apartado nº 5, diga claramente: "o incumprimento total ou parcial do proxecto ou das condicións que se tiveron en conta para a súa concesión, poderán dar lugar á anulación ou modificación da contía do importe concedido", no tienen derecho a utilizar un día no lectivo como fecha para una actividad de formación.

Ese es otro abuso.

¿Cuánto estamos dispuestos a ceder antes de crujir?

¿Hasta dónde nos vamos a dejar mangonear por esta Xunta que nos vende como privilegios lo que son derechos, que nos fuerza a firmar contratos-programa para recibir cuantías que antes nos concedía sin más, dada nuestra situación económico-social, que nos obliga a firmar un anexo vinculante para garantizar nuestra participación en futuras secciones bilingües si cometemos el error de irnos al extranjero quince días pagos para mejorar nuestro inglés?

¿Cuándo nos daremos de cuenta de que nuestra dignidad no tiene precio, y que no pueden hacer con nosotros lo que les dé la gana?

Acabarán matando a la gallina de los huevos de oro a base de apretarle tanto el cuello. 

¡MI-SE-RA-BLES!

Nuevo texto: ENREDADO"

Nuevo texto: ENREDADO"

ENREDADO

 

(Este texto está pensado para ser proyectado y escrito en directo, ante el público, con tres audiciones simultáneas a su escritura. Se escribe el título en silencio, se empieza a escribir, y cuando se mencione a Mozart se inicia la audición de don Giovanni; cuando ésta termine se escribe la frase alusiva a dicha audición, para poner el vídeo de Schubert; cuando termine la segunda se hace lo mismo con la audición de Tiesto y la frase que alude a ella, de modo que nunca haya silencio)

 

Enciendo el ordenador. Cliqueo en el navegador. Va lento. Cliqueo otra vez. Aún no se abre. Otra vez. Sigue tardando. Veo el montón de apuntes en la mesa y me desanimo. ¡¡Puto trabajo de música!! ¡¿A quién le interesará el Krautrock alemán de los 70?! Parece que va. Ya está. Mierda, se han abierto de golpe tres ventanas. Mierda. Hay que seguir esperando. Veo por la ventana: hace un sol radiante.

Por fin. Abro el facebook en una, el tuenti en otra y youtube en otra. Pongo Mozart. Me relaja su música. Abro la ventana del facebook y ahí veo las novedades. ¡Vaya, mi ex se ha ido de viaje a Canarias! SE MORRERA!!!! No hay aún un botón de “no me gusta·”, que si no… Abro el tuenti y observo las novedades: dos peticiones de amistad, un privado y me han etiquetado en seis fotos, dos de las cuales ya las tenía. En una sale Esperanza Aguirre diciendo babosadas. Vaya novedad. Me envían una pregunta por el Chat: “q tal llevas el trabjo d musik?” ¡¡MIERDA, EL TRABAJO!!

Abro una cuarta ventana en el explorador y busco en la wikipedia: “KRAUTROCK”. Esto va a ser una mierda que te cagas. Se acaba el vídeo de Mozart. Abro esa ventana y busco una canción de Schubert: “La muerte y la doncella”. Me mensajean por tuenti: “??” Respondo que estoy ahora con el trabajo “menudo rollo d trabjo”. El facebook también empieza a pitar. Veo el reloj: ya llevo 40 minutos y aún no hice nada. A ver qué se me ocurre.

Abro una ventana nueva, la quinta, y busco mi correo electrónico. Pongo mal la contraseña porque me olvido de desbloquear las mayúsculas.

Me pasan un temazo de Tiesto por el Chat del tuenti. Lo pongo, mientras p0or el facebook me mandan otro mensaje “sales st find?”. Es mi mejor amigo. Olvidé que celebraría su aprobado en historia por todo lo Alto. Mierda. Llaman al móvil: un mensaje: “baja a la perra antes d q se lo haga en casa”. Dios, qué agobio. Veo a pie de pantalla y descubro que hay seis ventanas abiertas. No puede ser. ¿SEIS? Intento hacer clic en la sexta pero no puedo. ¿Qué ocurre?

El ratón no me hace caso. Lo muevo pero no me sigue. Observo con atención cada icono de la panytalla. Hay más de los que yo puse. ¿Cómo es posible? No entiendo nada. Sin que pueda evitarlo, un archivo de texto se abre en la pantalla. El texto dice lo siguiente:

“Enciendo el ordenador. Cliqueo en el navegador. Va lento. Cliqueo otra vez. Aún no se abre. Otra vez. Sigue tardando. Veo el montón de apuntes en la mesa y me desanimo. ¡¡Puto trabajo de música!! ¡¿A quién le interesará el Krautrock alemán de los 70?! Parece que va. Ya está. Mierda, se han abierto de golpe tres ventanas. Mierda. Hay que seguir esperando. Veo por la ventana: hace un sol radiante…”

 

 

FIN  ¿?

 

 

 

 

 

 

 

Las audiciones son estas:

MOZART, “Mask trio” - http://www.youtube.com/watch?v=nGDLDq2YFsk 

SCHUBERT, “La muerte y la doncella” - http://www.youtube.com/watch?v=RDJ-hepH53I

TIESTO, “Adagio for strings” - http://www.youtube.com/watch?v=B0PV_S4m6Ig

TRABALLOS PARA A 3ª AVALIACIÓN, ALUMNOS CON "MÚSICA" EN 3º ESO, 4º PDC E 1º BACHARELATO

TRABALLOS PARA A 3ª AVALIACIÓN, ALUMNOS CON "MÚSICA" EN 3º ESO, 4º PDC E 1º BACHARELATO

IES Xesús Taboada Chivite

Departamento de Música

Curso 2011-2012

 

TEMAS DOS TRABALLOS DA 3ª AVALIACIÓN

MÚSICA 3º ESO

 

A cada un de vós lle foi asignado un estilo musical, un grupo e unha época. Tedes que falar do grupo, da época e da tendencia, escoller unha canción e analizala, indicando as súas partes, analizando a letra e explicando qué instrumentos interveñen en cada sección.

 

- O soul

- O blues

- O jazz

- O gospel

- O country

- O rock and roll dos 50

- O rockabilly

- O beat británico dos 60

- O R&B británico dos 60

- O rock psicodélico dos 60 en EEUU

- O rock progresivo dos 60

- O rock sinfónico dos 60

- O funk dos 60

- A música disco dos 70

- O hard rock dos 60-70

- O heavy metal dos 70

- O reggae dos 70

- O punk dos 70

- O brit pop dos 90

- O pop dos 70, 80 e 2000

- O krautrock alemán dos 70

- O ska dos 70

- O rap dos 80

- O hip hop dos 90

- O dance dos 90

- O eurobeat dos 90

- O jungle dos 90

- O techno dos 90

- O trance dos 90

- O acid jazz dos 90

 

 

 

 

 

 

 

 

3º ESO A

 

ROSALÍA - O soul e Ray Charles

MANUEL ÁNGEL - O blues e Bessie Smith

SHAILA - O jazz e King Oliver

MANUEL - O gospel e Rosetta Tharpe

ARCADIO - O country e Vernon Dalhart

ANA MARÍA - O rock and roll dos 50 e Bill Haley

CARLOS - O rockabilly e Carl Perkins

ANDREA - O beat británico dos 60 e The Beatles

LUCÍA - O R&B británico dos 60 e The Rolling Stones

CRISTINA - O rock psicodélico dos 60 en EEUU e Pink Floyd

ALBA - O rock progresivo dos 60 e King Crimson

SARA - O rock sinfónico dos 60 e Mike Oldfield

ALEJANDRA - O funk dos 60 e James Brown

MIGUEL - A música disco dos 70 e Donna Summer

YAGO - O hard rock dos 60-70 e The Kinks

CRISTINA - O heavy metal dos 70 e Black Sabbath

ROI - O reggae dos 70 e Bob Marley

SOFÍA - O punk dos 70 e Sex Pistols

CARLA - O brit pop dos 90 e Blur

PABLO - O pop dos 80 e Michael Jackson

ANDREA - O krautrock alemán dos 70 e Kraftwerk

ABEL - O ska dos 70 e Madness

 

3º ESO B

 

ISABEL - O soul e James Brown

VANESA - O blues e Mammie Smith

ESTHER - O jazz e Louis Armstrong

MARLENE - O gospel e Aretha Franklin

DAVID - O country e Jimmy Rodgers

PABLO - O rock and roll dos 50 e Chuck Berry

MIGUEL - O rockabilly e Warren Smith

YAIZA - O beat británico dos 60 e The Hollies

MARTA - O R&B e The Platters

CRISTINA - O rock psicodélico dos 60 en EEUU e The Rolling Stones

ADRIÁN - O rock progresivo dos 60 e Pink Floyd

EVA - O rock sinfónico dos 60 e The Beatles

ALBA - O funk dos 60 e Dyke & the Blazers

ANDREA - A música disco dos 70 e The Jackson Five

PATRICIA - O hard rock dos 60-70 e Creem

MARIO - O heavy metal dos 70 e Deep Purple

SAMANTHA - O reggae dos 70 e John Holt

MARTA - O punk dos 70 e The Ramones

BENITO - O brit pop dos 90 e Oasis

ESTEFANÍA - O pop dos 80 e Madonna

PEDRO - O krautrock alemán dos 70 e Cluster

ANTONIO - O ska dos 70 e Specials

INÉS - O rap dos 80 e Anthrax

CARLOTA - O hip hop dos 90 e Eminem

 

3º ESO C

 

MARTA - O soul e Barry White

MARTA - O blues e Gertrude Ma Rainey

LUCÍA - O jazz e Sidney Bechett

MARCOS - O gospel e Mahalia Jackson

YAIZA - O country e Hank Williams

MARTA - O rock and roll dos 50 e Elvis Presley

ANDREA - O rockabilly e The Cramps

PAULA - O beat británico dos 60 e The Searchers

ISMAEL - O R&B e Fats Domino

ROSA - O rock psicodélico dos 60 en EEUU e Jefferson Airplane

SANDRA - O rock progresivo dos 60 e Jethro Tull

SOFÍA - O rock sinfónico dos 60 e The Beach Boys

CRISTINA - O funk dos 60 e The Meters

ADRIÁN - A música disco dos 70 e Gloria Gaynor

EDUARDO - O hard rock dos 60-70 e Deep purple

ANA - O heavy metal dos 70 e Led Zeppelin

ADRIÁN - O reggae dos 70 e Misty in Roots

 

4º PDC

 

OLAIA - O soul e Diana Ross

SANDRID - O blues e Victoria Spivey

ANDREA - O jazz e Duke Ellington

SANTIAGO - O gospel e Sam Cooke

LUIS - O country e Loretta Lynn

FELIPE - O rock and roll dos 50 e Jerry Lee Lewis

ALBA - O rockabilly e Johnny Cash

DESIREE - O beat británico dos 60 e The Dave Clark Five

EDITH- O R&B e Professor Longhair

 

1º BACH B

 

PACO - O beat británico dos 60 e The Beatles

FERNANDO - O R&B británico dos 60 e The Rolling Stones

MARTA - O rock psicodélico dos 60 en EEUU e Janis Joplin

SERGIO - O rock progresivo dos 60 e Traffic

ANABEL - O rock sinfónico dos 60 – 70 e Procol Harum

DÉBORA - O funk dos 60 e King Curtis

SANTIAGO - A música disco dos 70 e The Bee Gees

NELSON - O hard rock dos 60-70 e Black Sabbath

INÉS - O heavy metal dos 70 e Kiss

EVA - O reggae dos 70 e Bob Marley

BRAIS - O punk dos 70 e The Clash

JONATHAN - O brit pop dos 90 e Suede

RUBÉN - O pop do 2000 e Lady Gagá

NEREA - O krautrock alemán dos 70 e Faust

1º BACH C

 

DIEGO - O ska dos 70 e Bad Manners

ALBERTO - O rap dos 80 e Public Enemy

LUCÍA - O hip hop dos 90 e Eminem

DENISE - O dance dos 90 e Ace of Base

ISANET - O eurobeat dos 90 Kylie Minogue

BELÉN - O jungle dos 90 e Ragga Twins

MARINA - O techno dos 90 e Underground Resistance

SARA- O trance dos 90 e DJ Tiesto

O sistema educativo actual diseccionado cunha fratografía

O sistema educativo actual diseccionado cunha fratografía

Este debuxo é unha fratografía, unha viñeta cómica que critica a realidade educativa, realizada polo gran Frato.
Se vos fixades no debuxo, veredes un grupo heteroxéneo de rapaces que teñen como única característica común a súa idade.
Podedes ver rapaces altos e baixos, en cadeira de rodas ou irtos, con roupas caras ou humildes, brancos ou negros, con boa vista ou cegos...
A sociedade actual é así de variada, así de multiforme, e a ningún alumno hoxe en día lle chama a atención o feito de compartir aula con alumnos doutras razas, nacionalidades, estratos sociais ou con necesidades educativas específicas (por ter algún déficit ou incapacidade, por exemplo). Na miña época como estudante isto era impensable: con aquel sistema educativo non había oportunidades para un alumno que non manexara o idioma perfectamente, non había lugar para alumnos con dificultades de mobilidade, dificultades de aprendizaxe, xordeira, etc.
Un dos grandes logros do paso do tempo foi precisamente este: hoxe todo alumno ten dereito á educación.
As aulas énchense con rapaces moi variados, e neste contexto o labor de departamentos como o de Orientación é fundamental: precisamos máis profesores de pedagoxía terapéutica (PT), máis orientadores, máis profesores de audición e linguaxe (AL). É preciso que se invistan cartos na contratación destes profesionais, xa que sen o seu traballo retrocederiamos aos tempos nos que non había unha atención adaptada ás necesidades dos alumnos.
Se facemos unha análise do perfil das aulas de centros públicos, centros concertados e centros privados, poderemos observar sen ningún xénero de dúbidas que a medida en que o nivel adquisitivo esixido aos pais aumenta, a diversidade por aula diminúe. Isto tradúcese en que nos centros privados non hai alumnos estranxeiros, xitanos, alumnos con déficit de atención e hiperactividade, alumnos con parálise cerebral ou outras doenzas que lles dificulten a aprendizaxe. Todos estes alumnos son atendidos polo ensino público. 
Os centros públicos axústanse á fratografía que encabeza este artigo: neles hai espazo para todo o mundo, hai oportunidades para todos, a ninguén se lle pecha unha porta. Os cartos do estado e dos impostos dos seus cidadáns sosteñen un sistema que fará o posible por proporcionar unha educación de calidade, atendendo as necesidades de cadaquén.
Por outra banda, os centros privados seguen o funcionamento dunha empresa: mídense polo índice de aprobados por ano, buscan resolver os conflitos que baixen o rendemento medio e seleccionan moito o alumnado que teñen. Non me meto nese sistema, xa que se financia a si mesmo a través de elevadas cuotas mensuais que os pais dos seus alumnos ingresan, pero a realidade humana na que se crían estes alumnos non é real, non saen acostumados a viviren con seres diferentes a eles. Estudan nun gueto con paredes de ouro rodeado por un mundo cheo de espiñas e tebras que tan só arrostrarán cando rematen esta etapa.
Agora ben, os centros concertados, que están a medio camiño entre os dous tipos anteriores (isto é algo que eu non comprendo, xa que se utilizan fondos públicos para o beneficio dunha minoría capaz de pagar mensualidades máis reducidas cás dos centros privados), tamén seleccionan o seu alumnado poñéndolle trabas de acceso (prazos expirados, grupos pechados con tódalas prazas ocupadas - herdadas, diría eu -, etc).
Non é xusto que cos cartos de todos se paguen servizos que tan só repercuten no beneficio duns poucos.
E a educación pública pouco a pouco vai perdendo as poucas vantaxes que tiña comparada coa privada: antes os profesores dos centros públicos eran especialistas na materia que daban, mentres que na privada non existía ese garante. Agora, coa política de recortes da Consellería, tampouco existe no ensino público, xa que non hai personal abondo e coa ampliación horaria do persoal fixo aínda haberá menos profesores, que terán que asumir as horas de docencia que daban os seus compañeiros.
Aínda que traballamos con seres humanos - e non con mercadorías - adoptamos o patrón do sistema empresarial, enviando inspectores ós centros nos que o índice de aprobados non é o idóneo, facendo auditorías de departamentos "sospeitosos" de non facer o seu traballo, cuestionando continuamente os compañeiros do departamento de orientación (porque non sempre fan o noso traballo sacándonos as castañas do lume, segundo aqueles profesores que cren que esa é a súa función, idea que non comparto).
Vemos como os alumnos son medidos, tasados, pesados, valorados segundo complexas e ridículas táboas, con termos tan interesantes como mal comprendidos (as competencias básicas, de seren axeitadamente aplicadas, serían unha boa forma de avaliar, e non a quiniela na que se converten en tantas ocasións).
A burocracia devora o espazo da imaxinación, a tecnofilia levada ao extremo destrúe o humanismo, e ante todo estamos a traballar cun "material" enormemente fráxil e sensible: persoas.
Non estamos a cortar troncos para facer mesas ou cadeiras. Non podemos reducir a multiplicidade das nosas aulas a unha táboa de excel. Non podemos aspirar a un cen por cento de aprobados cando os nosos alumnos son cen por cento diferentes entre si.
Os fondos públicos deben redirixirse para o beneficio do maior número posible de alumnos, e xa que existen medidas correctivas para arranxar problemas (os tan temidos expedientes disciplinarios da inspección educativa) fagamos un uso responsable, eficaz, non politizado e humano de todos estes medios.
Os nosos alumnos meréceno. Todos. Non só os que manexen cartos.

Había una vez un centro educativo como los chorros del oro...

Había una vez un centro educativo como los chorros del oro...

Había una vez un centro educativo como los chorros del oro, siempre estaba todo ordenado y limpio, no había charcos en el patio ni ruidos en los pasillos.

Era un centro normal, con gente normal, pero estaba siempre implacablemente impoluto: ni un papel en el suelo, ni un botellín de plástico tirado por ahí...

Había una vez un centro educativo que funcionaba como un reloj, todo allí estaba perfectamente organizado y seguía un guión previo.

Los profesores no llegaban tarde, los alumnos tampoco.

Había una vez un centro educativo en el que no se veían empujones ni discusiones, no había protestas ni engaños, no había corrillos ni zancadillas.

Entonces terminó el verano, y con septiembre llegaron los alumnos, los profesores, los padres de los alumnos...

En este centro educativo era normal escuchar de vez en cuando algún ruido, empujones, risas o algún grito esporádico, incluso a veces algún insulto.

Si te fijabas mucho podías llegar a interrumpir conversaciones entre cirujanos, es decir, personas que destripaban lo que otras hacían. Pero eran todo sonidos efímeros, que con la presencia del recién llegado se evaporaban sin dejar rastro.

Había una vez un centro educativo en el que los alumnos aprendían muchas cosas, trabajaban en equipo, se comprometían con el mundo que les rodeaba y demostraban cierto interés por la cultura y la ciencia.

No eran alumnos de otro planeta: existían. 

Tenían sus problemas y atravesaban una edad compleja, pero con los estímulos necesarios podían afrontar grandes empresas.

Estos alumnos, guiados por ciertos profesores, llevaban a cabo todo tipo de actividades creativas, artísticas... Llenaban las paredes de dibujos y fotografías, de textos y recortes...

Había una vez un centro educativo en el que todo esto ocupaba su espacio y no molestaba a nadie, porque la gente entendía que una pared llena de papeles no es un basurero, sino el testimonio de algo estético que tuvo lugar y que, de algún modo, se pretende retener cierto tiempo.

Era un centro en el que las paredes tenían mucha información, uno podía pasarse horas leyendo cosas que muchísima gente había trabajado con sus alumnos.

Pero siempre hay personas a las que esto no les gusta, les molesta, porque ante todo valoran el que la limpieza y el orden veraniego no sea sólo propio de esa época.

Por eso estas personas atacan a quienes se resisten a jugar a la plastilina sin mancharse las manos, por eso estas personas se reúnen para reñir y criticar duramente la actitud de quienes ponen en peligro el equilibrio que ostentan.

Instar a tus invitados de Nochevieja a que cenen rápido para lavar, secar y recoger cuanto antes tu vajilla de bodas no es realmente disfrutar de una cena.

Por eso la belleza de las actividades que engrosan el pasado inmediato está condenada a perecer aún antes de lo necesario: porque cuando a uno lo llaman invasor de espacios sin tener en cuenta que es obra de los alumnos, entonces lo mejor es recogerlo todo y no mirar atrás.

Había una vez un centro educativo en el que todos valoraban el trabajo de los demás, entendiendo que un centro debe reflejar la belleza que a veces contiene.

Había una vez un centro educativo que funcionaba como un reloj, sin reloj.

Yo quiero que mi centro sea ese, ¿tú no?

Finalmente lo han conseguido: no todos los alumnos tienen derecho a la huelga

Finalmente lo han conseguido: no todos los alumnos tienen derecho a la huelga

Después de mucho gruñir y tratar de argumentar lo inargumentable, la derecha ha conseguido amordazar al alumnado privándoles del dercho de huelga.

¿Quién lo iba a decir?

Ahora, los alumnos de primer ciclo de ESO (1º y 2º ESO) ya no pueden protestar de ningún modo. Es ilegal, carecen de ese derecho.

Los alumnos de segundo ciclo de ESO (3º y 4º ESO) tan sólo pueden "concentrarse", pero nada de ir de huelga.

Los de Bachillerato (1º y 2º Bach) podrán estar de huelga si (sólo si) sus padres firman una autorización. 

Pues bien, sigamos así, amordazando las voces disidentes, frenando los procesos de concienciación. Y luego que nos vengan a los profesores con que los alumnos deben desarrollar el espíritu crítico, la capacidad de leer entre líneas, de convertirse en consumidores responsables, justos y respetuosos con los demás miembros de la sociedad.

¿Qué clase de espíritu crítico se puede esperar de quien es educado bajo el sometimiento, viendo cercenada su conciencia, silenciada su voz, atados sus brazos?

Esta sociedad pide a gritos libertad, justicia, respeto, y mientras tanto el estado sigue recortando derechos, robando dinero público para dárselo a los causantes de toda esta crisis, a la banca (10.000 millones de euros hurtados a la sanidad y a la educación, pero a Bankia se le inyectarán esos mismos euros... Rato esperó a esta maniobra para dimitir, pero no engañan a nadie, y por supuesto a la Iglesia se le siguen dando sus 10.000 millones de euros).

Sigamos de brazos cruzados, que cuando el tsunami esté entrando por la puerta de nuestra casa será tarde.

Y mientras, las aulas llenas de alumnos mudos. Pero cuidado, que aunque estén mudos por imposición ni están sordos ni ciegos, y tienen piernas para caminar y toda una vida por delante para cobrarse esta deuda.

Nuevo poema, "In propriam oblivionem"

Nuevo poema, "In propriam oblivionem"

 

In propriam oblivionem
Voy al encuentro de las sombras /
donde fuman entre sábanas tras la erótica locura /
el Quizás, cobarde estrecha embaucadora, que te regala un horizonte que tú llenas con mentiras, /
el Pero, aventurero con reservas, que hace cojear cualquier mesa con su irresistible carcoma, /
y el Aunque, firme freno incombustible, ancla de la pasión, alud de Noes enquistados en la Conciencia. /
Voy al encuentro de las sombras /
donde duermen entre voces /
los adioses nunca dados, brechas humeantes que unen vientres distantes citándolos en oscuros acantilados, /
los abrazos evitados, rebeldía del "sí quiero" ante la fortaleza inefable del "no puedo", /
los besos imposibles /
y los sapos que se olvidaron de sí mismos. /
Voy al encuentro de las sombras /
donde el cíclope rechaza a la ninfa arrepentida que aún besa sus huellas, /
donde los ríos de sangre oscura abrazan tierras yermas de calor, dejando morir a los sedientos unicornios y pegasos, /
donde no siempre hay lugar para un Cuándo, /
donde nunca falta un momento para un Dónde. /
Voy al encuentro de las sombras / 
que engullen los nenúfares de Narciso, /
devorándolos por haber sido testigos de su amor solitario, /
deshojando su majestuosa belleza entre besos bravos, /
mordiscos apesadumbrados y embestidas tiernas como el canto de la mano que acaricia las paredes del placer redescubierto. /
Voy al encuentro de las sombras /
donde el erizo acurruca la vergüenza de saberse peligroso y protegido, /
donde el Recuerdo es un espejo terrorífico que nunca da el brazo a torcer /
y la Imaginación pierde todos los pulsos que le hace a la Experiencia, /
entretenida con absurdas pero apremiantes piedrecitas en el zapato. /
Voy al encuentro de las sombras /
donde un niño aún llora por aquel árbol de Navidad sin Navidad, /
donde un adolescente abraza la sombra de la que lo asombraba cuando aún con nombre no era del todo un hombre, /
donde un joven suspira por esa irresistible soledad a la que tanto ama, busca y necesita, /
el hombre que hoy recuerda esas lagunas donde nadan los monstruos del más hermoso y negro lago. /
Voy al encuentro de las sombras /
donde danza la chica a la que nadie sacó a bailar, /
donde siempre hay un beso para cada boca, /
donde brotan las palabras entre piedras y arrecifes taciturnos, /
donde nunca más resonará el asqueroso eco de la culpa, /
donde sólo habrá más sombras, sin silencio ni vacío ni recuerdos, sólo sombras. /
Y serán por siempre verdaderas, con sus besos y abrazos y caricias y mordiscos y embestidas, /
verdaderas, entre sombras. /

 

EXCURSIÓN A MADRID: crónica de un superviviente

La visita de Estevo Creus al club de lectura, una crónica

La visita de Estevo Creus al club de lectura, una crónica

El pasado jueves tuvimos la visita de Estevo Creus, un maravilloso poeta sobre el que estuvimos trabajando los últimos meses en el club de lectura.

Partiendo de sus dos poemarios, Poemas da cidade oculta y O libro dos cans, nuestros alumnos leyeron poesía con Marita, Isabel, Antonia y Víctor, interpretaron lo que les sugería, y realizaron muchos trabajos en Plástica y Diseño gráfico, guiados por Víctor.

Prepararon un stand fantástico que expusieron en la feria del Lázaro, en el pabellón de Verín.

Realizaron unos itinerarios personales llenos de música, poesía, imágenes y, ante todo, sinceridad y valentía: la sinceridad necesaria para ver adentro y reencontrarse en este paseo frenético que a veces es la vida, y valentía para compartirlo con los demás, una valentía que requiere de muchísima generosidad.

La sesión del club fue única: dos ballenas muy especiales le dieron la bienvenida a Estevo (la ballena de ramas que había en el césped del instituto y una ballena hecha con la tela que Víctor lleva construyendo con el apoyo de todos los alumnos cada año, desde hace ya siete cursos).

Después de la bienvenida, unos letreros maravillosos iban indicando lo que se avecinaba: los versos de Estevo, pegados en las paredes del instituto letra a letra, lo arrastraron a la biblioteca, donde le esperaba una tercera ballena (hecha con esa tela tan especial, reposando sobre las mesas de la sala) y una presentación de power point con las fotografías de todas estas actividades.

Pero es que aún hubo más: Estevo pudo visitar el aula de plástica, un espacio mágico en el que había construida una casa muy parecida a la que él describía en su poemario O libro dos cans. Una casa que ocupaba casi toda el aula de plástica, rodeada por otras muchas casas que los alumnos fueron construyendo, y de sus itinerarios. Todo el suelo del aula de plástica le daba la bienvenida a Estevo, destripando todo su pasado entre láminas, dibujos, diseños, fotografías, textos... El aula había hecho su propio itinerario, contando los secretos que había ido nutriendo a lo largo de los últimos siete cursos, y en el centro de esa casa, dentro, muchas imágenes, las interpretaciones que los alumnos fueron haciendo de los poemas de Estevo, imagen a imagen, construyendo un perfil de pisos maravilloso, con muchas ventanas abiertas y cada ventana con un dibujo, y detrás de los edificios, flotando majestuosamente, una enorme ballena de nueve metros de longitud, sonriente, azul, llena de matices.

Los alumnos de diseño gráfico y digital realizaron una preciosa animación partiendo del itinerario de Isabel, un itinerario musical en el que ella enlazaba canciones de sus distintas etapas vitales, desde la más tierna infancia hasta el presente. Los alumnos le regalaron (bueno, a ella y a todos los que allí estábamos) una animación que unía las distintas canciones. A todos ellos, mil gracias.

Luego, ya en la biblioteca, varios alumnos nos detsriparon sus entrañas al compartir con nosotros sus itinerarios: Débora nos emocionó profundamente con su bellísimo itinerario, a pesar de no poder estar presente ella en el momento de verlo los demás; Rosa nos cautivó con su itinerario, tan personal y musical, lleno de fotos con personas que para ella son importantes y con el acompañamiento ineludible de "The river flows in you", de Yiruma, pieza que tan bien toca ella al piano; también disfrutamos con el itinerario de Sabela, que nos mostró su evolución personal a través de su letra en distintos momentos, y sobre fondos de distintos materiales, con una dureza cambiante y gradualmente mayor, como metáfora de su evolución personal; Alejandra nos leyó en persona su magnífico itinerario personal, con fotos y frases con las que nos ponía en situación y nos hacía partícipes de su trayectoria humana, siempre desde la simpatía y la profundidad de quien es artista aunque sea joven, de quien nos da clases de valentía y originalidad cada día, gracias Alejandra... La tela de Marita colgaba delante de unas estanterías de la biblioteca, y del mismo modo en que ella es y está en la vida: con discreción, pero acompañando a quien se anime a acercarse, llena de matices y regalos, generosa y verdadera. Una tela que las personas que tenemos la suerte de deambular por su vida hemos ido cosiendo, trozo a trozo, y que ahora está llena de significados, caras, voces, palabras... En fin, hubo muchas emociones, muchas palabras de amor fraternal, familiar, etc. Una tarde curativa a todos los niveles.

Ante este despliegue de medios, después de disfrutar de los itinerarios de varios alumnos (y profes), Estevo nos deleitó con una improvisación basada en la palabra "Que?", que resumía perfectamente su estado de ánimo. Nos leyó poemas, nos contó anécdotas y compartimos juntos una tarde llena de emociones, poesía y buenos sentimientos. 

Fue mágico. GRACIAS A TODOS LOS QUE LO HICISTEIS POSIBLE

Si cliqueáis aquí accederéis al artículo del club sobre esta experiencia.

"Tenemos que hablar de Kevin", una película aterradoramente real

"Tenemos que hablar de Kevin", una película aterradoramente real

Ayer tuve el desquiciante placer de ver esta película, y reconozco que hacía mucho tiempo que no me agobiaba tanto en un cine.

Si no la has visto y tienes pensado hacerlo, no sigas leyendo este artículo,porque la voy a destripar.

EL TEMA PRINCIPAL DE LA PELÍCULA

Para mí el tema principal de la película es la herencia de un vacío afectivo muy pronunciado, de un rechazo que se manifiesta en los primeros meses de vida de Kevin por parte de su madre (Eva), y que cristalizará en el trágico desenlace.

UN PAR DE CUESTIONES RELATIVAS AL ARGUMENTO

La protagonista de la película, Eva, es una mujer feliz, que tiene un buen trabajo, que encuentra una pareja (Franklin) con la que su vida se estabiliza. Están satisfechos sexual y emocionalmente, trabajan los dos (él es fotógrafo de publicidad, ella hace guías de viajes en una agencia), pueden permitirse una casa grande y bonita, etc.

Cuando están en la cuarentena, deciden tener un hijo. Aquí comienzan los problemas: Kevin llega como un bebé inconsolable que no para de llorar, que desquicia a su madre (es terroríficamente convincente la escena en la que Eva se para con el carrito al lado de un taladro, en medio de la carretera, para poder dejar de oír los incesantes gritos del bebé). Desde que él llega ella muestra un desapego tremendo hacia el recién llegado, alejándolo de su lado, no aceptando su lugar privilegiado por necesidad en la familia.

El bebé se convierte en un niño y ella empieza a aceptarlo, a buscar una complicidad que ya no puede ser natural, sino que será en todo momento forzada, artificial, buscada aún en contra de la voluntad del niño. Éste, por su parte, se muestra como un ser diabólico, perverso, lleno de una maldad nada natural en un críod e su edad, y que bien pudiera hacernos pensar en una reencarnación del Diablo o algo así.

Como niño, tiene todo tipo de problemas: no controla sus esfínteres, y por tanto interrumpe la vida sexual de sus padres (la escena de la felación es demoledora en este sentido: la mirada que el niño echa a su madre cuando saca la cabeza de entre las piernas de su padre es muy despectiva, como si ya supiera de qué se trata), atormenta a su madre forzándola a cambiarle una y otra vez los pañales (la escena en que ella le propone repasar los números y él mancha dos veces seguidas los pañales para burlarse de ella y de sus intentos por educarlo así lo pone de manifiesto... tengamos en cuenta la reacción airada de la madre, impotente, que acaba por zarandearlo y lanzarlo contra la pared, con tal mala suerte que le rompe un brazo, y esta será la arma que él utilizará para esclavizarla a su antojo - cuando no la delata, ni ante la doctora del hospital ni ante su padre -).

No mucho tiempo después, llega la segunda hija, que supondrá una reconciliación entre Eva y la maternidad, por una parte, pero que también creará una nueva fuente de conflictos entre ella y Kevin: no es sólo una cuestión de celos entre hermanos, sino que va mucho más allá: supone la pretendida constatación por parte de Kevin de que su madre es una perfecta inútil, incapaz de educar a dos niños, torpe y predecible en sus maniobras por ganarse la confianza y aumentar la cercanía con ellos.

Así se lo hace ver cuando, ya adolescente, ella lo lleva a jugar al golf, los dos juntos, y se burla de dos personas gordas. Ella lo hace o bien porque en el fondo no es tan diferente de su hijo (cosa que el propio Kevin le dice), o bien para intentar ganarse su simpatía, dejándose llevar a su terreno. Cuando se lo lleva después a cenar, todo sale mal, ya que él come en casa justo antes de ir al restaurante, y allí se limita a mirar cómo ella come y bebe vino, sermoneándola miserablemente, y haciéndole ver que no tiene armas frente a él.

El único momento de concordia entre ambos se produce cuando Kevin, enfermo, es cuidado por Eva con todo tipo de atenciones. Es más, ella lo seduce leyéndole el cuento de Robin Hood, que le abrirá los ojos ante su único pasatiempo real: lanzar flechas con un arco. En el momento en que leen el cuento, el padre irrumpe en la habitación con la intención de mimar al niño, pero este lo rechaza totalmente aferrándose a su madre. La reacción de Eva es de alegría (¡!), ya que aunque el niño acaba de abandonar con desprecio a su padre, le muestra por primera vez afecto.

El padre, por su parte, es un perfecto mueble: quiero decir, no ayuda a pautar al niño, no apoya a Eva, no aporta ideas o remedios para superar los conflictos. Se limita a llamar "colega" a su hijo, a regalarle todo lo que cree que puede querer, y a caer en sus redes de control.

La niña es un ser encantador, inocente, perfectamente normal para su edad, y creo que no tiene otra función en esta película que ofrecer un contrapunto dulce a lo que significan Kevin y su madre. Ya se le ve en la cara que no sale a ella, sino a su padre: unos rasgos redonditos, una cara llena de luz, unos ojitos pillos y una vocecita angelical la apartan de los rasgos afilados y marcados de Kevin y Eva, junto a su pelo oscuro y lacio, muy pegado a la cara, como huyendo del exterior, y su extrema delgadez (cuencas oculares muy marcadas y mentón puntiagudo). Se diría que sale al padre (un hombre corpulento, con el pelo rizo y corto pero voluminoso, grandes ojos y apariencia apacible).

Todos estos personajes están atormentados ante el imparable avance del monstruo que hay en Kevin: lo que inicialmente son rabietas de bebé llorón da paso a los pañales eternamente sucios, a la dependencia casi enfermiza de los padres para ir al baño, y luego se transforma en actitudes desafiantes (cuando pintarrajea todas las paredes de la habitación de Eva, que con tanto ahínco había adornado con fotos de lugares del mundo) o incluso vejatorias (cuando escupe en el sandwich y lo pega a la mesa de cristal, por ejemplo).

Esta pelota de nieve irá creciendo y culminará en el final: Kevin mata a la cobaya de su hermanita, a quien le echa sosa caústica en un ojo, y termina matándola a ella misma junto a su padre, así como a muchos de sus compañeros de instituto, siguiendo un enfermizo y maquiavélico plan (compra candados y cierra todas las puertas que llevan al pabellón, y una vez allí acribilla con flechas a sus compañeros).

En el final de la película, Kevin reconoce ante su madre (que lo está visitando al centro de menores donde está recluido, el día en que cumple 18 años y lo van a llevar a la prisión para continuar su condena) que todo lo que ha hecho, realmente, no sabe por qué lo ha hecho, antes sí lo tenía claro, pero ahora ya empezaba a dudar. Parece que el monstruo empieza a albergar un resquicio de humanidad. O quizá no.

ELEMENTOS SIMBÓLICOS Y MITOLÓGICOS DE LA PELÍCULA

Si tengo que mencionar algún símbolo que me llamase la atención, debo detenerme en el color rojo. Sin duda es el que predomina a lo largo de la película, ya desde el principio.

Por una parte, es el color de la fiesta donde se acuestan "a pelo" Eva y Franklin (la tomatina de Buñol), y llama la atención ese primer plano cenital de ella tumbada, flotando entre la muchedumbre, sumergiéndose después en el mar de tomate.

También es el color con que los vecinos, airados por la tragedia final, pintan la fachada de su nueva casa y su coche. Se trata de una casa mucho más pequeña y pobre que aquella en la que habían vivido los cuatro, y se supone posterior a la matanza, cuando ella se queda viuda y completamente sola. El limpiaparabrisas esparciendo los restos de pintura por el cristal mientras ella busca un nuevo trabajo, después de todo lo que fue (editora de guías de viajes de éxito), y los vecinos clavándole la mirada a su paso por las calles, son enormemente sugerentes: una mancha en su pasado que no podrá borrar, haga lo que haga (y así lo vemos en sus múltiples esfuerzos por quitar la pintura de la fachada). Así debe de ser su sensación de culpa hacia su hijo, por no haber evitado la catástrofe.

El rojo es el color de los botes (de tomate, otra vez!!) que hay en las estanterías del supermercado, cuando se esconde de la mirada inquisitorial de una vecina, que le rompe los 12 huevos de su huevera, y que ella no intenta cambiar al pagarlos en caja, tal es su sentimiento de deuda con el mundo.

El rojo es el color de los números del despertador, que aparecen difuminados mientras ella intenta conciliar el sueño, y que siempre (siempre) marcan el paso de las 12:00 a las 12:01.

Y, por supuesto, el rojo es el color de la sangre, esa sangre que se nos ahorra al no mostrarnos la matanza, sino únicamente la cara de loca satisfacción de Kevin, mientras dispara flechas a sus amigos, con ese saludo final al "público", como quien acaba de dar un concierto de música clásica, y esa rendición pacífica ante la policía, una vez que todo está acabado y los agentes logran romper los candados. Un crimen perfecto, y un asesino cínico. Crimen perfecto porque su auténtico objetivo seguiría vivo para sufrir por lo que hizo, aunque él quedase preso. Y un asesino cínico porque sabía que siendo menor de edad no le caería la pena capital, sino una condena irrisoria comparada con la gravedad de su crimen.

En segundo lugar, el otro elemento simbólico que quiero destacar es la elección de los nombres de los protagonistas, los verdaderos protagonistas de la película: Eva (que significa "dar la vida" en hebreo) y Kevin (que significa "nacimiento feliz" en celta). Es totalmente contradictorio con la esencia de esos dos personajes: ella no quiere ser madre, se siente "recipiente" de un bebé, y todo lo que tiene que ver con Kevin a ella le supone dolor, renuncia y angustia.

Con respecto a los elementos mitológicos, quiero relacionar a los protagonistas con los siguientes personajes y mitos de la Antigüedad clásica grecolatina, y también de la tradición bíblica: 

Eva funciona, por una parte, como la mujer fundacional de una familia (Adán y Eva), la mujer que le da a su esposo a su primer hijo varón, y que más adelante le da también una hija. Esta segunda hija no sabemos si la tiene para "castigar" a Kevin o porque realmente la quiere tener... Su marido, Franklin, está encantado con sus hijos, y hace la vista gorda ante todos los excesos de Kevin. Podríamos decir que ella es una Cassandra enloquecida a la que no creer, ya que no hace más que rechazar a su hijo y acusarlo de cosas que nadie más que ella ve. Pero también podemos relacionarla con Medea, en la medida en que rechaza a su hijo y tan sólo tiene interés (al principio) por su esposo, ese Jasón que acabará abandonándola (primero, ante las acusaciones que arroja contra Kevin, no creyéndola; después, cuando él muera y ella se quede sola con la culpa y su hijo encarcelado).

Kevin es una extraña mezcla entre Caín (pues atormenta, hiere gravemente y termina matando a su hermana, un ser encantador que lo adora y obedece tontamente durante toda la película) y Edipo (ya que mata a su padre y lo destrona en su puesto de "acompañante de mamá", aunque nunca podríamos decir "pareja"; además, la relación que se establece entre Kevin y Eva es enfermiza, con delirios, agresiones, insultos... pero al mismo tiempo una dependencia obsesiva que utiliza elementos de control como la compasión, la culpa, el perdón, el castigo...).

CONCLUSIÓN

En definitiva, aunque seguro que hay muchas más cosas interesantes que comentar (como por ejemplo el uso magistral que se hace del tiempo, revolviendo todos los momentos y entremezclándolos, dándole al espectador la única ayuda de un cambio de peinado en Eva, y repitiendo una y otra vez escenas obsesivas, como la limpieza de la fachada o la llegada de la policía al lugar del crimen...), creo que esta película es un drama-thriller tremendo en el que se ponen sobre la mesa muchas cuestiones de rabiosa actualidad ante las que no podemos ser indiferentes: por una parte, la soledad que acecha en cada esquina, y la facilidad con que perdemos nuestros apoyos o nos granjeamos odios viscerales. Por otra parte, las relaciones familiares, que muchas veces se malinterpretan, se rebajan (el padre que es colega del hijo), se desgastan (el hijo que ya no valora en nada al padre porque sabe que lo tiene a su disposición) o no existen (la relación entre Kevin y su hermana, no así a la inversa).

Una mujer que no quiere ser madre y que trae a este mundo a un niño al que no sabe querer desde el principio, aunque luego intenta corregir su error (no sabemos exactamente si por amor repentino o simple culpabilidad). Un hijo que ya nace"atravesado", despreciando a quienes le daban todo, sin ningún apego hacia sus semejantes, con una inteligencia emocional nula y capaz de llevar a cabo una masacre que aterrorizará a su vecindario.

¿Semilla del mal? No, se recoge lo que se siembra. Aunque luego queramos rectificar hay cosas para las que no siempre se está a tiempo. ¿Se puede llamar amor a lo que Eva le ofrece cuando quiere jugar con él a la pelota o lo lleva de cena? ¿Habría sido Kevin diferente si su madre le hubiera dado amor desde el principio?

Regresamos al régimen feudal, sólo falta el derecho de PPernada

Regresamos al régimen feudal, sólo falta el derecho de PPernada

Así de crudas se ven las cosas en un momento en el que muchos de los trabajadores públicos son incapaces de ver el bosque, entretenidos como están con los troncos de los árboles que el gobierno nos va poniendo delante, día a día.

Quiero quejarme aquí y ahora de CUATRO aspectos que me están reventando las entrañas: la Reforma laboral, el nuevo sistema de alegaciones, el servicio de asesoría jurídica que la Xunta pone a disposición de sus trabajadores y el nuevo bachillerato.

Primero, la Reforma Laboral. Una Reforma laboral que convierte la relación entre contratante y contratado en una relación absolutamente vertical, carente de todo convenio o reglamentación. No es una involución, es directamente una RUPTURA.

Una Reforma laboral que hará que pedirse una baja sea una cuestión de vida o muerte: los primeros 3 días de baja te pagan entre el 40 y el 50 por cien, los siguientes 17 días un máximo del 75%. La mayoría de las bajas tienen precisamente duraciones entre esas dos cifras. Enfermar se convertirá en un magnífico medio de economizar: así, un maestro que esté de baja 22 días perderá más de 500 euros de su sueldo.

Segundo, las alegaciones: hasta ahora, tú podías hacer tus alegaciones cuando no estabas de acuerdo con las decisiones de la Xunta. Si no te respondían o te respondían de un modo que no te pareciese convincente, podías llevar a cabo un recurso de alzada, y había que revisar lo que hubieran decidido. Si nuevamente te dejaban sin respuesta o te daban una que no te convenciese, se iba a un contencioso-administrativo, donde se resolvería definitivamente el conflicto. Ahora, con el nuevo régimen, SI NO TE DAN LA RAZÓN AL FINALIZAR EL PROCESO CORRES TÚ CON LOS COSTES, y estamos hablando tranquilamente de unos 3 mil euritos. De este modo, juegan con el personal, no respondiendo y esperando a ver quién tiene cojones para seguir adelante con su alegación. Otra cosa que hay que tener en cuenta es que si llegas al contencioso-administrativo las personas que van a decidir en qué queda la cosa están implicadas políticamente con la Xunta, y podrán echar por tierra tu alegación argumentando defectos de forma.

Tercero, esa asesoría jurídica PRIVADA que la Xunta ha puesto al servicio de sus trabajadores. Una asesoría (Legalitas) a la que puedes llamar sin ningún tipo de problema para preguntar cuestiones legales. Pero si les haces preguntas que cuestionen a la Xunta, o que demuestren algún interés en denunciar alguna de sus cada vez más reiteradas y cuestionables decisiones, entonces esa voz tan amable que te estaba atendiendo te dirá que ESE SERVICIO NO ESTÁ CONTRATADO, pero que por una minuta de X, ya a nivel personal, te lo pueden hacer. Estamos asistiendo a la indefensión más encubierta y caciquil en muchos años, y nadie parece darse cuenta. Afortunadamente ya hay sindicatos que han tomado medidas legales contra esta decisión, que es anticonstitucional, ya que todo trabajador público debería tener derecho a un asesoramiento jurídico propio, facilitado por la consellería de la que depende.

En cuarto lugar, ¿qué decir de la reforma del Bachillerato? Pues que nos van a despoblar los institutos públicos y van a llenar los centros concertados, porque hacer un bachillerato de 3 años pagando como precio un año de enseñanza secundaria obligatoria tiene muchos problemas: primero, ¿qué pasa con los CPI, esos centros en los que había hasta 4º ESO? Ahora sobrarán profesores, habrá que hacer itinerancias, obligarán a muchos a concursar, habrá suprimidos... ¿Qué ocurrirá en Verín, por ejemplo, con centros como el Castro de Baroncelli, que tiene ESO? ¿empezarán allí en 1º de bachillerato para tener que cambiarse de centro? ¿Y qué ocurrirá en las monjas y en los frailes (centros privados.concertados que hasta ahora llegaban a 4º ESO, y que verán cómo se concierta el 1º de bachillerato, gran coladera para luego concertar 2º y 3º?

Las enseñanzas medias están en peligro. Me siento como Cassandra adivinando el trágico desenlace sin que nadie me escuche.

Tenemos una huelga general ahí, a la vuelta de la esquina, pero como siempre que se trata de huelgas, la gente hará el mismo razonamiento absurdo y autocomplaciente: que si por un día no vale de nada, que si nadie va a secundarla, que si es una treta de los sindicatos para demostrar que hacen algo, bla bla

Una huelga general no es una huelga de funcionarios, o de otro sector concreto, es GENERAL, es una medida extraordinaria que habría que intentar adoptar en caso de conformidad con la convocatoria. 

Decir que no la secundamos porque no va a valer de nada es querer estar en el bando de los que se mojan y en el de los que esperan simultáneamente.

Decir que no la secundamos porque la convocan los sindicatos es aceptar que la Reforma Laboral no es tan mala, que sobran los sindicatos, que da igual todo.

Yo sólo digo una cosa, detrás de estas medidas vendrán otras, seguro, no lo dudéis, y se aplicará a la función pública todo lo que se haya aplicado a los demás sin protesta.

Esto es regresar al feudo, al señor y los vasallos, tan sólo falta el derecho de PPernada. TiemPPo al tiemPPo.

Audiciones para mis alumnos de 3º ESO, 2ª evaluación

Audiciones para mis alumnos de 3º ESO, 2ª evaluación

BARROCO

19.- "Tu se morta", Claudio Monteverdi, aria da ópera "Orfeo y Eurídirice". (fotoc. pax.92)

20.- "When I am laid", Purcell, aria da ópera "Dido e Eneas". (fotoc. páx.97)

21.- "Lascia ch´io pianga", Haendel, aria para contratenor (castrati).

22.- "Agitata da due venti", aria virtuosa da ópera "La Griselda", Vivaldi.

23.- "Ich will hier bei dir stehen", Bach, coral da "Paixón segundo San Mateo" (fotoc. pax.98)

24.- "1º mov. do Inverno", Vivaldi, concerto solista para violín e cordas. (fotoc. páxs.104)

25.- "1º mov. do Concerto de Brandenburgo nº 3", Bach, concerto policoral.

26.- "Toccata e fuga en re menor", Bach.

27.- "Música para os reais fogos de artificio", Haendel.

28.- "Passacaglia", da "Suite en sol menor", Haendel.

29.- "Preludio" da "1ª Suite en Sol Maior", Bach.

La información que debéis relacionar con cada audición es la siguiente:

 

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2011-2012

 

AUDICIÓNS DO BARROCO

Audición nº 1

 

“Tu se morta", Claudio Monteverdi, aria da ópera "Orfeo y Eurídirice". (fotoc. pax.92)

 

Claudio Monteverdi fixo esta ópera, que supuxo o avance máis destacado na historia do xénero, e pode considerarse con xustiza a primeira ópera completa da historia.

Trátase dunha aria para barítono e acompañamento (nesta audición acompáñao o órgano). Hai quen utiliza un tenor abaritonado para representar o protagonista, como Jordi Savall por ejemplo.

Pertence ó 2º acto, no momento en que Orfeo recibe a noticia da morte de Eurídice e decide descender ós Infernos para recupérala.

Destacan os cromatismos melódicos, as fortes disonancias e a expresividade da melodía, que logra transmitir as emocións que padece o protagonista.

 

Audición nº 2

 

"When I am laid", Purcell, aria da ópera "Dido e Eneas". (fotoc. páx.97)

 

Henry Purcell compuxo esta ópera de cámara para unhas rapaciñas internas nun orfanato. Conta a historia de amor entre Dido e Eneas.

Trátase dunha aria para soprano e continuo.  O continuo repite cíclicamente as mesmas notas, nunha escala cromática descendente sobre a que se constrúe a melodía, cunha sinxeleza enganosa.

Para moitos críticos, esta é a mellor aria de tódolos tempos.

Sucede no momento no que Dido descobre que Eneas abandonouna, e decide suicidarse. 

 

Audición nº 3

 

"Lascia ch´io pianga", Haendel, aria para contratenor (castrati).

 

Haendel compuxo a ópera Rinaldo, e esta aria é unha das máis coñecidas na historia da ópera.

É unha aria lastimeira, na que o protagonista se laia polo seu destino. Composta para castrati (contratenor), a miúdo as sopranos e mezzosopranos interprétana.

Ten forma ternaria, é o que se chama aria da capo, e ten unha primeira sección (A), unha sección contrastante (B) e retoma a sección inicial para facer variacións sobre elas (B´).

 

Audición nº 4

 

"Agitata da due venti", aria virtuosa da ópera "La Griselda", Vivaldi.

 

Vivaldi compuxo a súa ópera Griselda, e nela destaca esta complexísima aria.

Plantexa unha dificilísima melodía chea de efectos relacionados co estilo concitato do Barroco, pretendendo transmitir contidos musicais a través de efectos sonoros tales como a repetición de sons, a utilización de trémolos, escalas, arpegios, etc.

Hai varias características do Barroco que se aprecian nesta interpretación: por unha banda, o efecto de eco, mediante o cal a repetición dunha mesma frase musical primeiro forte e logo piano xera unha sensación de eco moi do gusto da época, na súa habitual dinámica de terrazas.

Escrita para mezzosoprano, cordas e continuo. Ten tamén unha estrutura de aria da capo, con tres seccións (ABA´).

 

Audición nº 5

 

"Ich will hier bei dir stehen", Bach, coral da "Paixón segundo San Mateo" (fotoc. pax.98)

 

Bach compuxo a súa famosísima Paixón segundo San Mateo, no seo da música cristiana protestante, e un dos seus corais máis coñecidos é este: significa “Quero quedarme xunto a ti”.

Escrito para coro mixto (soprano, contralto, tenor e baixo), planteas unha sinxela melodía, apta para que toda a comunidade a cantase (práctica habitual nas celebracións protestantes).

Toda unha orquesta acompaña ó coro, dando unha maxestuosidade enorme á obra.

 

Audición nº 6

 

"1º mov. do Inverno", Vivaldi, concerto solista para violín e cordas. (fotoc. páxs.104)

 

Vivaldi compuxo as súas famosísimas Catro estacións seguindo o modelo típico do concerto solista: estrutura tripartita, con tres movementos, alternando a velocidade (rápido-lento-rápido), e no caso concreto de Vivaldi imitando os efectos da naturaza expresados nos sonetos nos que baseou as súas catro estacións.

Neste caso trátase do primeiro movemento do Inverno, non tan famoso como a primavera pero sí moi interpretado.

Os trémolos da orquestra imitan os tremores do pastor, o discurso do violín solista evoca o seu castañeteo de dentes e o seu tiritar. As disonancias da orquestra evocan a caída dos copos da neve.

 

Audición nº 7

 

"1º mov. do Concerto de Brandenburgo nº 3", Bach, concerto policoral.

 

Bach compuxo os seus seis concertos de Brandenburgo utilizando diferentes formas musicais do momento (concerto solista, concerto grosso e concerto policoral).

Este é o primeiro movemento do concerto número 3, en sol maior. Trátase dun concerto policoral para orquestra de cordas, a dez partes solistas (violín 1º, violín 2º, violín 3º, viola 1ª, viola 2ª, viola 3ª, chelo 1º, chelo 2º, chelo 3º e baixo continuo).

Ten unha forma complexa de identificar, na que se distinguen dous temas principais.

 

Audición nº 8

 

"Toccata e fuga en re menor", Bach.

 

Bach compuxo esta coñecidísima obra para órgano, dividida en dúas partes: unha tocata inicial, con carácter rapsódico, improvisatorio, na que o órgano desenvolve un tema musical enunciado ao comezo da obra.

En segundo lugar, hai unha fuga a 4 voces.

 

 

 

Audición nº 9

 

"Música para os reais fogos de artificio", Haendel.

 

Haendel compuxo esta obra por encargo do rei Jorge II de Inglaterra, que quixo acompañar os fogos artificiais do 27 de abril de 1749, celebrando o fin da Guerra de Sucesión Austríaca e o Tratado de Aquisgrán.

 

É, polo tanto, música incidental, e está pensada para unha agrupación instrumental potente que se escoite ben nos exteriores. O papel do vento metal e da percusión son fundamentais.

 

Audición nº 10

 

"Passacaglia", da "Suite en sol menor", Haendel.

 

Haendel compuxo esta coñecidísima Passacaglia en sol menor baseándose na repetición cíclica dun mesmo baixo, que resulta da superposición dunha segunda escala (IV-III-II-I) á cadencia andaluza (I-VII-VI-V). Realmente o principio utilizado é a superposición, unha por unha, das catro notas como resultado de utilizar o intervalo de  5ª descendente á que está na cadencia orixinal).

Vai facendo variacións de distinto tipo (melódicas, rítmicas, relacionadas coa velocidade e o carácter) sobre ese baixo. O instrumento que soa é o clave.

 

Audición nº 11

 

"Preludio" da "1ª Suite en Sol Maior", Bach.

 

Bach compuxo as súas famosas seis suites para chelo solo e con elas revolucionou a literatura que para este instrumento existía.

El engadiu á suite alemana un preludio e un par máis de danzas (podían ser dous minuetos, dúas bourrées ou dúas gavottas) entre o primeiro par (allemanda-courante) e o segundo (zarabanda-giga).

Neste caso, escoltamos o famosísimo preludio en sol maior, pertencente á súa primeira suite. É unha obra de carácter rapsódico, improvisatorio, que busca explorar distintas zonas tonais repetindo un mesmo deseño melódico que oculta, realmente, tres voces.

 

 

Modelos de examen para la 2ª evaluación, Música (3º ESO, 4º PDC y 1º Bach)

Modelos de examen para la 2ª evaluación, Música (3º ESO, 4º PDC y 1º Bach)

Aquí tenéis los modelos de examen para esta segunda evaluación, para aquellos que tengáis Música 3º ESO, Música 4º PDC o Música 1º Bach.

Estudiad mucho!!!

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2011-2012

 

EXAMEN DE MÚSICA 3º ESO - 2ª AVALIACIÓN

 

Nombre y apellidos: ______________________________

 

1º BLOQUE: TEORÍA

 

1º.- Unidade 3: “O Barroco”. Escolle DÚAS destas preguntas: (2 ptos)

 

a)      O Barroco como período artístico: cambios do momento. Características xerais do período.

b)      A música no Barroco: explica catro características que vimos na clase.

c)      A música vocal profana: orixes da ópera, Camerana florentina…

d)      A música instrumental no Barroco: o estilo concertado, o concerto. Tipos de concerto.

e)      A música instrumental no Barroco: principais xéneros.

 

2º.- Unidade 4: “O Clasicismo”. Escolle DÚAS destas preguntas: (2 ptos)

 

a)      Os estilos preclásicos: características.

b)      O estilo clásico na música: características.

c)      A reforma da ópera seria.

d)      A ópera seria e a ópera bufa. Mozart e Glück.

e)      A forma sonata e a música instrumental: sinfonías, cuartetos, sonatas…

 

3º.- Unidade 5: “O Romanticismo”. Escolle UNHA destas preguntas: (1 pto)

 

a)      Características principais do Romanticismo como movemento cultural.

b)      A música sinfónica no Romanticismo.

c)      A música vocal profana no Romanticismo: os lieder.

d)      A música vocal profana no Romanticismo: as óperas.

 

4º.- Definicións: une os seguintes termos musicais coa época na que aparecen, e defíneos despois (2 ptos)

 

FORMA SONATA

CONCERTO GROSSO                                                 BARROCO

BAIXO CONTINUO

CANTATA

BAIXO ALBERTI                                                           CLASICISMO

MÚSICA PROGRAMÁTICA

ORATORIO

IDEA FIXA                                                                     ROMANTICISMO

 

2º BLOQUE: PRÁCTICA

 

5º.- Análise de partitura: na partitura adxunta, analiza as diferentes seccións e frases musicais. Di a que xénero pertence a obra analizada. (0,5 ptos)

 

6º.- Análise auditivo: identifica esta audición, situándoa na época e xénero que lle correspondan, e comenta algo dela. (1 pto)

 

7º.- Texto: relaciona o seguinte texto coa materia vista na clase. (0,5 ptos)

 

“Durante mucho tiempo, los estilos italiano y francés han dividido a la república de la música en Francia. Por lo que a mí respecta, siempre he estimado aquellas cosas que merecen ser estimadas, sin tener en cuenta ni su compositor ni la nación de éste. Las primeras sonatas italianas que aparecieron en París hace más de treinta años y que me animaron a empezar a componer en este género, soy de la opinión de que no dañaban ni a las obras de Monsieur de Lully ni a las de mis antepasados, quienes siempre serán más dignos de admiración que de imitación.” (Couperin)

 

8º.- Encrucillado: completa o seguinte encrucillado, respondendo ás dez definicións que faltan.  (1 pto)

 

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2011-2012

 

EXAMEN DE MÚSICA 4º PDC - 2ª EVALUACIÓN

 

Nombre y apellidos: _______________________________

 

1º BLOQUE: TEORÍA

 

1º.- Unidad 5: “Historia del cine”. Escoge una de estas preguntas: (1 pto)

 

a)     Orígenes del cine: cine mudo. Primeras grabaciones sonoras.

b)     El cine clásico de Hollywood: los años 40-50. Películas, actores…

 

2º.- Unidad 6: “La informática musical”. Escoge una de estas preguntas: (1 pto)

 

a)     Sistemas analógicos y digitales. El MIDI.

b)     Secuenciadores y sintetizadores. El MIDI.

 

3º.- Unidad 7: “La música en los medios: radio, TV”. Escoge una pregunta: (1 pto)

 

a)     Funciones de la música en la radio. Pon 3 ejemplos diferentes.

b)     Funciones de la música en la tele. Pon 3 ejemplos diferentes.

 

4º.- Unidad 8: “La música en la publicidad”. Escoge una pregunta: (1 pto)

 

a)      Funciones de la música en la publicidad. Pon 3 ejemplos diferentes.

b)      ¿Cómo es la música en un anuncio de colonia de alta gama? Explícalo con ejemplos.

 

5º.- Unidad 9: “La música popular urbana: los 70-80”. Escoge una pregunta: (1 pto)

 

a)      Describe a grandes rasgos la música pop-rock española en los 70, centrándote en los cantautores.

b)      Describe a grandes rasgos la música pop-rock española en los 70, centrándote en el rock progresivo y el sello Chapa.

 

2º BLOQUE: PRÁCTICA

 

6º.- Análisis de partitura: en la partitura adjunta, analiza las diferentes secciones y frases musicales. Di a qué género pertenece la obra analizada. (1 pto)

 

7º.- Análisis auditivo: identifica esta canción, situándola en la década y estilo que le correspondan, y analiza sus secciones e instrumentos. (1 pto)

 

8º.- Composición musical: haz un blues en el que se cumplan estos requisitos: compás de 4/4, escala de Fa Mayor, estructura armónica I-I-I-I, IV-IV-I-I, V-IV-I-I  (1 pto)

 

9º.- Análisis publicitario: analiza la música de los siguientes DOS anuncios publicitarios, diciendo si es dietética/extradiegética, convergente/divergente, integrada/no integrada, primer plano/fondo, qué función desempeña y qué tienen en común ambos anuncios. (1 pto)

 

10º.- Análisis de la letra de una canción: responde a DOS de las siguientes preguntas, tras leer atentamente esta letra: (1 pto)

 

20 de abril del 90 
hola chata, ¿cómo estás?
¿Te sorprende que te escriba?
Tanto tiempo… es normal

Pues es que estaba aquí solo
me había puesto a recordar
me entró la melancolía
y te tenía que hablar. 

¿Recuerdas aquella noche
en la cabaña del Turmo?
Las risas que nos hacíamos
antes todos juntos
hoy no queda casi nadie de los de antes
y los que hay han cambiado,
han cambiado, SI! 

Pero bueno, ¿tú qué tal? di
lo mismo hasta tienes críos
¿Qué tal te va con el tío ese?
espero sea divertido

Yo la verdad, como siempre
sigo currando en lo mismo
la música no me cansa
pero me encuentro vacío 

 

¿Recuerdas aquella noche
en la cabaña del Turmo?
Las risas que nos hacíamos
antes todos juntos
hoy no queda casi nadie de los de antes
y los que hay han cambiado,
han cambiado, SI! 

Bueno pues ya me despido
si te mola me contestas,
espero que mis palabras,
desordenen tu conciencia.

Pues nada chica, lo dicho,
hasta pronto si nos vemos
yo sigo con mis canciones
y tú sigue con tus sueños. 

 

¿Recuerdas aquella noche
en la cabaña del Turmo?
Las risas que nos hacíamos
antes todos juntos
hoy no queda casi nadie de los de antes
y los que hay han cambiado,
han cambiado, SI! 

 

a)     ¿Hay algún estribillo? En caso afirmativo señálalo, si no lo hay dime la estructura.

b)     ¿De qué trata la letra? ¿Qué intenciones mueven al yo poético?

c)      ¿Qué sabemos de ella?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IES Xesús Taboada Chivite - Departamento de Música - Curso 2011-2012

 

EXAME DE MÚSICA 1º BACH - 2ª AVALIACIÓN

 

Nome e apelidos: ____________________________

Curso e grupo: ____________

 

1º BLOQUE: TEORÍA

 

1º.- Unidade 7: “Música e imaxe (II): os videoxogos”. Escolle unha destas preguntas: (1 pto)

 

a)     Historia dos videoxogos: desde os anos 70 ata os 90. Usos da música nos videoxogos, tipos de xogos máis comerciais…

b)     Historia dos videoxogos: desde os anos 90 ata a actualidade. Usos da música nos videoxogos, tipos de xogos máis comerciais…

 

2º.- Unidade 8: “Música popular tradicional (II). Música peninsular”. Escolle unha destas preguntas: (1 pto)

 

a)     Danzas máis destacadas de Castela e León.

b)     Instrumentos máis relevantes de Asturias e Cantabria.

 

3º.- Unidad 9: “Música popular urbana (II): os anos 70-80”. Escolle DÚAS das seguintes preguntas: (1 pto)

 

a)      Os 70: O fenómeno folk compite nas listas.

b)      Os 70: A idade de ouro dos cantautores. Da política á canción poética.

c)      Os 70: As cantautoras amosan as súas armas.

d)      Os 70: Chapa e o rock urbano.

 

4º.- Unidad 10: “Músicas do mundo (II): Asia e Europa”. Escolle unha pregunta: (1 pto)

 

a)      Organoloxía asiática: instrumentos, agrupacións instrumentais máis importantes, etc.

b)      Danzas europeas: vestimenta, principais disposicións dos bailaríns, etc.

 

5º.- Unidade 11: “A música chamada culta (II): Xéneros instrumentais”. Escolle unha pregunta: (1 pto)

 

a)      Define os seguintes xéneros instrumentais: FUGA, CANON, LIED DESENVOLTO, RONDÓ.

b)      Define os seguintes xéneros instrumentais: SINFONÍA, FORMA SONATA, LIED ESTRÓFICO, TOCCATA.

 

2º BLOQUE: PRÁCTICA

 

6º.- Análise de partitura: na partitura adxunta, analiza as diferentes seccións e frases musicais. Di a que xénero pertence a obra analizada. (1 pto)

 

7º.- Análise auditivo: identifica esta canción, situándoa na década e estilo que lle correspondan, e analiza as súas seccións e instrumentos. (1 pto)

 

8º.- Composición musical: fai un blues no que se cumpran estes requisitos: compás de 4/4, escala de Fa Maior, estrutura harmónica I-I-I-I, IV-IV-I-I, V-IV-I-I  (1 pto)

 

9º.- Análise publicitario: analiza a música dos seguintes DOUS anuncios publicitarios, dicindo se é diexética/extradiexética, converxente/diverxente, integrada/non integrada, primeiro plano/fondo, que función desempeña e que teñen en común ambos anuncios. (1 pto)

 

10º.- Análise da letra dunha canción: responde a DÚAS das seguintes preguntas, tras ler atentamente esta letra: (1 pto)

 

No me dejes
Hay que olvidar
Todo se puede olvidar
Lo que ya se fue
Olvidar el tiempo de los malos entendidos
Y el tiempo perdido para aclararlos
Olvidar esas horas que mataban a veces
A golpes de porqués al corazón de la felicidad.
No me dejes, no me dejes, no me dejes, no me dejes

Yo te ofreceré perlas de lluvia
venidas de países donde no llueve.
Yo escarbaré la tierra
Hasta después de mi muerte
Para cubrir tu cuerpo
De oro y de luz
Yo haré un reino

Donde el amor será rey
Donde el amor será ley
Donde tú serás reina.
No me dejes, no me dejes, no me dejes, no me dejes

Yo te inventaré palabras locas
Que tú comprenderás
Yo te hablaré de esos amantes
Que han visto por dos veces
Arder sus corazones.
Yo te contaré la historia de un rey
Que murió por no haber podido encontrarte.
No me dejes, no me dejes, no me dejes, no me dejes

Se ha visto a menudo

Resurgir el fuego del antiguo volcán
Que se creía demasiado viejo.
Existen tierras quemadas que dan más trigo
que un mejor abril
Y cuando viene la noche
para que un cielo arda el rojo y el negro
¿Acaso no se unen?
No me dejes, no me dejes, no me dejes, no me dejes, no me dejes

No voy a llorar
No voy a hablar
Yo me ocultaré para mirarte
bailar y sonreír

y escucharte cantar y después reír
Déjame volverme
La sombra de tu sombra
La sombra de tu mano
La sombra de tu perro
No me dejes, no me dejes, no me dejes, no me dejes. 

 

  1. Hai algún estribillo? En caso afirmativo sinálao, se non o hai dime a estrutura.
  2. De que trata a letra? Que intencións moven ó eu-poético?
  3. Ves algunha figura retórica destacada? Explica 2 exemplos diferentes.

Nuevo poema, "Lo quiero"

Nuevo poema, "Lo quiero"

Lo quiero.

Quiero que tus silencios echen raíces entre mis muelas
y desde aquí sabré mecerlos
para ver brotar, redondas, las palabras nunca heridas
por los dientes que perdonan,
penitentes miserables que marchitan
la belleza de una gota,
solitaria en la hoja donde cuelga su vergüenza,
minúscula en la tormenta que gorjea entre sábanas sudadas,
desmedida en el vaso donde el odio sobrepasa
el límite de la mesura y lo humano.

Quiero que tus silencios echen raíces en mis encías
para que con ellos sepa los misterios de una falda,
los secretos de una mano que jamás señala,
los embrujos de unas yemas que rocían la mañana
con la efímera ilusión de oler tus hombros, cerca,
cuando el sol se resquebraja
y atraviesa el colador de las persianas
con el único fin de oler tus senos...
deja que la noche crea que nunca fuimos amantes,
que no nos amamos tanto, ni entonces ni nunca ni antes,
que no somos más que un casi,
la excusa que se usa por primera vez antes de ser un ex,
la mentira que confunde la amistad y otros estados
ya que no renuncia a estar, pero no se atreve a ser.

Quiero que tus silencios echen raíces en mi lengua
para dejar ya de oír el llanto ardiente del rufián
que se despoja de su dignidad a la vez que de su careta
al ver descubiertas sus maldades,
y no son éstas sino verdades que se ocultan bajo el pupitre,
entre las piernas,
tamborileando los dedos sobre la mesa,
redimiendo culpas al esculpir disculpas,
trazando tretas para tratar de tocarte,
dibujando tetas para calmar lo inconmensurable,
pintando garabatos que acorbatan mis silencios
y los visten de cumplidos en una noche de gala,
de promesas en una noche de bodas,
de propósitos en una noche sin noche,
de voz
de eco
de nada.
Sabré amoldar mis labios, llenos de aunques,
a los peros de los tuyos.
Sabré morder el polvo
donde yacen los versos olvidados,
las falsas palabras de amor,
los señuelos de tanta cacería
y, por qué no decirlo,
los añicos de verdad con que se maquilla tanta hipocresía.

Quiero que tus silencios echen raíces en los míos,
no porque te quiera,
no porque te desee,
no porque con tu presencia el canto del jilguero tiña de malva las noches de pizarra,
no porque un baile no es sólo un paseo musical en buena compañía,
no porque las voces perdidas en el desierto sigan buscando tu rastro
en cada piedra, en cada foso, en cada loma, en cada grano de arena...
quiero que tus silencios echen raíces en los míos
para que, juntos, se hagan ecos
tan sutiles, tan blasfemos, tan hermosos,
tan verdaderos,
que tan sólo tú y yo podamos compartir su belleza indescriptible.

Lo quiero.

Tirón de orejas a los conservatorios que quieren integrar las enseñanzas superiores de música en el sistema universitario

Tirón de orejas a los conservatorios que quieren integrar las enseñanzas superiores de música en el sistema universitario

Desde que tengo uso de razón (si es que es posible decir eso, claro) la música, en particular, y los estudios artísticos (en general), han sufrido una discriminación que se deriva de la ineptitud de los dirigentes políticos de turno, por una parte, y de la zafiedad del gran público - no me refiero a quienes asisten a los conciertos, sino precisamente a quienes ignoran la liturgia que se establece en los mismos pero se permiten la licencia de criticar, menospreciar, rebajar el valor que tiene una buena formación musical, no solo para los intérpretes y compositores (que viven de la música y por tanto se les supone una sólida formación musical), sino también para el público. Un público con una buena formación musical permite el avance del arte musical, disfruta mucho más con la música y da un nivel cultural a su país que revierte en beneficio de otras artes, por no hablar del nivel humano. Un público ignorante, que no discrimina entre la música que escucha y al que le da lo mismo la calidad que la borralla es un lastre, un freno, que con su contumacia y su falta de interés dificultará enormemente el que haya genios en la música, y ya no sólo eso, frenará toda revolución musical, que muchas veces no es sino la respuesta artística a una serie de necesidades político-sociales que encuentran en este noble arte un medio de difusión muy eficaz.

Me parece incomprensible que los profesores que forman a nuestros músicos en los conservatorios superiores de música estén clasificados como "Enseñanzas de régimen especial", "Música y artes escénicas", dentro del cuerpo de Enseñanza secundaria. No lo concibo. Alguien me dijo no hace mucho que un profesor que dé clases en el conservatorio superior cobra un suplemento de tan sólo 100 y pico euros, en comparación con los profesores que imparten docencia en los conservatorios profesionales.

¿¿Cómo es posible que quien enseña al más alto nivel cobre un poquito más que quien enseña las primeras lecciones?? ¿Es esa la diferencia de sueldo entre un profesor de universidad y uno de instituto? Sabemos la respuesta. Entonces...¿? 

La ignorancia, profunda y enquistada en nuestro país como un tumor maligno que nunca explotará del todo, es la causante de esta injusticia, por una parte. ¿Sabe la gente el número de horas que hay que ensayar al día para no perder los dedos en una pieza? ¿Sabe la gente que para enseñar a tocar un concierto del más alto nivel técnico y musical el profesor ha de ser capaz de interpretar sus pasajes más difíciles para poder guiar al alumno? ¿Puede alguien asumir el compromiso profesional de mantener su biena forma tocando los 30 y pico años que durará su docencia? Entiendo perfectamente que los conservatorios superiores de música de este país estén llenos de interinos y sustitutos, ocupando la mayoría de los profesores con plaza los puestos que hay en los niveles más bajos. Lo entiendo perfectamente. No se les valora, no se respeta lo duro que es su trabajo diario. Cada día deben vencer todas las trabas del mundo y más para arrojar un poco de luz en ese durísimo camino hacia el escenario que tantos alumnos recorren, invirtiendo en ello los mejores años de su vida, todas sus fuerzas, y mucho más.

Por otra parte, lo que subyace es la pésima estructuración de las enseñanzas artísticas en nuestro país, un país enfermo que tan sólo tiene ojos para realities, fútbol, prensa del corazón, mafias y trapicheos varios. Nuestra España es más la del Lazarillo de Tormes que la de Don Quijote de la Mancha. 

La última estocada es la no igualación del título superior de música, en cualquier especialidad (ya sea en las especialidades instrumentales: piano, violín, clarinete..., ya sea en las teóricas: composición...), con los grados de Bolonia. Ya es lo que nos faltaba para el duro.

El Real Conservatorio Superior de Música de Madrid emitió un Manifiesto en el que solicitaba la integración de los estudios musicales superiores en el sistema universitario.

Muchos conservatorios secundaron el manifiesto, que podéis leer cliqueando aquí.

Las consecuencias de tal acto de insubordinación no tardaron en verse, recibiendo la visita de hasta tres inspectores en un mismo conservatorio, que se dedicaron a rastrear todo lo que podía estar mal: horarios, clases, etc. 

Imaginaos que os para la guardia civil y no habéis hecho nada irregular, y entonces empiezan a buscar todo lo que es sancionable: documentación, neumáticos, luces, triángulos, chalecos, revisión ITV, ruedas de repuesto...

No podemos utilizar las armas del sistema contra aquellos que permiten su normal funcionamiento: si el poder avasalla a los ciudadanos a quienes debe proteger, tan sólo un paso nos separa de la tiranía.

La inspección educativa  debe facilitar el normal funcionamiento del sistema, agilizar la relación entre padres, profesores y alumnos, debe velar por el cumplimiento de las normas desde una flexibilidad que dé cabida al factor humano; no puede ser una herramienta de opresión, no debe dar la razón mecánicamente siempre al mismo bando, no debe utilizar sus armas de castigo para aplacar la disidencia ideológica, tan necesaria en este puto país de paletos.

Necesitamos colaborar, no necesitamos que supervisen cada paso que damos.

No es de recibo el tirón de orejas preventivo, no es justo que se persiga al de la pancarta y se haga la vista gorda en otros casos.

No es necesario que nos manden duplicar papeleos que ellos ya tienen en las bases de datos: si tienen los resultados académicos del curso pasado en la memoria que nos mandaron cubrir, no viene a cuento que ahora nos den 5 días para volver a cubrir el porcentaje de aprobados por curso y materia. 

No es ni legal ni justo que toda reclamación en 2º de bachillerato que llegue a Santiago en junio o septiembre se traduzca en un Nihil obstat que exculpe a alumnos que copiaron en exámenes y sólo dejan la tuya, saltándose la programación del departamento e incluso los informes detallados que sobre esos alumnos se hayan realizado.

Eso no se puede permitir. Pero lo hacen, ellos tienen el poder.

Si te exigen que cambies la descripción de dos asignaturas de tu programación porque en unos apartados no se ajusta a lo que piden, pero no entiendes a qué se refieren ya que toda tu programación sigue el mismo esquema en todas las asignaturas y sólo te piden modificaciones en dos de las cuatro que describes, no es de recibo el silencio administrativo con el que te responden. No lo es. Tú has tenido un plazo para arreglar el mundo y no has sabido hacerlo por no entender su petición, les has pedido ayuda y no te responden. Atrévete a dejar sin respuesta el requerimiento de un inspector, verás lo que te pasa... Tictac ¡¡expediente!!

Defecto de forma, esa es la gran excusa para regalar aprobados y obviar el tesón con que tantos profesores detallan los procedimientos y criterios de evaluación en sus asignaturas.

Pero debo ser justo: también hay personas que cumplen con su deber y ayudan a que esta pesada y oxidada maquinaria administrativa funcione un poquito mejor.

A todos ellos va dirigida mi petición: no persigan al pensamiento libre, sancionen a quien tengan que sancionar pero no entorpezcan el trabajo de tantos y tantos profesionales que cada día dan lo mejor de sí mismos para formar a sus alumnos. Ustedes han sido profesores también no hace tanto (bueno, en algunos casos sí), por lo tanto créannos cuando les decimos las cosas, cuando pedimos personal, cuando pedimos material, cuando pedimos justicia.

La música es un arte, pero incluso las artes tienen su nivel científico, su base matemática (en este caso), y aunque no todo cabe en las plantillas con que se valoran los objetivos y apartados y subapartados que cubren con tanto ahínco, sin un sistema serio, bien articulado, justo, que respete la materia que imparte, no vamos a ninguna parte.

Igualen las enseñanzas superiores de música a las enseñanzas universitarias, y no lo hagan por temor a movilizaciones o a ruido mediático: háganlo por justicia, porque tienen que estar integradas, y porque necesitamos de su profesionalidad y buen criterio para poder desarrollar exitosamente nuestro trabajo, que no es otro que el de formar personas.